เมียเก็บ(รัก)ซาตาน

ร้ายแรงกว่าเดิม

บทที่7

ภาคิน...

ผมทำอาหารโดยที่มีภรรยาสาวสวยคอยเป็นลูกมือ ฟ้าใสเธอน่ารักมาก ผมยิ้มให้เธอเป็นระยะ มองคนตัวเล็กที่หั่นผักช่วยด้วยความรัก

"หอมจังเลยค่ะ" เธอยื่นหน้ามาสูดดมกลิ่นอาหาร

"รับรองว่าคุณต้องชอบมันแน่ๆ"

"รสมือคุณอร่อย ฉันชอบมากที่ได้ทาน แต่ทานเยอะไม่ได้"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะฉันกลัวอ้วน"

"กลัวอ้วนอะไร คุณผอมตัวนิดเดียวเอง ทานเพิ่มนิดหน่อยจะเป็นไรไป" ผมว่าแล้วเสิร์ฟสปาเก็ตตี้ให้คุณภรรยาตัวเล็กได้ทาน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน ฟ้าใสมองอาหารในจานของผมแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

"ขอบคุณนะคะ"

"ครับ รีบทานดีกว่า ถ้ามันเย็นจะไม่อร่อยนะครับ"

"ค่ะ" ฟ้านั่งลงเก้าอี้แล้วใช้ส้อมตัดสปาเก็ตตี้เข้าปาก ผมนั่งลงข้างๆปลดเชือกชุดคลุมออกเผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่ม ผมชอบเรื่องอย่างว่า ทำบ่อยแค่ไหนก็ไม่เคยอิ่มเอม

"อื้อ ขอทานอาหารก่อนนะคะที่รัก"

"คุณก็ทานไปสิครับ" ว่าจบผมก้มลงดูดดื่มยอดถันสีหวาน... ฟ้าใสทานอาหารไปด้วยพร้อมกับส่งเสียงครวญครางในลำคอเบาๆ

++++++++++++++++

ดอกหญ้า....

"แม่คะ ทานข้าวได้แล้วค่ะ" ฉันเอ่ยแล้วเปิดประตูเข้ามา

เพล๊ง! ตุ๊บ!

"แม่" ฉันกรีดร้องเสียงดังลั่น พร้อมถาดอาหารที่ล้วงลงสู่บนพื้น

แม่ของฉันนอนนิ่งบนพื้นเย็นเฉียบ หัวใจของฉันชาวาบ สิ่งที่ฉันกลัวว่ามันได้เกิดขึ้นแล้ว แม่ของฉันนอนแน่นิ่งพยายามเรียกเท่าไรท่านก็ไม่ได้สติขึ้นมา

"แม่ค่ะ แม่อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคะ" ฉันร้องไห้พยายามประคองร่างผอมบางของมารดาขึ้น ฉันกลัว กลัวเหลือเกิน กลัวว่าท่านจะจากฉันไป

"เกิดอะไรขึ้น น้าเอมอรเป็นอะไรดอกหญ้า" พี่หวานรีบเข้ามาประคองแม่ช่วยฉัน

"ฮื่อ แม่เป็นอะไรก็ไม่รู้ หญ้าเปิดประตูเข้าไปก็เจอแม่นอนสลบอยู่ที่พื้นแล้ว"

"น่าจะเพราะอาการป่วย รีบพาออกไปข้างนอกเถอะ จะได้โทรเรียกรถพยาบาล"

"ค่ะ" พี่หวานช่วยประคองแม่ออกมาที่หน้าบ้าน แล้วโทรเรียกรถพยาบาล ส่วนพี่หวายรีบขึ้นไปเคาะประตูเรียกคุณท่านทั้งสอง กว่าพวกท่านจะลงมารถพยาบาลก็มาแล้ว

"รีบพาแม่ขึ้นไปเถอะ"

"ค่ะ" หมอพยาบาลช่วยกันนำแม่ขึ้นรถ ฉันรีบขึ้นไปนั่งกุมมือแม่ไปตลอดทาง สิ่งที่ฉันกลัวมันได้เกิดขึ้นแล้ว

"แม่จ๋า อยู่กับหญ้าไปนานๆนะคะ อย่าทิ้งหญ้านะคะ" ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้น ฉันไม่ได้สนใจอะไรแล้วตอนนี้ ฉันขอแค่แม่ฉันรอดเท่านั้น ขอแค่แม่กลับมาอยู่เคียงข้างฉัน

"..." แม่ฉันยังคงนิ่ง ไม่เอ่ยคำพูดหรือยิ้มให้ฉันได้ดีใจเลย ฉันอยากให้แม่ตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมากอดฉันตื่นขึ้นมากอดกันเหมือนที่เคยทำ

"แม่ต้องรอดนะคะ แม่ต้องอยู่กับหญ้า ฮือๆ แม่อย่าทิ้งหญ้านะคะ" ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้น กุมมือแม่เอาไว้แน่น ส่วนหมอติดสายเต็มตัวแม่

"...."

"หญ้าไม่เหลือใครแล้วนะแม่" ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นปริ่มจะขาดใจ เจ็บปวดเหลือเกินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันคิดไม่ออกเลยถ้าฉันต้องสูญเสียแม่ไปฉันจะอยู่ยังไง ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง เมื่อไม่มีผู้เป็นมารดาคอยอยู่เคียงข้างกัน

"แม่จ๋าแม่อย่าเอาแต่นิ่งแบบนี้สิจ๊ะ แม่สัญญากับหญ้าไว้แล้วนะ ว่าแม่จะอยู่กับหญ้าไปนานๆ แม่ลุกขึ้นมาพูดกับหญ้า ลุกขึ้นมาพูดให้กำลังใจหญ้าหน่อย แม่อยากเล่นแบบนี้สิ หญ้าใจไม่ดีเลย ฮื่อๆ"

ท่านเป็นโลกทั้งใบของฉัน ท่านเป็นที่พักพิงหัวใจเพียงหนึ่งเดียว ถ้าท่านจากไปแล้ว นั่นเท่ากับว่าโลกทั้งใบและที่พักพิงหัวใจของฉันมันได้พังทลายลง ฉันคงเคว้งคว้างเจ็บปวด มองไปทางไหนก็มืดมน เหมือนเรือน้อยที่ล่องลอยอยู่กลางมหาสมุทร ลองลอยอย่างไร้ทิศทาง เจอคลื่นลมซาซัดไม่นานคงอับปาง

"แม่จ๋า"

พอไปถึงโรงพยาบาล หมอก็พาแม่เข้าไปในห้องฉุกเฉิน ส่วนฉันก็เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ ฉันเป็นห่วงท่าน ทั้งเสียใจทั้งกลัวที่ฉันเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลย แค่จะหาเงินมารักษาแม่เร็วๆยังไม่มีปัญญาเลย

ฉันปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก หวาดกลัวและเจ็บปวด ฉันมันเป็นลูกที่แย่ฉันมันเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง ถ้าฉันทำทุกอย่างเต็มที่ถ้าฉันทำทุกอย่างดีพอ แม่ของฉันก็คงจะได้รับการรักษาแล้ว

"เป็นไงบ้างหญ้า" พี่หวานวิ่งมาหาฉัน

"พี่หวาน ฮือๆ หมอยังไม่ออกมาบอกเลย หญ้ากลัวแม่ตาย ฮือๆ"

"น้าเอมอรไม่ตาย หญ้าอย่าเพิ่งกังวลใจไป ทำใจให้ดีๆก่อนนะ"

"พี่หวาน" ฉันสวมกอดพี่หวาน

"หญ้าต้องทำใจดีๆหญ้าต้องเข้มแข็งต้องสู้กับทุกอย่างให้ได้ ต่อให้เหตุการณ์มันจะหนักหนาสาหัสอย่างไร หญ้าก็ต้องเข้มแข็ง อุปสรรคความลำบากของชีวิตมันกำลังทดสอบความแข็งแกร่งของหญ้าอยู่ หญ้าต้องเข้มแข็งและสู้ไปให้ได้"

"หญ้าจะสู้จะเข้มแข็งได้ยังไง ฮึก แม่หญ้าป่วยหนักขนาดนี้"

"ต้องเข้มแข็งคิดหาทางออก ทุกอย่างมันต้องดีขึ้นแน่นอน หญ้าต้องเข้มแข็งก้าวผ่านทุกอย่างไปให้ได้"

"ค่ะ" พี่หวานปลอบใจฉันอยู่นานจนฉันรู้สึกดีขึ้น หมอชุดขาวเดินออกมาใบหน้าเคร่งเครียด ฉันรีบถลาเข้าไปหาคุณหมอทันที

"แม่หญ้าเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ"

"แม่ของคุณเป็นโรคมะเร็งระยะ 3 อาการหนักมากครับตอนนี้"

"ฮึกช่วยแม่หญ้าด้วยนะคะ ฮือๆ"

"มะเร็งระยะ 3 และกำลังจะเป็นระยะที่ 4 ต้องรีบผ่าตัดเดี๋ยวนี้ ถ้าช้าทุกอย่างอาจจะสายไปก็ได้"

"ค่ารักษาจ่ายทีหลังได้ไหมคะ รักษาแม่ให้หญ้าก่อน"

"ไม่ได้ครับ ค่ารักษาถ้าจะให้ดีหมอขอเป็นพรุ่งนี้ ญาติช่วยเตรียมค่าผ่าตัดใหญ่พร้อม หมอจะได้รีบรักษา ถ้าชักช้าทุกอย่างจะยิ่งแย่กว่าเดิม"

"หมอคะ!"

"คุณควรรีบรักษาแม่ของคุณก่อนที่อย่างมันจะสายไป" ฉันไม่ได้ตอบเพราะเอาแต่ร้องไห้ คิดไม่ตกจะหาเงินมากมายมาจากไหนให้พอ

"ฮือๆ พี่หวานหญ้าจะทำอย่างไรดี"

"..." พี่หวานเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิด "หญ้าต้องไปขอยืมเงินจากคุณท่านทั้งสอง"

"หญ้าเคยทำแล้ว ฮื่อ แต่คุณธารามีแค่แสนเดียว"

"ต้องลองพูดใหม่เผื่อคุณท่านจะเห็นใจ ลองเสี่ยงดูอีกสักครั้ง ดีกว่าเราไม่ทำอะไรเลย"

"ฮึก ค่ะ"