09
1520 คำ
"พะ..พี่น๊อต..สวัสดีฮะ"
........
ฉันหันไปมองยังคนที่มาใหม่ที่เป็นลุงรหัสของยิมก่อนจะต้องตกใจเมื่อเขาคืออิพี่น๊อตคนโหดที่เดินหน้านิ่งๆเข้ามา อะไรกันเนี่ย...รู้สึกว่าจะบังเอิญเจอกันบ่อยเกินไปแล้วนะ
"สวัสดีค่ะพี่น๊อต" แล้วสาวๆในกลุ่มทุกคนก็ยกมือไหว้อิพี่น๊อตด้วยความเขิลอายยกเว้นฉั เดี๋ยวนะนี้..ทุกคนรู้จักอิพี่น๊อตหมดเลยหรอ??? จากนั้นอิพี่น๊อตก็แค่พยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินลงมานั่งร่วมโต๊ะกับพวกฉันซึ่งนั่งตรงข้ามฉันเลยแหละ.. แล้วเขาก็จ้องหน้าฉันนิ่งแป๊ปเดียวแล้วหันไปสนใจหนังสือ เดี๋ยวนะนี้ฉันกำลังโดนเมินอยู่หรอ? ....เห้อะ หล่อตายแหละ ชิ ....
จากนั้นอิพี่น๊อตหน้าโหดก็รีบอธิบายโจทย์ที่พวกนี้ติดค้างกันอยู่ด้วยความละเอียด แหมมม ดูท่าหน้าจะเรียนเก่งอยู่นะ เพราะไม่ว่ายิมจะถามอะไรพี่น๊อตก็อธิบายทันที จนโจทย์ที่ติดค้างอยู่ใกล้เสร็จ เอาจริงนะสาวๆคณะอักษร รุ่นพี่ปี2 และร่วมด้วยยัยแวนดี้เพื่อนฉันนี้มันไม่สนใจโจทย์หรอก ตาเคลิ้มหน้าฟินสนใจคนสอนมากกว่า เหอะ...สรุปมันเป็นดี้จริงๆไหมว่ะ? ฉันส่ายหน้าให้เพื่อนสนิทของตัวเองอย่างเอือมระอาก่อนจะหันหน้ามาปะทะกับสายตาคมเข้มของผู้ชายตรงหน้าโดยบังเอิญ.... เดี๋ยวนะ...อยู่ๆหัวใจก็สั่นแรงขึ้นมาเมื่อได้สบตากับเขา นี้มันอะไรกัน?
"กะ..แก ฉันไปซื้อน้ำก่อนนะ" ฉันที่เริ่มสับสนกับความรู้สึกของตนเองก็รีบหันไปบอกยัยแวนดี้ที่นั่งข้างๆซึ่งนางก็พยักหน้าโดยที่ไม่สนใจฉันเลย ฉันจึงไม่ใส่ใจเดินออกมาจากโต๊ะนั้นทันที พอเดินมาถึงใต้ถุนอาคารที่หลับตาคน ฉันก็หยุดยืนพิงเสาร์ทันที เอาที่จริงฉันไม่ได้จะมาซื้อน้ำหรอกนะ ร้านน้ำอยู่ไหนฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ฉันแค่ไม่อยากจะอยู่ตรงนั้นอ่ะ..รู้สึกว่าหัวใจจะอันตราย นี้ฉันกำลังเป็นอะไรของฉันเนี่ย.... ทำไมหัวใจฉันมันต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วยเวลาที่อยู่กับเขาหรือบังเอิญเจอเขา... โอ๊ยยยย ฉันนี้มันบ้าไปแล้วจริงๆคนอื่นมีให้หวั่นไหวตั้งเยอะตั้งแยะแต่ดันมาหวั่นไหวกับอิพี่น๊อตหน้าโหดนี้อ่ะ...
หื้มมมมมมมม
แปะ แปะ แปะ....
ฉันอยากจะกรี๊ดกับความสับสนในความรู้สึกของตนเองแต่ก็กรี๊ดไม่ได้จึงได้แค่กัดฟันเก็บมันเอาไว้ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างตีเสาร์อย่างขัดใจเพื่อระบายอารมณ์
"มะ...หมวย..แพม" แต่ฉันก็ต้องชะงักเมื่ออยู่ๆก็มีคนมาทักฉันขึ้นจากด้านหลัง บ้าเอ๊ยย... ฉันไม่หน้ามาทำตัวไม่น่ารักต่างคณะเลย ฟู่ววววว ฉันถอนหายใจตั้งสติกับตัวเองสักแป๊ปก่อนจะระบายยิ้มออกมาแล้วหันมามองคนที่ทักฉัน
"ว่าไงหรอ" ถึงจะโมโหขนาดไหนแต่ตำแหน่งดาวมหาลัยห้ามบุกพร่องเด็ดขาด คือ อัธยาศัยดี พูดเพราะ มีน้ำใจ และที่สำคัญคือ สวย ฉันส่งยิ้มให้ผู้ชายหน้าตาดีตรงหน้าที่ตอนนี้ทำท่าเขิลฉันอยู่
"มาทำอะไรที่คณะนี้หรอ?" แล้วผู้ชายตรงหน้าก็เอ่ยถามฉันขึ้น
"อ่อ แพมพาเพื่อนมาทำงานเสรีค่ะ" ฉันตอบเขาออกไป จะว่าไปฉันเดินมาที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ย มัวแต่คิดเรื่องอิพี่น๊อตจนหลงทางสิน่ะ เห้อออออ
"ถ้าไม่มีอะไรแพมขอตัวก่อนนะคะ" ฉันพูดพร้อมกับจะเดินหนีเขา แต่...
" เดี๋ยวสิหมวยแพม..." เขาเรียกฉันไว้อีก ซึ่งจะอะไรนักหนาก็ไม่รู้อ่ะ ฉันจึงหันไปมองเขาอีกรอบ
"............."
"เราขอไลน์หมวยแพมได้ไหม?" แล้วผู้ชายตรงหน้าฉันก็พูดเขิลๆพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ฉัน เดี๋ยวนะ..นี้เขากำลังขอไลน์ฉันหรอ? แล้วฉันจะปฏิเสธยังไงอ่ะ คือเขานิสัยดีจนฉันไม่กล้าจะปฏิเสธอ่ะ...
"มีแต่ไลน์รองเท้าเอาป่ะ" ฉันตกใจทันทีเมื่อมีเสียงเข้มของใครบางคนตอบออกมาด้านหลังฉัน จนทำให้ผู้ชายตรงหน้าฉันหน้าเสียไปเลย
"พะ..พี่น๊อตหวัดดีครับ" แล้วผู้ชายตรงหน้าฉันก็รีบยกมือไหว้บุคคลที่มาใหม่ที่ยืนอยู่ด้านหลังฉัน ซึ่งฉันไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้แหละว่าเป็นใครอ่ะ
"อืม...สรุปจะเอาป่ะไลน์"
"มะ..ไม่ละครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ" แล้วผู้ชายตรงหน้าก็รีบหนีไปเลย เดี๋ยวนะนี้เขาจะทำให้ทุกคนในคณะกลัวเขาไปหมดเลยหรอ?
..................
"แล้วมาทำอะไรที่นี้?" แล้วเสียงเข้มก็เอ่ยถามฉันขึ้นเสียงดัง จนฉันสะดุ้งก็เขาจะเสียงดัฃทำไมอ่ะอยู่ด้วยกันแค่นี้เอง...
"มา...มา...มาเข้าห้องน้ำ" ฉันหันกลับไปตอบเขาซึ่งก็ต้องตกใจรอบสองเมื่อพอหันมาก็ปะทะกับหน้าอกของเขาเลยจนฉันเซถอยไปเองอัตโนมัติ
"แล้วพี่จะมายืนใกล้หนูขนาดนี้ทำไมเนี่ย" ฉันโวยทันทีเมื่อพึ่งรู้ว่าเขาไม่ได้ใช้เสียงดังกับฉันหรอกที่มันดังเกินไปก็เพราะว่าเขายืนประชิดหลังฉันไง ...
"แล้วเธอจะตกใจทำไมเยอะ.. นี้มันไม่ใช่ทางไปห้องน้ำ" อ้าวววว ฉันมองไปรอบๆเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่น๊อตพูดซึ่งมันก็เป็นใต้ถุนตึกโล่งๆไม่มีอะไรเลยจริงๆ
"เอ้า..แล้วใครจะไปรู้ล่ะ ก็ไม่ใช่คนคณะนี้นิ"
"แล้วทำไมไม่ถาม" นั่นดิ ทำไมก่อนมาฉันถึงไม่ถามใครอ่ะ โง่จริงๆเลยฉันเนี่ยยย เห้อออออ
"ก็คิดว่ามี" ฉันพูดก่อนจะเชิ่ดหน้าใส่เขาตามฉบับหมวยแพมอย่างฉัน
โอ๊ยยยยย
"พี่น๊อต" ฉันต้องร้องเสียงหลงทันทีเมื่อพอเชิ่ดหน้าใส่เขาแล้วเขาก็ใช้มือของเขากดหัวฉันลงเพื่อไม่ให้ฉันเชิ่ดใส่เขา
"อย่าทำแบบนี้อีก....ไม่น่ารัก" ฉันสตั้นไปเลยเมื่ออิพี่น๊อตพูดประโยคนี้ออกมาถึงแม้ว่าเขาจะหน้านิ่งแต่คำพูดของเขามันทำให้ฉันหวั่นไหวเลยนะ
..........................
"เอ่ออออ....กลับดีกว่า" ฉันพยายามพูดด้วยเสียงปกติทั้งๆที่ในใจนี้สั่นอย่างกะแผ่นดินไหวอ่ะ ไม่ได้ๆฉันต้องสงวนกิริยาและท่าทีของตนเอง อย่าไปเยอะให้เขาเห็น เดี๋ยวเขาจะล้อ ฉันก็เสียหน้านะสิ ไม่มีทางหรอก ฟู่ววววว ฉันถอนหายใจก่อนจะหันหลังเพื่อจะเดินหนีเขา
"เธอจะไปไหนอีก...ทางนี้" เท้าฉันชะงักทันทีเมื่อพี่น๊อตร้องตามฉัน เออ ฉันจะเดินไปไหนอีกเนี่ย โอ๊ยยย หน้าอายชะมัดเลย ฉันรีบหันกลับมาทางเขาทันที
"พี่ก็นำไปสิ" ฉันบอกเขาออกไปด้วยสีหน้าทำเป็นหงุดหงิดใส่เขา ซึ่งแน่นอนว่าพี่น๊อตก็หน้านิ่งหันหลังเดินนำโดยมีฉันเดินตามเขามาติดๆในหัวก็สับสนไม่เลิก โอ๊ยยยยยยยย
..............
อ่ะ....
ฉันที่เดินชนกับแผ่นหลังหนาของเขาอย่างแรงจนหน้าฉันกระแทกเต็มๆกับหลังเขาก็พอเขาเดินนำหน้าฉันอยู่ๆเขาก็หยุดเดินฉันที่เดินตามใจลอยๆก็ไม่ได้มองไง เลยชนไปเต็มๆเลย
"พี่หยุดทำไมเนี่ยยย" ฉันใช้มือลูบหน้าผากของตัวเองปอยพร้อมเอ่ยปากถามเขาว่าเขาหยุดเดินทำไม และคำตอบที่ฉันได้ก็คือเขาหันกลับมาส่งยิ้มให้ฉัน ห๊ะ นี้เขาแกล้งฉันงั้นหรอ? หื้มมมม ถ้าไม่ติดอยู่ในคณะเขาฉันจะกรี๊ดใาหน้าเขาจริงๆนะเนี่ย... แต่ว่า...เมื่อกี้เขายิ้มหรอ? มันเป็นเรื่องที่เหนือธรรมชาติมากๆเลยอ่ะ... แต่ก็หล่อมากเหมือนกัน ...ยัยแพมมมม หยุดคิดเดี๋ยวนี้!!!!! ฉันพยายามสบัดความคิดบ้าๆในหัวนั้นทิ้ง จนพี่น๊อตต้องหันมามองหน้าฉันนิ่งคงสงสัยว่าฉันเป็นบ้าอะไรของฉันละสิ..
"ป่วยทางจิตรึเปล่าเนี่ย" นี้เขาหาว่าฉันป่วยทางจิตหรือที่เรียกสั้นๆว่าบ้างั้นหรอ?
"พี่น๊อต....พี่ว่าแพมบ้าหรอ?" ฉันโวยใส่หน้าเขาทันที ใครมันจะไปยอมล่ะ โดนว่าขนาดนี้
"ก็ไม่เห็นว่าเธอปกติสักวัน" ..ฉันถึงกับอ้าปากค้างไปเลย นี้เขาหาว่าฉันไม่ปกติ..เจ็บอยู่นะ
"ชิ... ไม่คุยด้วยแล้ว" ฉันทำหน้าหงุดหงิดใส่เขาก่อนจะเดินผลักอกเขาเดินจะหนีออกมา แต่ขาทั้งสองขาฉันก็ต้องชะงักอีกรอบเมื่อเสียงเข้มของคนตัวสูงร้องตามหลังฉันออกมา..
"แต่...พี่ชอบนะ"
"" เขาชอบอะไร???????????????
- ผู้เขียน
