“ยังไม่ต้องหรอกอาทิตย์นี้ วันจันทร์โน่นแหละ” ตอบทั้งที่มือหนายังโอบไหล่มนไม่ยอมคลาย ขอมีความสุขหน่อยเถอะ
“งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นมาช่วยเก็บขี้ม้าหน่อยเป็นไร” หาผู้ช่วยจนได้ ไล่คนงานไปซะหมดเลยต้องทำคนเดียว คราวนี้จะใช้หมอให้คุ้ม เก็บไส้เก็บพุงคนไข้ซะเคย วันนี้เก็บขี้ม้าคงไม่เป็นไรมั้ง พิรวีแอบคิด
“พี่ภมรพูดถูกนะ สารภาพรักกับผู้หญิงท่ามกลางบรรดาขี้ๆ มูนๆ นี่ ผู้หญิงจะรับรัก ว่าแต่รวีรักหมอบ้างหรือเปล่า” เขาตัดสินใจถามออกมาแม้จะเคยถามตัวเองไว้ ไม่ว่าเธอจะรักเขาหรือไม่รัก คำว่ารักจากปากเขาจะต้องสารภาพกับเธอให้ได้
“หมอ ความจริงรวียังตั้งตัวไม่ทัน รวีเคยรักหมอแบบเพื่อนจนชิน ขอเวลาให้รวีหน่อยนะ รวีจะบอกรักหมอจากหัวใจของรวีเลยล่ะ” หญิงสาวพยายามฝืนยิ้ม เธอพูดคำนั้นออกไปไม่ได้จริงๆ แม้จะรู้ว่าหมอจอมยุทธจริงใจกับเธอมากแค่ไหน ทว่าในหัวใจและสมองเธอมีแต่คำว่าเพื่อน
