ตอน 2
1789 คำ
ทันทีที่หญิงสาวก้าวขึ้นไปในรถยนต์ หยดน้ำตาก็พรั่งพรูออกมา
ไม่คิดว่าการถูกหักหลังจะเจ็บใจถึงเพียงนี้
เสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้นอยู่หลายครั้ง เห็นชื่อคนที่โทรฯ เข้ามาก็ยิ่งจุกแน่นที่อก ชารินกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น
ทั้งที่อยากจะปามันทิ้ง แต่ก็เลือกที่จะระงับอารมณ์
เธอกดบล็อกเบอร์ของคนที่โทรฯ เข้ามา
มือเล็กปาดน้ำตาออกจากใบหน้า สายตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตาเพ่งมองที่หน้าจอมือถือ ตัดสินใจกดโทรฯ ออกหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว
รอไม่นานปลายสายก็รับ
(ฮัลโหล มีอะไรจ๊ะเพื่อนสาว)
จารียารับสายด้วยเสียงสดใส แต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงทักทายกลับจากคนที่โทรฯ มาหาก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ กำลังจะกดตัดสายเพราะคิดว่าเพื่อนสนิทเผลอไปกดโดน แต่ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินสะอื้นเบาๆ จากอีกฝ่ายดังลอดเข้ามาเสียก่อน
(เป็นอะไรแก เกิดอะไรขึ้น)
จารียาถามออกมาอย่างร้อนใจ หล่อนเป็นเพื่อนกับชารินตั้งแต่สมัยประถมจนกระทั่งตอนนี้ที่ทั้งสองเรียนมหาวิทยาลัยปี 4 แล้ว ถึงจะไม่ได้รู้เรื่องส่วนตัวของเพื่อนมากนัก แต่หล่อนรู้ดีว่าชารินไม่ใช่คนขี้แยและไม่เคยร้องไห้กับเรื่องอะไรง่ายๆ
“พี่บอส...พี่บอส”
(พี่บอสทำไม)
“พี่บอสนอนกับมิ้นท์” หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ กลั้นใจบอกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
(อะไรนะ!? แล้วนี่แกอยู่ไหน ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ)
เธอกำลังจะตอบกลับไปทว่าหางตาพลันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ทางเข้าอาคารเสียก่อน
บอสกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาที่รถของเธอ ในตอนนี้เธอยังไม่พร้อมเจอหน้าเขา
ชารินปาดน้ำตาออกจากหางตาลวกๆ สูดหายใจลึกเข้า ก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งตัดหน้าบอสออกไปอย่างรวดเร็ว
“ฉันกำลังจะไปที่ผับ”
เธอยังไม่อยากอยู่คนเดียวในช่วงเวลาแย่ๆ แบบนี้
***
Rate R ผับเป็นสถานที่นัดพบประจำของชารินกับจารียา
ผับนี้ตั้งอยู่บนถนนสายเศษฐกิจใจกลางเมืองหลวง ถนนเส้นนี้มีผับ บาร์ คลับให้บริการมากมาย ที่โด่งดังและหรูหราที่สุดคือ Ultimate คลับ รองลงมาก็คือ Rate R ผับที่บอสเป็นหุ้นส่วน
รถยนต์เลี้ยวเข้าจอดรถที่ช่อง VVIP ด้านหน้าของผับ ขณะกำลังจะก้าวเข้าไปข้างใน ก็นึกบางอย่างขึ้นได้เสียก่อน
ชารินหันไปมองที่อาคารทึบฝั่งตรงข้าม
ที่เธอเห็นคือ Ultimate คลับ นอกจากจะเป็นสถานบันเทิงยอดนิยมอันดับหนึ่งแล้วยังเป็นเป้าหมายเดียวที่ Rate R ผับของบอสต้องการจะเอาชนะ
ตัวอาคารเป็นปูนเปลือยขัดเงา มองจากตรงนี้ไม่เห็นหน้าต่าง แสงสีส้มนวลจากไฟสปอร์ตไลท์ที่ติดตั้งอยู่ที่พื้นรอบตัวอาคาร สาดส่องขึ้นมากระทบกับตัวอาคารสีเทา ให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหา
“วันนี้ลูกพี่บอสไม่มาด้วยเหรอครับคุณซิน” เสียงของการ์ดที่หน้าทางเข้าดึงเธอออกจากภวังค์ ชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โค้งตัวนิดๆ อย่างนอบน้อม ไม่กล้าทำตัวนักเลงใส่แฟนสาวของลูกพี่
“ถูกรถชนตายไปแล้วค่ะ”
คนฟังหน้าถึงกับหน้าเหวอด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของหญิงสาว ว่ากันตรงๆ คือแฟนของลูกพี่บอสดูเป็นผู้ดีมีสกุลเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าถ้อยคำพรรค์นี้จะหลุดออกมาจากปากของเธอ
ชารินไม่สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร เธอหันหลังก้าวไปยังอาคารฝั่งตรงข้าม สร้างความประหลาดใจให้กับบรรดาลูกน้องของบอส
เธอเดินอาดๆ เข้าไปใน Ultimate คลับด้วยความมั่นใจ
ไม่รู้ไม่สนมันแล้ว!
เรื่องอะไรจะเข้าไปในที่ของไอ้คนสารเลวพรรค์นั้น เธอจะจอดรถไว้ที่นั่นด้วยใครจะมีปัญหาอะไร เธอรู้สึกไม่ไว้ใจหากต้องอยู่ใน Rate R ผับ ที่นั่นมีคนของบอสคุมอยู่ ถ้าเขาสั่งให้พวกนั้นรั้งเธอเอาไว้จะทำอย่างไร
แต่ถ้าตัวเธออยู่ในตึกของคู่แข่งของเขา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เอาตัวเธอไปไม่ได้
แสงไฟสาดส่องกระทบเข้าตาทันทีที่การ์ดผลักประตูบานใหญ่ให้เธอเข้าไป เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาที่นี่
ภายใน Ultimate คลับยิ่งใหญ่หรูหราสมกับเป็นสถานบันเทิงอันดับหนึ่งในถนนเส้นนี้ ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ แสง สีและเสียง ทุกอย่างล้วนอยู่เหนือ Rate R ผับ กระทั่งเพลงที่ดีเจเลือกเปิดยังมีระดับมากกว่า
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงเลือกเข้าข้างผับของบอสแล้วเถียงสู้ใจขาด แต่ในตอนนี้แม้แค่เศษฝุ่นที่หน้าผับของเขาก็ไม่อยากให้เปื้อนรองเท้า
หญิงสาวเลือกนั่งที่มุมหนึ่งของบาร์น้ำ มุมนี้ผู้คนบางตา ด้านหลังของเธอเป็นฟลอร์สำหรับเต้น ซึ่งมีนักเที่ยวออกสเต็ปวาดสวดลายอยู่เต็มพื้นที่
“ดื่มอะไรดีครับ”
บาร์เทนเดอร์หนุ่มคารมดีส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ หญิงสาวนิ่งคิดอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะตอบออกไป
“Dry Martini ค่ะ”
ปกติเธอไม่ใช่คนดื่มแอลกอฮอล์แรงๆ แต่สิ่งที่พบเจอเมื่อตอนหัวค่ำมันเกินกว่าจะรับไหว บางทีรสชาติขมของเหล้าอาจจะช่วยบรรเทาความขมขื่นในใจให้เบาบางลง
ชารินกำมือแน่น ปลายเล็บแหลมจิกลงกับฝ่ามือของตัวเองจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บที่ฝ่ามือเทียบไม่ได้กับความเจ็บที่เกิดขึ้นกลางใจ เธอถูกหักหลังจากคนที่เธอไว้ใจ คนหนึ่งก็เพื่อนอีกคนก็แฟน
ทั้งเสียใจและโกรธแค้น
ค็อกเทลวางเสิร์ฟอยู่ตรงหน้า ชารินจับที่ก้านแก้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด รสชาติขมปร่ารุนแรงแผดเผาลำคอของเธอ
เพียงแก้วเดียวก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
ชารินหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าหนังแบรนด์เนมใบเล็ก สายตาเริ่มพร่ามัว เธอพิมพ์ข้อความผิดๆ ถูกๆ ส่งไปหาจารียา บอกว่าเธออยู่ที่ Ultimate คลับ
“เอา Long Island ให้ฉันด้วยค่ะ”
“จัดไปครับ”
ไม่นานเกินรอค็อกเทลที่สั่งก็มาเสิร์ฟ ครั้งนี้เธอจิบทีละนิด
“เจอมาหนักเหรอครับวันนี้ ขอผมเดา...ถ้าไม่ใช่เรื่องที่น่าดีใจสุดๆ ก็คงจะเสียใจสุดๆ” เห็นหญิงสาวนั่งอยู่คนเดียว สีหน้าดูไม่ค่อยดี บาร์เทนเดอร์ที่บริการให้กับเธอจึงชวนคุย
คนถูกถามหลุบตามองเครื่องดื่มสีอำพันในแก้วก่อนเงยหน้าขึ้นฝืนยิ้มตอบกลับไป
“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ”
“ผมเห็นคุณกระดก Dry Martini ทีเดียวหมดแก้ว ถ้าไม่ดีใจหรือมีเรื่องให้เสียใจมากๆ ใครจะอยากเมาแต่หัววันล่ะครับ หน้าของคุณก็ดูเหมือนคนจะร้องไห้ตลอดเวลาด้วย”
เขาส่งยิ้มบางเบากลับมา แม้ภายในคลับจะมือสลัว ทว่าก็ยังมองเห็นหยดน้ำตาที่เอ่ออยู่ในดวงตากลมโต ปลายจมูกของหญิงสาวขึ้นสีแดงจนเห็นได้ชัด
รอยยิ้มของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าถูกล่วงเกิน แต่กลับเป็นคำพูดและรอยยิ้มที่ปลอบประโลมจิตใจบอบช้ำได้บ้าง
“งั้นคุณก็เดาถูกแล้ว ฉันจับได้ว่าแฟนแอบเล่นจ้ำจี้กับเพื่อน” เธอไม่รู้จักเขา บอกไปคงไม่มีอะไรเสียหาย ได้ระบายกับคนแปลกออกไปบ้างก็รู้สึกดีเหมือนกัน
ชารินยกแก้วขึ้นดื่มอีกหนึ่งจิบใหญ่ ก่อนจะวางแก้วลงแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าเบาๆ ด้วยความรู้สึกมึนหัว
“งั้นคืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าเพื่อนของคุณจะมา ผมชื่อไนซ์ คุณชื่ออะไร”
“ชาริน หรือจะเรียกแค่ซินก็ได้”
เมื่อได้ยินชื่อของหญิงสาว คนที่ยืนหลังบาร์น้ำก็ชะงัก
“มีอะไรรึเปล่าคะ”
“เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกคุ้นชื่อคุณ”
ไม่เคยเจอใครใช้ชื่อนี้ แม้จะไม่เคยเห็นหน้าค่าตา แต่มีอยู่หนึ่งคนที่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนาม...
ชารินคนนี้คือแฟนของไอ้บอส! คู่แข่งที่ทำตัวเหมือนเห็บหมาน่ารำคาญของ Ultimate คลับ
“แถวนี้คงไม่ค่อยมีใครชื่อชาริน”
แววตาของคนพูดหม่นหมองลงสวนทางกับรอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าสะสวย
ชารินพูดออกมาโดยไม่รู้ว่าคนที่เธอกำลังคุยด้วยตอนนี้คือหนึ่งในหุ้นส่วนของ Ultimate คลับ
งานอดิเรกของณฉัตรก็คือบาร์เทนเดอร์
“แต่ไนซ์ทำงานตรงนี้คงจะเจอคนเยอะ หนึ่งในนั้นอาจจะมีคนชื่อซินด้วยก็ได้”
“ก็คงงั้น ซินมาที่นี่บ่อยมั้ย ทำไมผมไม่เคยเห็น”
“นี่ครั้งแรกค่ะ”
คนหลังบาร์น้ำชวนเธอคุยต่ออีกสักพักจนเธอเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย เขาทำค็อกเทลให้เธอหนึ่งแก้วเป็นการปลอบใจ
“อยู่คนเดียวก่อนได้มั้ยครับเดี๋ยวผมมา” เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มเงียบ ณฉัตรจึงขอตัวออกมา
“ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวเพื่อนซินก็คงใกล้มาแล้ว”
เมื่อเขาเดินลับหลังออกไป เธอก็หยิบเอามือถือขึ้นมาดู สายตาพร่าเบลอเสียจนต้องกระพริบตาถี่ๆ จึงจะเห็นข้อความจากจารียาที่ส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
ถึงช้านิดนึงนะแก ฉันขับรถทิ่มตูดคันหน้า รอประกันมาเคลียร์แป๊บ
ไม่น่าล่ะ นั่งรอจนคอยาวยัยจ๊ะจ๋าก็ไม่มาสักที ปล่อยให้เธอคุยกับบาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์จนคอแห้ง
ชารินยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปจำนวนมากก่อนหน้านี้แผดเผาข้างในจนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งทรวงอก สติที่เลือนรางเต็มทีทำให้หญิงสาวลืมความเสียใจเมื่อตอนหัวค่ำ
ความรู้สึกที่ยังเหลืออยู่ตอนนี้ก็คงจะมีแต่ความแค้นเคือง
เธอขบฟันแน่นด้วยความโกรธ ยกแก้วขึ้นดื่มอีกอึกใหญ่ ก่อนจะทุบมือเล็กลงกับบาร์โต๊ะอย่างระบายอารมณ์ ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาดำมืดของใครบางคนจ้องมองมาอยู่...
มุมปากของเขาคนนั้นกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
รอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก
- ผู้เขียน
