“ว่าไงนะ!”
นี่เป็นเสียงของมีนกับไกอา มันตะโกนถามพร้อมกันพลางทำหน้างุนงง
“ฉันจะนั่งดื่มด้านล่าง ถ้าพวกแกจะขึ้นไปโซนวีไอพีก็ไปเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งคนเดียวได้”
“แกจะบ้าเหรอ! จะให้พวกฉันทิ้งแกไว้คนเดียวได้ยังไง แล้วทำไมไม่ขึ้นไปข้างบนอ่ะ ข้างล่างคนเยอะจะตาย แน่นจนแทบจะสิงร่างกันแล้ว” ไกอาบ่นพลางเหลือบตามองไปด้านหลังฉันที่มีเหล่านักท่องราตรีโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างออกรสออกชาติ
“เอาเป็นว่าฉันจะรอที่นี่แล้วกัน พวกแกขึ้นไปเหอะ” พูดจบฉันก็เดินไปนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะสั่งเหล้ากับบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่มองมายิ้ม ๆ นั่งคนเดียวแบบนี้สบายใจกว่าขึ้นไปเจอหน้าหมอนั่นตั้งเยอะ! ยิ่งมานึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ที่เขาเข้ามายุ่งวุ่นวายจนเกินขอบเขต ฉันก็ยิ่งอยากจะกระดกเหล้าเข้าปากรัว ๆ จะได้ลืมความรู้สึกบ้า ๆ ที่มันไม่สมควรจะเกิดขึ้นกับใครอีกนอกจากไซเรนท์!
“ทำไมมานั่งตรงนี้ล่ะเก้า? แล้วดูแต่งตัวสิ...”
ฉันที่น
