“พี่จะรับผิดชอบถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกพี่”
“ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่คะ”
“แต่ถ้าไม่ใช่แล้วยังดันทุรังจะตรวจเราต้องแลกกับการที่เรา...หายไปจากโลกนี้นะพิมพ์ พี่ให้โอกาสสุดท้ายเพราะพี่รู้ว่าพิมรู้ดีที่สุดว่าพี่เป็นพ่อเด็กรึเปล่า ถ้าไม่ใช่ลูกพี่เราเดินออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่ตอนนี้ซะแล้วพี่จะลืมทุกเรื่องที่ผ่านมา”
“...”
“พร้อมตรวจใช่ไหม”
“...” คนที่ถูกกดดันด้วยคำถามว่าพร้อมตรวจใช่ไหมไม่สามารถพูดอะไรได้เลยเพราะเธอกำลังตกอยู่ในความสับสน
“พิม”
“...พิมพร้อม”
“พิม” ชาร์ลเรียกชื่อเธออีกครั้งเพราะเขารู้ว่าเธอกำลังสับสนลังเล
“...พิมบอกว่าพร้อมไง”
“โอกาสสุดท้าย บอกตรง ๆ นะพิมพี่ฆ่าเราได้แต่พี่สงสารอีกชีวิตในท้องเราเพราะถ้าจัดการพี่ไม่ปล่อยไว้นาน รู้ผลเมื่อไหร่ถ้าไม่ใช่เราหมดลมหายใจวันนั้นแน่นอน”
“...อย่ามาขู่พิมได้ไหม” เสียงของเธอเริ่มสั่น แน่นอนว่าเธอกลัว เธอรู้ว่าเด็กในท้องใช่หรือไม่ใช่ลูกเขา
