บทที่ 11.
ตึกตึกตึก!
เพลินฝันเดินย่างกรายหมายจะเข้าไปในห้อง แต่ก็โดนหญิงสาวคนหนึ่งขวางทางเอาไว้ และมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร
“กัปตันเขาเป็นของฉัน!”
“โอ๊ย!”
เพลินฝันเอ่ยร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด เมื่อฟ้ารุ่ง บีบเข้าที่แขนของเธออย่างแรง ก่อนจะผลักเธอล้มลงไปที่พื้น เนื่องจากรองเท้าของเธอสูงเกินไป ทำให้เธอข้อเท้าของเธอแพง เพลินฝันกุมข้อเท้าตัวเองไว้ด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพยายามลุกขึ้น แต่ก็ไม่เป็นผล
“ช่วยด้วยค่ะ”
เพลินฝันเอ่ยเรียกพนักงานทันที เป็นจังหวะเดียวกันที่กัปตันเดินออกมาพอดีเมื่อเห็นว่าเพลินฝันนั้นออกไปนานเกินไป
“ฟ้ารุ่งเธอมาทำอะไรที่นี่”
กัปตันเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะก้มมองร่างเพลินฝัน ที่ล้มเจ็บอยู่
“เพลินฝัน”
ไร้ซึ่งคำพูดใดใดออกมาจากปากเพลินฝัน กัปตันเจ้าไปอุ้มร่างของเธอด้วยท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกมาจากร้านทันที
โดยไม่สนใจสายตาฟ้ารุ่ง ที่มองด้วยความโกรธเคือง
“คุ
