“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายแกแต่มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบที่อยากพาตัวเองออกไปจากความรู้สึกแย่ ๆ พวกนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วหวายว่าทำยังไงพี่ชาร์ลก็ไม่รักฉัน ฮื่อ ๆๆ ยกโทษให้เพื่อนเลว ๆ คนนี้เถอะนะหวาย ยกโทษให้ฉันเถอะนะฉันขอร้อง ฮื่อ ๆๆ” มายาร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้ม
เสียงพูดสะอึกสะอื้นจบลงเธอก็ทำในสิ่งที่ไม้หวายไม่ต้องการด้วยการก้มลงกราบแทบเท้าไม้หวายอีกครั้ง
“...” ไม้หวายมองมายาด้วยความตกใจและสับสนแต่เธอทำอะไรไม่ได้ ก็ดูสภาพเธอสิ ถ้าเธอทำอะไรได้คงไปจากห้องนี้นานแล้ว
“ฮึก! ขอโทษนะหวาย ยกโทษให้ฉันเถอะนะ” มายาเงยหน้าขึ้นมาขอร้องทั้งน้ำตาแล้วใช้มือที่กราบเธอเมื่อกี้จับเท้าเรียวของไม้หวายเอาไว้
“นะหวาย~ ขอร้อง~” มายาเอาแต่มองหน้าเธอแล้วเอ่ยคำนี้แต่มายาลืมไปรึเปล่าว่าตอนนี้ไม้หวายทำอะไรไม่ได้เลย
“อ่อยอั้น” ไม้หวายพยายามพูดออกมาเพื่อให้มายาปล่อยจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง
“...แกสัญญาก่อนว่าแกจะยกโทษให้”
