🔥พันธะลวงสามีแสนเลว EP : 12 ทำให้เจ็บปวด NC++
1378 คำ
บทที่ 12
เรือนร่างบางที่เปลือยเปล่าพยายามขัดขืนจนหมดแรงเธอนอนนิ่งน้ำตาไหลริน หลินหลินไม่ได้เสียใจที่จะมีอะไรกันกับสามมีแต่เธอเสียใจที่เขานั้นข่มเหงบังคับขืนใจให้มีอะไรด้วยจนร่างกายนั้นปวดร้าว
"อ๊าส์~เธอบีบบังคับให้ฉันทำแบบนี้เองนะ" เสียงครวญครางของคนตัวโตที่กำลังสนุกกับยอดอกอวบอิ่มทั้งสองเต้ามือหนาบีบเคล้นขยำจนมันแทบแหลกราวกับลูกโป่งปากอันร้อนผ่าวดูดเม็ดหัวสีชมพูดั่งกับเม็ดบัวบนยอดอกสลับทั้งซ้ายและขวากัดขบฟันลงจนคนตัวเล็กนั้นสะดุ้ง
"ฉันจะทำให้ถึงใจเธอเหมือนกับที่มันทำดีไหมล่ะ" ในใจรู้สึกโกรธมากที่ธารามทำแบบนั้นเธอหันมองหน้าเขาทั้งน้ำตา คนตัวโตไม่หยุดการกระทำอย่างแน่นอนเรียวปากน้อยถูกบดขยี้และถูกจับขาชันขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม
เรือนร่างบางนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงชันขาตั้งท่ารอ เขาที่ปลดเสื้อผ้าออกและขึ้นไปนั่งอยู่ระหว่างขาของเธอ
แท่งเอ็นร้อนที่คุ้นเคยเล่นทำกิจกรรมอย่างมีความสุข แต่ตอนนี้กลายเป็นแท่งเอ็นร้อนอันใหญ่ที่แสนเจ็บปวด ปลายหัวแท่งเอ็นร้อนจ่อหน้าช่องสวาทเขากระแทกพรวดเดียวโดยที่ไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บแค่ไหน
"อ๊อย!"
เรือนร่างบางสะดุ้งผวาจับแขนของเขาและยกขาขึ้น หัวเข่าของเธอถูกจับเอาไว้ มือหนาดันขาของเธอหงายจนแทบจะถึงที่นอนจับต้นขาช่วงล่างเอาไว้กระแทกแท่งเอ็นร้อนเข้าแรงๆ ด้วยความสะใจ
"ซี๊ดส์~อ๊าส์ ฉันจะทำให้เธอเดินไม่ได้เลยร่านดีนัก" ไม่มีความเสียวเหมือนกับทุกครั้งไม่มีความสุขหรือฟินเหมือนกับที่ผ่านมาหลินหลินพยายามปิดปากของตัวเองทั้งร้องไห้และรอเวลาที่เขาจะหยุดการกระทำ
"หึ ฉันรู้ว่าเธอชอบอย่ามาเสแสร้งแกล้งร้องไห้ เมื่อก่อนนี้เธอไม่ใช่แบบนี้ จำเอาไว้นะหลินหลินถ้าฉันรู้ว่าณธีไม่ใช่ลูกของฉัน เธอเตรียมเก็บข้าวของแล้วพาลูกของเธอออกไปจากบ้านนี้ได้เลย" มือหนาทั้งสองข้างจับเอวบางและกระแทกแท่งเอ็นร้อนเข้าแรงๆ เธอไม่มีเสียงแม้แต่จะตอบกลับเขาในใจมันแตกสลายและปวดร้าวในสิ่งที่เขาพูดว่าถ้าณธีไม่ใช่ลูกเขาจะไล่เธอกับลูกไป เขาพูดออกมาแบบนี้ได้ยังไงนั่นคือลูกของเขาและสายเลือดของเขา
เรือนร่างบางถูกจับพลิกคว่ำแท่งเอ็นร้อนกระแทกเข้าช่องสวาทรุนแรง เธอยอมให้สามีนั้นทำร้ายกระทำรุนแรงกับร่างกายโดยที่ไม่ขัดขืนอีก
"โอ๊ย~เสียว" คนตัวโตพลิกเรือนร่างบางตะแคงไปทางด้านขวาจับเรียวขาของเธอพาดไหล่เพียงข้างนึงและกระแทกแท่งเอ็นร้อนเข้าออกช่องสวาทจนมันเริ่มแสบร้อนแต่เขานั้นยังไม่เสร็จผ้าปูที่นอนสีขาวมีเลือดออกโดยที่เขากระทำรุนแรงจนเลือดไหลออกมาปนกับน้ำหล่อลื่น
"คุณ...ฉันเจ็บฉันจุกไปหมดแล้ว" หลินหลินร้องไห้เธอพยายามผลักหน้าท้องของคนตัวโตเอาไว้ที่กระแทกแท่งเอ็นร้อนเข้าและออกไม่หยุดหย่อนเธอทั้งแสบและปวดจึงขอให้เขาหยุดแต่ถูกจับมือออก
"อย่ามาเสแสร้งเธอชอบไม่ใช่เหรอ ร่านมากนักก็ทนให้ได้ก็แล้วกัน" ผู้ชายที่แสนดีในวันนั้นกลายเป็นผู้ชายใจร้ายตั้งแต่เมื่อไรการกระทำที่เกิดขึ้นเขาตั้งใจหรือว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูบ
เรือนร่างบางอยู่ในท่านอนหงายขาที่ชันขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มคนตัวโตเท้าแขนลงด้านข้างซุกไซ้เข้ายังซอกคอของเธอสลับทั้งซ้ายและขวา เอวยังคงกระแทกแท่งเอ็นร้อนเข้าช่องสวาทแรงๆ ต้องการที่จะสั่งสอนให้เธอนั้นจดจำความเจ็บปวดครั้งนี้พร้อมทั้งฤทธิ์ความหึงหวงด้วย
คอขาวเกิดรอยช้ำทั้งรอยจ้ำดูดแดงเป็นวงรอบๆ สองเต้าที่เด้งตึงถูกมือทั้งสองข้างฟาดฝ่ามือลงขยำบีบราวกับลูกโป่ง
"ฮึ้ก...ฉันเจ็บหน้าอก" หลินหลินพยายามผลักสามีตัวเองออกเพราะรู้สึกเจ็บหน้าอกและหายใจไม่สะดวกแต่เขายังไม่หยุดการกระทำมือหนาเลื่อนต่ำลงไปจับที่เอวและกระแทกถี่ๆ
"ไม่ไหวแล้ว" ธารามกระแทกถี่ๆ เพียงไม่กี่ครั้งแท่งเอ็นร้อนที่แทงเข้าไปจนมิดด้ามจนน้ำกามพุ่งกระฉอกและรู้สึกอุ่นด้านในก่อนที่เขาจะถอดออก
ธารามนั่งลงด้านข้างยกมือลูบหัวของตัวเอง เขายับยั้งอารมณ์ของตัวเองไม่ได้จากที่บอกว่าจะไม่แตะต้องตัวหลินหลินเพราะผู้หญิงคนนี้สกปรกกลายเป็นเขากลับเชยชมเธอทั้งตัว
"ฮึ๊ก" หลินหลินขยับลุกขึ้นนั่งเธอหายใจไม่สะดวกพยายามหยุดสะอื้นสูดลมหายใจเข้าจนธารามที่นั่งอยู่ด้านข้างรู้สึกแปลกใจทำไมการหายใจของหลินหลินนั้นดูแปลกหรือเป็นเพราะว่าเขาใช้ความรุนแรงจนทำให้เธอหายใจไม่ทัน เมื่อหันกลับไปมองเจอคราบเลือดบนที่นอนธารามจึงลุกขึ้นและเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำ
"ฮื่อๆ สามีที่แสนดีของฉันหายไปไหนเขาไม่เคยทำให้ฉันเจ็บแม้แต่ปลายเล็บสักครั้ง" ได้เพียงแต่มองแผ่นหลังของสามีใจร้ายเดินเข้าไปในห้องน้ำ หลินหลินดึงผ้าห่มปกคลุมร่างกายตัวเองนั่งร้องไห้จนกระทั่งธารามเดินออกมา
"ฉันปล่อยในก็ไปหาซื้อยาคุมกินก็แล้วกัน เพราะฉันกลัวว่าถ้าเธอท้องขึ้นมาจะไม่รู้ว่าเป็นลูกใคร" เขาเดินออกมาพร้อมกับคำพูดดูถูกบอกให้ไปหาซื้อยาคุมมากินกลัวว่าจะมีลูก แต่ไม่รู้จะเป็นลูกใครในสายตาของเขาเธอดูเป็นผู้หญิงสำส่อนขนาดนั้นเลยเหรอ
เวลาผ่านไปหลังจากที่หลินฟลินเดินออกมาจากห้องน้ำในสายตาของเธอรู้สึกพร่ามัวมองไม่เห็นข้างหน้าพยายามจับประตูห้องน้ำเอาไว้หรือเป็นเพราะว่าถูกกระทำรุนแรงทำให้ร่างกายนั้นอ่อนเพลียหรือว่าโรคที่พี่หมอคิมบอกนั้นจะกำเริบเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ด้วยความที่ต้องมีเรื่องให้จัดการมากมายสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังไม่ยอมรักษาตัวเองเพราะต้องการให้ครอบครัวกลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อน
"อย่าแกล้งทำเป็นสำออย ฉันไม่ใช่พระเอกที่จะวิ่งไปรับเธอหรอกนะ" เสียงทุ้มพูดแทรกขึ้นมาเขาอยู่ที่เตียงหลินหลินพยายามที่จะก้าวเดินมาให้ถึงเตียง
"พรึ่บ" อยู่ๆ เธอล้มลงไปกองกับพื้น ธารามจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงและจับประคองเธอขึ้น
"หลินหลินเธอกำลังแสดงอยู่ใช่ไหม ฉันมีอะไรกับเธอมาตลอดระยะเวลาสี่ปีคงไม่ใช่เพราะว่าเจ็บหรอกนะ" ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่มีอะไรกันก็จริง แต่ในทุกๆ ครั้งตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมาเขาทะนุถนอมเธอไม่ใช่การกระทำรุนแรงแบบนี้
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันไม่เจ็บเลย ฉันขอนอนกอดคุณได้ไหม" เขาจ้องหน้าของเธอหลังจากที่หลินหลินนั้นขอนอนกอด
"ฉันไม่ว่าง และอย่ามาแสดงว่ารักฉัน เพราะคนที่มันรักฉันคงไม่หักหลังไปมีชู้ ในสิ่งที่ฉันทำกับเธอวันนี้ไม่ใช่แสดงการความรัก แต่มันคือการแสดงความเกลียดจำเอาไว้ฉันเกลียดและขยะแขยงผู้หญิงแบบเธอ" เขาหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องทิ้งท้ายด้วยคำด่า คำเดิมที่เกลียดและขยะแขยงธอ หลินหลินได้เพียงแต่นั่งร้องไห้เจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นชีวิตแต่ก็ยังคงมีความหวังว่าสามีนั้นจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
"ฉันจะไม่ละทิ้งความพยายามของฉัน"
- ผู้เขียน
