ตอนที่4 เมาให้สุดแล้วไปหยุดที่...ที่นี่ที่ไหน
1485 คำ
สายๆ ของวันใหม่
"อื้มมมมม"
พราวมุกขยับร่างกายขับไล่เมื่อยล้าออกจากตัว
"โอ้ยปวดหัวจัง แล้วทำไมมันปวดไปทั้งตัวแบบนี้"
เธอลืมตาคู่สวยขึ้นช้าๆ หัวของเธอเหมือนมีหินมาถ่วงสักสิบก้อน หนักจนยากจะลุกขึ้นมาได้
"กี่โมงแล้วนะ "
"อื้มมมม"
เสียงผู้ชายบิดขี้เกียจอยู่ข้างๆ เธอ
"อื้มมมมม"
เสียงผู้ชายอีกคนพลิกตัวเข้ามาหาร่างของเธอ ใบหน้าผู้ชายคนนั้นแทบจะชนหน้าเธออยู่แล้ว พราวมุกดวงตาเบิกโพลง หญิงสาวนอนตรงกลางระหว่างชายหนุ่ม
เธอหันมองซ้ายทีขวาทีด้วยความว้าวุ่นใจ
"สองแฝด กินเหล้าที่ผับ เมาอ้วก
ที่นี่ที่ไหน
"กรี๊ดดดดดดดดด"
หญิงสาวกรีดร้องเพราะสภาพห้องนี้มันไม่ใช่โรงแรมที่เธอพัก แต่มันเป็นบรรยากาศของ
โรงแรมม่านรูด
สองหนุ่มได้ยินเสียงแหลมทิ่มแทงโสตประสาทจึงทะลึ่งตัวลุกขึ้นมาอย่างตกใจ
"เฮ้ย อะไร อะไรเหรอ"
"ใครเป็นอะไร คุณพราว มีอะไรครับ"
พราวมุกไม่ตอบแต่ถอยกรูดไปนั่งพิงที่หัวเตียงเอาหมอนมากอดไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว และไม่มั่นใจว่า เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอรู้แต่ว่า
"เธอเป็นคนชวนพวกเขามานั่งเอง แล้วไงต่อล่ะวะอีพราว คิดสิคิด"
คิดยังไงก็คิดไม่ออก หรือว่าพราวมุกจะได้ผัวแฝด
"ไม่นะ ความเมานี่มันช่างร้ายกาจ "
เธอเอาหน้าซุกหมอนแล้วกรี๊ดอัดกับหมอนนุ่มจนยู่ไปครึ่งใบ
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด"
สองแฝดมองหน้ากัน
"นั่นไงกูว่าแล้ว คุณพราวนะคุณพราว"
"คุณพราวฟังก่อนนะครับ"
"ฮือ ไม่จริงใช่ม๊ายยย ผัวแฝด ความโสดที่ต้องใจจะกอดไว้นานๆ พังทลายในข้ามคืน ฮือ จะให้พราวฟังอะไรคะ คุณสองคนนอนเตียงเดียวกับพราว แถมที่นี่ก็ยังเป็นโรงแรม เอ่อ ม่านรูดอีก จะให้คิดอะไรได้อีกล่ะ"
พราวมุกโวยวายใส่พวกเขา
"เสียแรงที่ไว้ใจ ทำไมถึงโง่ซ้ำโง่ซ้อนโง่ซ่อนเงื่อนขนาดนี้ห๊ะ อีพราวเอ๊ย ฮือออ"
หญิงสาวร้องไห้ออกมาหน้าตาเละเทะไปหมด
"คุณพราว ผมรู้ว่าพวกผมแก้ตัวยังไงก็ไม่น่าเชื่อ"
"งั้นคุณพราวดูนี่นะครับ"
โฬม เดินลงจากเตียงไปหยิบโทรศัพท์ที่ตั้งกล้องเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
"กรี๊ดดดดดดดดด พวกคุณจะแบลคเมล์ฉันเหรอ ไอ้แฝดบ้า อุตส่าห์หลงเชื่อใจ"
"คุณพราว อย่าเพิ่งกรี๊ดสิครับ"
"ดูนี่ก่อน"
"ไม่ ภาพแบบนั้นมัน...ฉันจะตายแน่แล้ว ม่ายยย"
พราวมุกปิดตาเอามือกุมหัว ขยี้ผมสวยเหมือนคนเสียสติ
"พวกคุณจะเอาเงินเท่าไหร่ แลกกับคลิปนั่น "
ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเธอจะยอมรับมัน และหาทางแก้ไข
"เอาเงินแก้ปัญหาก็แล้วกัน ตอนนี้หัวอีพราวก็คิดได้แค่นี้แหละ"
"คุณพราว"
โฬมตัดสินใจเปิดคลิปจากมือถือของเขาทันที
.
.
"อ๊าาาาา.........."
"ไม่ได้นะทู๊กโค๊นนนนน
ห้ามนอน มาเต้นกันก่อน วู้วววว"
ไม่ได้สนุกอย่างงี้มานานแล้วโว้ยยยย"
ในคลิปพราวมุกกระโดดดึ๋งๆ อยู่บนเตียงที่นอนตอนนี้นั่นแหละ เธออยู่ในชุดเดรสตัวเดิม
ที่เพิ่มเติมคือมีเสื้อแจ๊กเก๊ตของโฬมคลุมไว้อีกตัว หญิงสาวในคลิปนั่นคือพราวมุกคนสวยขาจริงๆ เหรอ
"โอ้ย อีพราวเอ๊ยยยยยย"
เสียงแฝดน้องในคลิปบรรยายไปเรื่อยๆ
"มึงตั้งกล้องไว้เลย คุณพราวนะให้พากลับโรงแรมก็ไม่ไป "
"พวกผมจะซวยเอานะครับเนี่ยะ"
"เอาน่า สนุกจะตาย เย้"
ฬามพยายามตั้งสติ แล้วสนุกไปตามที่หญิงสาวเชิญชวน กระโดดเด้งดึ๋งๆ ไปกับเธอ
ราวกับเป็นเด็กประถมต้นที่พ่อแม่พาไปเที่ยวฮาร์เบอร์แลนด์เป็นครั้งแรก
"พี่กู มึงไม่น่าเกิดก่อนกูเลย ปัญญาอ่อนฉิบหาย แทนที่จะช่วยกันห้าม"
เขาส่ายหัวด้วยความเหนื่อยหน่าย
"เออน่ะ เอาให้เหนื่อยเดี๋ยวก็หลับ"
"มึง กล้องมึงนี่ถ่ายได้นานแค่ไหนวะ"
"ก็นานนะ เสียบชารจ์ไว้ก็นานแหล่ะ เมมก็ว่างเลย"
"เออตั้งไว้ เพราะพวกเราไม่คิดจะทำอะไรคุณพราว "
"เออ ตื่นมาล่ะก็เป็นเรื่องแน่ คุณพราวนะ จะมาอยากรู้อะไรตอนนี้"
"ก็คนมันไม่เคยเข้าม่านรูดป่ะวะ คุณพราวก็คงอยากรู้แหละ ว่าผัวเขาพาเมียน้อยเข้าม่านรูดมันเป็นยังไง"
"ช่ายยยย อยากเห็นๆ
ว้าววววว จอใหญ่กว่าที่บ้านอีกนะเนี่ยะ"
หญิงสาวคว้ารีโมทไปจะกดเปิดจอขนาดใหญ่
"อย่าาาาา"
สองแฝดประสานเสียงห้ามกันแทบไม่ทัน
"คุณพราวจะดูอะไรครับ เดี๋ยวผมเปิดให้เอง"
"ฟู่"
โฬมเป่าปากโล่งใจที่แย่งรีโมทสำเร็จ
"ไม่งั้นนะ แหล่งรวมความบันเทิงเลยมึงเอ๊ย ถ้าเปิดขึ้นมาแล้วเป็นหนังอย่างว่า พวกผมจะทนไหวมั๊ยหล่ะคุณพราว"
"เอาเพลง จะเต้นๆ"
"ดีเจโฬมจัดให้ค้าบ"
จากนั้นพวกเขาก็สนุกกันเต็มที่จนเหนื่อย พราวมุกนอนพักอยู่สักครู่หนึ่งก็หลับไป
สองแฝดสบตากัน ค่อยๆ ถอดต่างหูของเธอออกคนละข้าง แล้วเอาผ้าขนหนู
ของทางโรงแรมมาชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาเธอเพื่อเธอจะได้นอนหลับสบายๆ
"พวกผมทำได้แค่นี้นะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ"
ฬามและโฬมเอาผ้ามาห่มให้หญิงสาวแล้วจะไปนอนที่พื้น หญิงสาวสะดุ้งพรวดขึ้นมานั่ง
"มานอนตรงนี้เลยทั้งสองคน ไม่ได้ พราวไม่เคยเอาเปรียบใคร "
"ไม่ดีหรอกคุณพราว "
"ดี งั้นพราวไปนอนพื้นด้วยคน"
"โอ้ยยย นอนไปก่อนมึง เดี๋ยวคุณพราวหลับค่อยแอบลงมานอนพื้น "
"เออ ตามนั้น"
.
.
แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ทั้งสามคนก็ทั้งเหนื่อยทั้งเมามาทั้งคืน แถมยังต้องมาคอยปรามคุณพราวมุกจนเกือบสว่าง พวกเขาจึงหลับไปจนสายของอีกวัน....แล้วภาพก็ตัดไป
.
.
"แห่ะๆ"
ceoสาวรู้สึกหน้าร้อนผ่าว อายจัง โอ้ย ไวน์เมื่อคืนทำเหตุสังเกตได้
"พราวขอโทษนะคะ
เมาเลยเป็นตัวเองมากไปหน่อย"
"ไม่เป็นไรครับ ปลดปล่อยมันออกมาเถอะ"
"ใช่ครับ"
"พวกผมมีความเชื่อว่า การเป็นตัวเองมันจะทำให้เราไม่ฝืน แล้วถ้าจะให้ใครมารักก็ให้รักที่เราเป็นเรา ดีกว่ารักที่เราเป็นคนปลอมๆ นะครับ"
" ขอบคุณนะคะ พราวจะไม่ฝืนแล้ว พราวเหนื่อย
งั้นพราวไม่แอ๊บกับพวกคุณแล้วนะคะ แต่วันนี้พราวต้องกลับกรุงเทพแล้วหล่ะ"
"ว่าแต่เราจะออกจากตรงนี้กันยังไงคะ?"
พราวมุกหน้าแห้งเพราะดันชวนพวกเขาเข้าม่านรูดมาด้วยความคึกคะนองของตัวเอง
"ก็ออกทางที่เข้ามาแหละครับ ถ้าคุณพราวอาย เดี๋ยวผมขับออกให้ คุณพราวนอนหลบที่เบาะหลังไปก็ได้"
"ปล่อยให้เด็กรูดม่านมันคิดว่าอีแฝดนี่มาเอากันเองไป พวกผมโอเคครับ"
"โอ้ยยย พวกคุณนี่ตลกด้วยจังไรด้วยดีนะคะ พราวชอบ ฮ่าๆๆ"
"ชมมั๊ย"
"ชมแหละ"
"อื้อ ชมๆ พราวขอบคุณนะคะที่ดูแลพราวทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกัน นี่ถ้าไม่ใช่คุณโฬมคุณฬามพราวจะเหลือมั๊ย"
.
.
พราวมุกกลับไปเก็บของที่โรงแรม โดยมีโฬมกับฬามตามไปด้วย เพราะทั้งคู่ก็ต้องกลับกรุงเทพเหมือนกัน พราวมุกเลยอยากตอบแทนโดยการไปส่งพวกเขา
.
.
บนรถ
โฬมเป็นคนขับพราวมุกนั่งเบาะหลังหลับยาว ฬามนั่งข้างเขา คุยกันอยู่สักครึ่งชั่วโมง ทั้งรถก็มีแต่ความเงียบงัน
"โอ้โห้ ภาระชัดๆ พี่กู หลับใส่เฉย"
โฬมขับรถมือเดียวตั้งแต่ออกรถมาจนกระทั่งรู้สึกปวดฉี่ เลยแวะปั้มน้ำมัน พอดีกับที่พราวมุกตื่นขึ้นมา เธอขอลงไปซื้อกาแฟกินสักหน่อย
"ของพราวเอา อเมริกาโน่น้ำส้มยูสุ
เป็นน้ำนางเอกสายขมชัดๆ
ของคุณโฬมคุณฬาม เอาเป็น เอกเพรสโซ่2แก้วละกัน"
.
.
เธอเดินออกมากจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกาแฟ3แก้วในมือ ก็เจอ
"เหี้ย"
ไม่ใช่เหี้ยสิ ผัวเก่าต่างหาก เกมส์กำลังด้อมๆ มองๆ อยู่ที่รถของเธอ เกมส์เอาหน้าแนบกระจกมือป้องแสงเพื่อสอดส่องลอดฟิลม์หนาให้เห็นข้างในชัดๆ
"เฮ้ย ผู้ชายนี่หว่า"
เขาเคาะกระจกเรียกฬาม ฬามกดกระจกลง เกมส์ก็สวนหมัดเข้าไปทันที
"โอ้ย อะไรวะ มึงเป็นใครเนี่ย มาต่อยกูทำไม"
"นี่รถเมียกู มึงแหละเป็นใคร"
- ผู้เขียน
