“ผมผิดเองที่ดูแลซินไม่ดี”
แผ่นภพยอมรับผิดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
“อย่าโทษตัวเองเลยภพ พี่เป็นต้นเหตุของเรื่องทุกอย่าง พี่สร้างกรรมสร้างเวรแล้วซินก็ต้องมาแบกรับแทน พี่ผิดเอง” ภานุน้ำตาไหลพราก ปกติเขาไม่ใช่คนอ่อนแอแต่นาทีนี้มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
“คอยดูนะ ถ้าผมเจอตัวซินเมื่อไรผมฆ่าไอ้เวรนั่นแน่!”
แผ่นภพประกาศกร้าว เขายังจำสายตาของมันในวันที่บุกมาชิงตัวดาริกาได้ดี มันมองเขาแล้วยิ้มเยาะประหนึ่งเขาคือไอ้ขี้แพ้ที่ไม่มีวันเอาชนะมันได้
คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก!
ดนัยไม่ตอบหรือสนับสนุนความคิดของแผ่นภพ เขาเพียงแต่ทอดสายตามองไปยังสวนหย่อมหน้าบ้าน ดอกไม้บานสะพรั่งชวนให้คิดถึงน้องสาวแสนสวย ดาริกาชอบปลูกต้นไม้ เด็กคนนั้นเป็นคนใจเย็นปลูกอะไรก็เติบโตงดงาม
“ถ้าซินกลับมาคราวนี้ พี่จะไม่มีวันให้ไอ้ไทม์มันทำร้ายซินได้อีก!”
อาการของภานุดีวันดีคืนอย่างที่ลุงสมหมายและใครๆ ต่างคาดการณ์เอาไว้ ส่วนหนึ่งต้องยกควา
