บทที่ 38
แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องมาโดนผิวกายผ่องใสของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างสวนดอกไม้ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ดวงตากลมโตมองคนสวนที่กำลังรดน้ำต้นไม้และพรวนดินด้วยความรู้สึกเพลิดเพลิน เธอยกแก้วโกโก้ร้อนขึ้นจิบพร้อมกับบิดขนมคุกกี้ชิ้นเล็กเข้าปากไปอีกด้วย
“วันนี้ลูกตื่นเช้ากว่าแม่อีกนะ” ฟ้าพราวพรรณหันไปตามเสียง และก็พบมารดาเดินถือถาดอาหารเช้าของตัวเองมาด้วยเช่นกัน
“นอนไปเยอะน่ะค่ะเลยตื่นไว” ดุจดวงดาวเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบของลูกสาวและกัดขนมปังปิ้งทาเนยถั่วเข้าปากไปด้วย
“อย่างนั้นหรือ?” เพราะขอบตาดำคล้ำของลูกสาวบ่งบอกทุกอย่างได้อย่างชัดเจน คนที่นอนเต็มอิ่มตั้งแต่ช่วงเย็นจนเช้าตรู่ ขอบตาคงไม่ช้ำแบบนี้หรอก ดุจดวงดาวได้แต่ลอบถอนหายใจในคำตอบของลูกเป็นลูก
“คุณแม่เย็นนี้ลูกจะกลับไประยองนะคะ ลางานมาหลายวันแล้ว” มือที่กำลังยกถ้วยกาแฟร้อนขึ้นจิบชะงักไปเลย
“กลับระยอง? งานที่บริษัทบลูน่ะเหรอ
