“ฮืม~ ฮือ ฮือ~”
“ดูแกอารมณ์ดีมากเลยนะมายา” ไม้หวายไม่อยากถามเท่าไหร่หรอกแต่มายาที่นั่งฮัมเพลงกรอกหูอยู่ข้าง ๆ มานานแล้วทำให้ไม้หวายต้องถามออกไป
บอกตามตรงก็คือรำคาญนั่นล่ะเพราะเสียงฮัมเพลงเบา ๆ ทำเธอฟังอาจารย์ไม่รู้เรื่อง อุตส่าห์เข้าห้องเรียนช้าเพื่อจะได้เข้าทีหลังมายาแล้วนั่งให้ไกลแต่มายาก็ดันเห็นเธอเดินเข้าห้องแล้วรีบย้ายมานั่งกับเธอจนได้
“แน่นอนสิจ้ะเพื่อนรัก” เธอไม่ชอบรอยยิ้มของมายาเลย อยากเลิกคบคงต้องคุยกันสักวันซึ่งก็น่าจะเร็ว ๆ นี้ล่ะ เธอเบื่อและอึดอัดมานานเกินไปแล้ว
“ดีแล้วแต่แกช่วยฮัมเพลงในใจได้ไหมฉันฟังอาจารย์ไม่รู้เรื่อง”
“อุ้ย! โทษทีแกฉันลืมตัว แหะ ๆ”
“อื้ม” ไม้หวายเปล่งเสียงออกมาแค่นั้นแล้วหันกลับไปสนใจอาจารย์บรรยายต่อ พร้อมกับคิดในใจว่ามายาตอนนี้...โคตรปลอมเลย
“แก ๆ” เวลาผ่านไปพักหนึ่งมายาก็หันมาสะกิดจนไม้หวานต้องแอบถอนหายใจแล้วกรอกตามองบนก่อนจะหันกลับไปถาม
“อะไร”
“
