Ep2 ปริศนาในปราสาทร้าง
667 คำ
หมอกยามเช้าปกคลุมหมู่บ้าน เรนาร์ดและเอเลน่าออกเดินทางไปยังปราสาทร้างที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าใหญ่หลังจากปราบกลุ่มปีศาจเมื่อคืนก่อน เอเลน่าเชื่อว่าที่นั่นอาจมีเบาะแสของ "จอกเวทมนตร์แห่งนิรันดร์"
ระหว่างทาง ไคลน์ 🌀 เพื่อนสนิทของเรนาร์ด ผู้มีพลังเวทมนตร์แห่งลม เข้ามาร่วมทีมหลังได้ยินข่าวการต่อสู้ในหมู่บ้าน
ไคลน์: “เจ้ารู้ไหม เรนาร์ด? ข้าน่ะออกตามหาเจ้าตั้งแต่เมื่อคืน เจ้านี่มันบ้าบิ่นจริง ๆ ถึงขนาดพาแม่มด (มองเอเลน่า) มาบ้านโดยไม่กลัวถูกคำสาป!”
เรนาร์ด: “นางไม่ใช่แม่มด แต่เป็นครูของข้า... เอาเถอะ เจ้าอยากตามมาก็ตามมาเถิด”
เอเลน่า: (ยิ้มเย็น) “ครูที่อาจทำให้เจ้าตายไวขึ้น...ถ้าไม่ตั้งใจเรียน”
---
ปราสาทร้างในป่า
เมื่อมาถึงปราสาทร้าง ทั้งสามพบว่าที่นี่เต็มไปด้วยเถาวัลย์และมอสปกคลุม มันดูเงียบสงบเกินไป แต่ภายในกลับซ่อนความลับและอันตรายมากมาย
ห้องโถงกลาง: พวกเขาเจอรูปปั้นยักษ์ที่ดูเหมือนจะมีชีวิต เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ มันเริ่มเคลื่อนไหวและโจมตี
เรนาร์ดและไคลน์ใช้พลังเวทมนตร์และดาบเพื่อปกป้องเอเลน่า
ฉากต่อสู้กับรูปปั้นยักษ์
ไคลน์: (ร่ายมนตร์) “สายลมแห่งพายุ! ข้าขอสั่งให้เจ้าปกป้องข้าจากอสูรร้ายนี้!”
เรนาร์ด: (ขณะโจมตีด้วยดาบ) “นี่มันยักษ์หินนี่นา! ข้าต้องฟันส่วนไหนมันถึงจะล้ม?”
เอเลน่า: (ช่วยร่ายมนตร์โจมตี) “หัวใจมันอยู่ที่กลางอก เจ้าอย่ามองแต่ใช้ดาบ แต่จงใช้สมอง!”
หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือด พวกเขาสามารถทำลายรูปปั้นและเข้าสู่ส่วนลึกของปราสาทได้
---
การค้นพบในห้องลับ
ภายในปราสาท ทั้งสามพบห้องลับซ่อนอยู่ในกำแพง ข้างในมีจารึกโบราณที่กล่าวถึงจอกเวทมนตร์
ข้อความในจารึก:
> “ผู้ถือจอกเวทมนตร์ จะมีพลังสร้างและทำลายล้างโลก แต่จงระวังเงามืดที่ตามล่าจอกนี้ ผู้ที่ไม่มีหัวใจบริสุทธิ์จะถูกมันกลืนกิน”
เรนาร์ด: “หัวใจบริสุทธิ์? นั่นฟังดูเหมือนนิทานที่แม่ข้าเคยเล่า”
เอเลน่า: “มันไม่ใช่นิทาน แต่เป็นคำเตือน ข้าหวังว่าเจ้าจะจริงจังกับเรื่องนี้”
ไคลน์: “แล้วเราจะเอาจอกนั่นไปทำไม? ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น ทิ้งไว้ให้คนอื่นค้นหาก็สิ้นเรื่อง”
เอเลน่า: (ถอนหายใจ) “เพราะถ้าลอร์ดดาร์เมนได้มันไป เจ้าจะไม่มีโลกให้อยู่เพื่อพูดแบบนี้”
---
การซุ่มโจมตี
ก่อนที่พวกเขาจะออกจากปราสาท กลุ่มปีศาจที่ตามล่าพวกเขาอยู่ก็โผล่มาโจมตีอีกครั้ง
การต่อสู้ครั้งนี้เน้นให้เรนาร์ดเรียนรู้ที่จะวางแผนมากขึ้น แทนที่จะพุ่งเข้าไปสู้แบบตรง ๆ
เอเลน่าพยายามสอนเขาให้ใช้เวทมนตร์และดาบร่วมกัน
บทสนทนาในระหว่างการสู้:
เอเลน่า: “จงหายใจช้า ๆ จิตของเจ้าคือดาบ และดาบของเจ้าคือจิต!”
เรนาร์ด: (หอบเหนื่อย) “ข้าจะพยายาม... แต่พวกมันเร็วเกินไป!”
ไคลน์: “เฮ้! เจ้าหนุ่ม! อย่าเอาแต่ฟังครูสาวของเจ้า ดูข้าทำก็พอ!” (ร่ายเวทลมและผลักปีศาจออกไป)
---
จุดจบของตอน
หลังจากรอดพ้นการโจมตี พวกเขาออกจากปราสาทพร้อมเบาะแสใหม่เกี่ยวกับจอกเวทมนตร์
เอเลน่าเผยว่า เธอเคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับจอกนี้ในอดีต และมันอาจเป็นเหตุผลที่ลอร์ดดาร์เมนตามล่าเธอ
เอเลน่า: “ข้าไม่เคยคิดว่าต้องกลับมาเกี่ยวข้องกับมันอีกครั้ง... แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ปล่อยข้าไป”
เรนาร์ด: (มองเอเลน่าอย่างจริงจัง) “ไม่ว่าโชคชะตาจะพาเจ้าไปทางไหน ข้าจะไปกับเจ้าเสมอ”
ไคลน์: (หัวเราะ) “เจ้าช่างปากหวานเหมือนน้ำผึ้ง ใจจริงอยากไปไหนกับข้าหรือเปล่า?”
---
- ผู้เขียน
