หมับ!
“เราหายไปไหนมา โกรธอะไรพี่ครับที่รัก พี่...พี่รู้สึกแย่มากเลยหวายรู้ไหมที่เมื่อวานหวายไม่อยู่กับพี่”
“หวายไม่ได้ตั้งใจหายค่ะพี่ชาร์ล แต่หวาย...ถูกมายาขังไว้”
“...อะไรนะ?” ชาร์ลตัวแข็งทื่อกับสิ่งที่ได้ยิน
เขาคิดไว้แล้วว่ากลิ่นมันแปลก ๆ แต่ไม่คิดว่าไม้หวายจะถึงขั้นโดนมายาขังเอาไว้ ตอนแรกเขาคิดว่าอาจจะโดนเป่าหูให้เข้าใจผิดอะไรสักอย่างแล้วโกรธจนหายไปซะอีก
“เรากลับไปคุยกันที่คอนโดไหมคะ” เพราะไม้หวายค่อนข้างปวดเมื่อยไปทั้งตัว เธออยากไปพักผ่อนด้วย ถ้านับเวลาตั้งแต่มายาโปะยาสลบจนถึงตอนที่เธอถูกมายาปล่อยก็นานเป็นวัน เธอถูกจับให้นั่งแล้วมัดมือมัดเท้านานแค่ไหนไม่รู้แต่ที่รู้คือตั้งแต่เธอฟื้นจนเป็นอิสระเธอนั่งอยู่ท่านั้นร่วมยี่สิบชั่วโมงได้
“พี่ใจร้อน”
“ไปคอนโดก่อนนะคะหวายอยากพัก หวายโดนมายามัดมือมัดเท้านานเป็นวันปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยนั่งอยู่ท่าเดียว”
“อะไรนะ!” แค่บอกว่าโดนขังเขาก็โก
