บทที่ 39
“ฟ้า…แม่ถามจริง ๆ กับชาร์ล ลูกลึกซึ้งกันถึงขั้นไหนแล้ว?”
ฟ้าพราวพรรณเหมือนจะนั่งไม่ติด เมื่อรู้ว่าคนที่เธอปริภาษเขาไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วโผล่มาที่บ้านพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ
และเพียงแค่แม่บ้านมารายงานการมาถึงของชาร์ล มารดาของเธอก็ไม่ได้รอคำตอบจากปากเธออีก ท่านเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่หันกลับมามองหน้าเธอสักนิด
ฟ้าพราวพรรณไม่อาจจะนั่งรออยู่บนห้องนอนได้อีกต่อไป เธอลัดเลาะลงมาจากบันไดชั้นสองด้อม ๆ มอง ๆ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากห้องโถงในส่วนรับแขก แต่เธอจับใจความไม่ได้ว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่ เพราะมันเป็นเสียงที่ค่อนข้างเบามาก
เงี่ยหูฟังอย่างไรก็ไม่ได้ยินคงต้องลงไปใกล้กว่านี้อีกหน่อย…ฟ้าพราวพรรณก้าวย่องเดินไปสายตาจับจ้องไปยังชั้นล่างของบ้าน และยิ่งได้ยินเสียงพูดคุยชัดขึ้น
ใจของหญิงสาวเต้นระรัวดังคนทำความผิดที่มีชนักติดหลังอยู่ เธอไม่รู้ว่าชาร์ลจะพูดถึงเรื่องความลึกซึ้งของ
