-CHAPTER 11-
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
เสียงอะไรวะ... ผมถอนหายใจแล้วเอี้ยวตัวเพื่อจะนอนตะแคงข้าง...
“โอ๊ยย!!” “
นายน้อยฟื้นแล้ว นายหญิงคะนายน้อยตื่นแล้วค่ะ”
ความเจ็บตอนขยับแขนรวมถึงเสียงป้าศรี ป้าแม่บ้านที่บ้านผมทําให้ผมลืมตาขึ้นมามอง เมื่อม่านตาสัมผัสแสงมันทําให้ผมแสบตาจน ต้องหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ พยายามปรับโฟกัสกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าจนทุกอย่างชัดเจนขึ้น
ฝ้าเพดานสีขาวซึ่งไม่ใช่ที่ห้องนอนผมแน่ๆ...
“พะเพลิงลูก”
“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น?”
ผมหันไปมองเครื่องวัดชีพจรที่อยู่ข้างเตียงก่อนจะก้มลงมองสํารวจตัวเองและเริ่มขยับร่างกายทีละส่วน แขนซ้ายผมใส่เฝือก ผมยกแขนขวาขึ้นจับหัวตัวเองที่มีผ้าพันแผลพันอยู่รอบหัว ใช่ ผมปวดหัว ลองขยับขาทีละข้างซึ่งก็ยกได้ทั้งสองข้างแต่มีอาการเจ็บเล็กน้อย
สํารวจไปรอบห้องอีกครั้ง ตอนนี้มีแม่ผมกับป้าศรีสองคน แม่ผมร้องไห้ทําไม ผมยกมือขวาข้างที่ไม่
