“หวายรู้ค่ะพี่ชาร์ล ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะหวายไม่เชื่อใจมายาหรอก หวายจะเชื่อใจลงได้ยังไงในเมื่อเพื่อนคนนั้น...นัดให้แฟนหวายออกไปทำหน้าที่ผัวตอนสองทุ่ม”
“...หวาย”
“พี่ชาร์ลว่าหวายควรเชื่อใจมายาต่อเหรอคะ แต่หวายว่าไม่นะ...รวมถึงตัวพี่ชาร์ลด้วยพี่ว่าจริงไหมคะ?”
“พี่...” เขาตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองหน้าไม้หวายแล้วค่อย ๆ ขยับตัวลุกจากตักเธอ
ไม่เคยรู้สึกร่างกายอ่อนแรงเท่านี้เลย โดนเมียจับได้เรื่องที่โกหกก็ไม่ดีอยู่แล้วเขารู้ดี แล้วยิ่งเป็นเรื่องนี้ยิ่ง...
“ว่าไงคะ พี่ชาร์ลว่าจริงรึเปล่า”
“หวาย...พี่”
เพี้ยะ!
เธอไม่คิดอยากจะตบเขาหรอกแต่สุดท้ายความเจ็บปวดที่เก็บไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าก็ทำให้มือเธอตวัดไปที่ใบหน้าหล่อของคนรักเต็มแรง
มันมากเกินไปกับสิ่งที่เธอได้รับ ตบครั้งเดียวเทียบได้ก็แค่เศษเล็บเท้าของมดเท่านั้น
ชาร์ลที่โดนตบจนหน้าหันนิ่งไปก่อนที่จะหันกลับมาช้า ๆ เขาไม่โกร
