Chapter 11

1364 คำ

Pasakay na sana kami sa loob ng sasakyan ng babaeng ‘di ko nakikilala dahil sa nalimutan kong kuhanin ang pangalan, nang mamataan ko ang pamilyar na pigura ni Linda. Ang estudyante kong malakas mambwisit ng araw. Natanaw ko siyang naglalakad palapit sa guard at tila may nais siyang gawin doon na ‘di ko rin tiyak kung ano. Tumingin ako sa pambisig kong relo upang kumpirmahin ang oras at napamulagat ako nang makitang pasado alas diyes na ng gabi. “Let’s go, hon.” Lumingkis ang isang braso ng babae sa baywang ko habang ang isa naman ay dumako sa tapat ng kahandaan ko saka pumisil doon. Imbes na mag-init, para akong binuhusan ng malamig na tubig kung kaya nandidiring lumayo ako sa babae. Dinukot ko ang pitaka sa likurang bulsa ng pantalon ko saka inabutan ang babae ng iilan libo. “Pas

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม