หมับ~
ฟอด~
“อื้อ~”
“ตื่นเช้าจัง”
“ไม่เช้านะคะ เกือบสิบโมงเช้าหวายว่าสายอยู่นะ” ไม้หวายหันหน้าไปตอบคนที่ยืนกอดเธอจากด้านหลังด้วยรอยยิ้มก่อนจะเขย่งตัวนิดหน่อยเพื่อจูบที่คางสากของเขา
จุ๊บ!
“หึ ๆๆ ไม้หวายของพี่อ้อนเหรอ”
“เปล่าซะหน่อย หิวรึยังคะ”
“หิวตลอดเวลาไม่ต้องถาม”
“หวายหมายถึงข้าว”
“อ่อ หึ ๆๆ หิวครับ หิวนิดหน่อยเพราะในห้องนี้มีของอร่อยมากกว่าข้าว”
“นี่ตั้งใจจะบอกว่ากับข้าวฝีมือหวายไม่อร่อยรึเปล่าคะ”
“เปล่า~ ไม้หวายของพี่ทำอาหารอร่อยจะตาย ไหนครับวันนี้ทำอะไรให้สามีกิน” ชาร์ลพูดเอาใจเธอทันทีพร้อมกับเอาคางเกยไหล่เธอพร้อมกับกอดเธอแน่นมากกว่าเดิม ส่วนไม้หวายก็ยืนหน้าร้อนผ่าวเพราะการกระทำกับคำพูดของเขา
“สามีอะไรล่ะคะ”
“ไม่ใช่เหรอ หืม~” เสียงพร่าถามแล้วชาร์ลก็เอาจมูกเกลี่ยไล้ที่ใบหูเธอแผ่วเบาจนไม้หวายสะท้าน
“อื้อ~ อย่าแกล้งค่ะปล่อยก่อนหวายจะรีบทำกับข้าว”
“หวายก็ทำไปส่วนพี่จะหาอะไ
