-สองปีต่อมา-
“ตื่นเต้นอะไรคะเนี่ย” ขวัญเอยหันไปถามคนข้าง ๆ ที่ดูมีท่าทางตื่นเต้นตลอดทางด้วยรอยยิ้มขำปนเอ็นดู
“ไม่ตื่นเต้นได้ไงจะไปลองชุดแต่งงานทั้งที”
“ฮ่า ๆๆ เขามีแต่ให้ว่าที่เจ้าสาวตื่นเต้นนะคะ”
“ทำไมล่ะว่าที่เจ้าบ่าวตื่นเต้นไม่ได้เลยเหรอเมียจ๋า นี่มันงานแต่งครั้งแรกของพี่นะ”
“ฮะ? อะไรนะคะ” ไม้หวายหันไปมองเขาอีกครั้งพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นปมหลังจากได้ยินคำพูดแปร่ง ๆ จากว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ
“งานแต่งครั้งแรกของพี่ไง” คนที่กำลังขับรถอย่างชาร์ลทบทวนคำพูดตัวเองหน้าตาเฉยราวกับไม่รู้ว่าอีกคนกำลังเริ่มไม่พอใจ
“งานแต่งครั้งแรกนี่คือ?”
“อ้าว หึ ๆๆ พี่ใช้คำผิดเหรอครับ โทษทีครับที่รักพี่คงตื่นเต้นมากไปหน่อย” เขายิ้มมีความสุขให้คนข้าง ๆ แต่ความจริงชาร์ลไม่ได้ใช้คำผิดหรอกเขาตั้งใจแกล้งแหย่ว่าที่เจ้าสาวที่เป็นเมียเขามาเป็นรอยเป็นพันรอบแล้วต่างหาก
“เดี๋ยวเถอะนะ ใช้คำพูดผิดบ่อย ๆ นะพี่ชาร์ล” ไม้
