“ไปเถียงอะไรพ่อเขามาอีกล่ะ”
“เขาไม่ใช่พ่อหนู”
เจนนี่ในชุดนอนกระโปรงยาวสีขาวไร้ลวดลาย นั่งชันขาอยู่บนพื้นปูนงานหยาบอันเย็นเฉียบภายในคุกใต้ดิน
แต่แม้ชื่อมันจะฟังดูน่ากลัวทว่าที่นี่ไม่ได้น่ากลัวแถมยังมีเจ้าแมวส้มจอมขี้คร้านรอดลูกกรงเข้ามาอยู่เป็นเพื่อน ซึ่งตอนนี้มันครองเตียงสามฟุต ที่นอนของเธอในคืนนี้ไปเรียบร้อย
“หนูร้องไห้เหรอ” อารียานั่งพับเพียบอยู่อีกฟากของลูกกรง ถามลูกสาวที่นั่งหันหลังให้เธอ แต่ไม่อาจดึงตัวลูกมาสวมกอดได้
“บอกแม่ได้ไหมว่าหนูร้องทำไม”
เจนนี่ส่งเสียงสะอื้นไห้ผะแผ่วลงเรื่อยๆ แล้วจึงสงบเงียบ “...หนูหิวขนม”
“หื้อ??”
“เขาไม่ให้หนูกินขนม”
อันที่จริงแล้วบุริศน์ให้เลขาเอาข้าวมาให้พร้อมขนม ทว่าซองเดียวมันไม่พอ
เธอเลยฝากเลขาไปบอกบุริศน์ว่าจะเอาอีกแต่ฝ่ายนั้นกลับปฏิเสธ จากนั้นน้ำตามันก็ไหลรินออกมาเอง ยิ่งพอแม่มาหาเธอเช่นนี้ ก็ยิ่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
“หน
