“จบเหรอ?”
“ค่ะ”
“หึ! ใครจะจบวะ! เออหัวร้อนขี้หึงปัญญาอ่อน ผิดเองทุกอย่างเอาปืนมายิงหัวให้สาสมกับคำพูดหมาๆ ได้เลย แต่ก่อนยิงมาสะสางเรื่องอีกเรื่องก่อน!”
“...กลับไปค่ะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว อีกอย่างที่นี่มันบ้านคะนิ้ง ช่วยเกรงใจคะนิ้งด้วย”
“มีสิ! มีเยอะเลยเจ้าขา โดยเฉพาะเรื่องที่โดนข่มขืน! โดนพี่ข่มขืนแล้วทำไมไม่บอก! ทำไมวะ ทำไม ทำไม!”
ฉันตัวชาวาบกับประโยคที่ได้ยินก่อนที่จะหันไปมองพี่เวกัสที่ยืนทำหน้าขรึมแต่ก็ส่งสายตาขอโทษมาให้ฉันในทันทีที่เห็นเขาปรากฏตัว
“พี่ขอโทษ” พี่เวกัสพูดออกมาแต่ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อผู้ชายคนนั้นก็เดินมากอดฉันเอาไว้จนฉันเผลอร้องด้วยความตกใจ
“ว้าย! ปล่อยนะ!” ฉันพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากกอดของเขาแต่เขาก็รัดแน่นมากขึ้น
“ทำไมไม่บอกพี่ ทำไมครับเจ้าขา” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถูกเปลี่ยนเป็นเสียงที่สั่นเครือทันทีที่เขากอดฉันจนแน่น แต่ทำไมฉันกลับไม่รู้สึกว่าน้ำเส
