บทที่ 5 เมาแล้ว
1327 คำ
บทที่ 5 เมาแล้ว
#สองอาทิตย์ก่อนเปิดเทอม
ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนสีซีดรองเท้าผ้าใบแบรนด์หรู ชายหนุ่มเดินเข้ามาในคลับคนเดียวด้วยท่าทีไม่สนโลกอย่างที่มักจะทำเป็นประจำ คนดูแลเมื่อเห็นลูกค้า VIP ก็รีบวิ่งมาต้อนรับ ก่อนจะพาขึ้นชั้นสองของร้านโดยไม่สนใจสายตาหลายสิบคู่ของหญิงสาวที่ต่างก็จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมเพราะใคร ๆ ก็อยากจะเป็นคนที่ถูกเลือกทั้งนั้น
“คนนี้งานดีมาก แต่เลือกยากหน่อย ปกติเขาไม่ค่อยนั่งกับใครนะ มากินเหล้าและก็กลับ แต่สองอาทิตย์มานี้หิ้วกลับแทบทุกครั้ง...แกเอ๊ย! นังบอส นังพอลล่า นังมิเชล มันมาเล่าให้ฟังว่าแซ่บอย่าบอกใคร!” กมลภัทรเลียริมฝีปากและมองตามร่างสูงนั้นไป คนที่ได้กินผู้ชายคนนั้นตัวท็อปของร้านทั้งนั้น
“ไงยิหวา...ถ้าชอบก็จิกเยอะ ๆ แบบที่ชอบยิ้มจิกน่ะ แกมันเก่งอยู่แล้วนี่เรื่องจิกของคนอื่น” กมลภัทรยิ้มใส่พวกคนที่ค่อนแคะเธอ อยู่ในร้านนี้เธอชื่อ ‘ยิหวา’
“ตราบใดที่เขามาเที่ยวที่นี่เขาก็ไม่ใช่ของใคร เพราะฉะนั้นฉันมีสิทธิ์นะ” พวกผู้หญิงที่ค่อนแคะเธอหัวเราะเสียงแหลม และบอกว่าเธอมันหน้าซื่อแต่ใจคด กมลภัทรไม่สนใจหยิบลิปสติกสีแดงสดขึ้นมาเคลือบริมฝีปาก
ไหน ๆ ก็จะจบแทรกแล้ว...ก็อยากจะนั่งกับหนุ่ม ๆ ในกระชุ่มกระชวยหัวใจบ้าง ก่อนจะลุกเดินไปหาเชอร์รี่ที่ไลน์มาตามว่าให้ไปเจอกันที่ล็อกเกอร์ในห้องแต่งตัว
เธอทำงานที่มาสิบวันแล้ว และแต่ละวันเธอก็ได้นั่งกับพวกคนมีอายุทั้งนั้น มันก็ดีเพราะคนแก่มักจะเปย์ ซึ่งเธออยู่เป็นและใช้โอกาสมอมเหล้าคนพวกนั้นเพื่อขอดื่มเยอะ ๆ ซึ่งก็เอาตัวรอดได้ดีเสมอมาโดยไม่ได้เสียอะไรไป
“ไม่คิดจะจิกคนหนุ่ม ๆ บ้างไง เพื่อนลูกค้าฉันชอบแกน่ะ หมดรอบนี้เดินมาทักเขาหน่อยเผื่อเขาจะให้ตีระฆัง” เชอร์รี่บอกเพื่อน กมลภัทรส่ายหน้า เพราะเธอมีวิธีเอาตัวรอดแล้ว เธอไม่ต้องการตีระฆังแต่ต้องการเงินสด เงินสดที่โอนผ่านบัญชีโดยไม่เสียส่วนแบ่งให้ร้าน
“แกนี่เห็นหน้าซื่อ ๆ อยู่เป็นเหมือนกันนะ ถึงจะเอาเงินเข้ากระเป๋าเพียว ๆ แต่แกก็ต้องขึ้นไปเต้นยั่ว ๆ ตีระฆังบ้างเพราะคนที่ได้ตีระฆังเมื่อเวทีมันขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดของร้านผู้คนก็จะหันมาสนใจ...และนั่นก็หมายถึงว่าไอ้พวกหน้าโง่ทั้งหลายก็จะอยากได้แกมานั่งด้วย การตลาดเข้าใจปะ!” เชอร์รี่บอกพร้อมกับเปิดล็อกเกอร์หาน้ำหอมมาฉีดตามซอกคอ
“ให้ฉันหาลูกค้าเพิ่มน่ะเหรอ?” เชอร์รี่ยกยิ้มร้ายกาจ และหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนสนิทคงกำลังนึกภาพตาม
“ช่วงนี้ป๊อปปูล่านะ ดูลดลงไปเยอะแล้ว ถ้าแกเอาน้ำหนักออกอีกหน่อยฉันว่านังบอส นังพอลล่า นังมิเชล ตกกระป๋อง!” กมลภัทรหัวเราะ
“ฉันโค่นแกดีกว่า...เพราะแกน่ะดับเบิ้ลท็อป”
“แหม! นังนี่! เนรคุณฉันซะแล้ว!” กมลภัทรยิ้มกว้างและโผเข้าไปกอดเพื่อนสนิท
“ขอบคุณนะรี่...สำหรับทุกอย่าง ถ้าไม่ได้แกฉันคงไม่มีเงินช่วยครอบครัว”
“โอ๊ย! ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก แกเป็นคนไปนั่งกับลูกค้าไม่ใช่ฉัน ฉันแค่พาแกมาสมัครงานที่เหลือแกพยายามด้วยตัวแกเองทั้งนั้น เอ่อ! แล้วเรื่องงานนอกน่ะคุณไม้ฝากให้มาถามว่าสนใจไหม? ” กมลภัทรส่ายหน้า
“ฉันคงไม่รับงานพวกนั้น แต่คุณไม้ถามว่าแทรกหน้าต่อไหม...ฉันคิดว่าจะทำต่อนะ” เชอร์รี่หัวเราะ ก่อนจะขยับกายโน้มเข้ามาใกล้ กลีบปากอวบอิ่มคลอเคลียแก้มใสที่ถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงของพวกช่างแต่งหน้าในร้าน
“กลิ่นเงินมันหอมหวานใช่ไหมล่ะ”
“ถ้าพูดตรง ๆ ก็ใช่ และคงแทรกสุดท้ายแหละ เพราะพี่ชายฉันคงไม่สร้างเรื่องแล้ว เขาสาบานไว้แบบนั้น”
“อือสาธุยกมือท่วมหัว! ถ้าเรียนอยู่น่ะ เอาตารางเรียนมาขอทำเป็นพาร์ทไทม์กับคุณไม้ได้ ปากเขาแบบนั้นแต่ใจดีมาก มาทำวันที่แกเรียนน้อยหรือไม่มีเรียนแบบนี้ ก็ดีกว่าไปยืนทำในร้านอาหารได้วันละไม่ถึงพันบาทนะ” กมลภัทรพยักหน้าก่อนที่จะเดินกลับออกมาเพื่อรอลูกค้าที่จองเธอไว้
หญิงสาวมองแก้วน้ำอัดลมของตัวเองที่น้ำแข็งละลายไปจนหมดแล้ว แต่ลูกค้าคนที่จองเธอไว้ก็ไม่มาสักที กมลภัทรหมุนนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลานี่มันจะเที่ยงคืนแล้วไม่ใช่ว่ามาตอนร้านเลิกและเธอจะต้องอยู่ยาวยันเช้าหรอกนะ
“ยิหวาคุณพัฒน์มาดึกเพราะติดธุระนะ จะกินไรก็สั่งไปก่อนได้เลย ดื่มรันปกติ” คนดูแลเดินเข้ามาบอกเธอ หญิงสาวพยักหน้ารับและก็ไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเพราะเพื่อนของคนที่จองเธอไว้สั่งอาหารเต็มโต๊ะแล้ว
“ชื่อยิหวาเหรอ? พี่กรนะ เพื่อนไอ้พัฒน์ ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก ในรูปดูอวบแต่ตัวจริงไม่อ้วนเลยสักนิดกำลังดี” กมลภัทรยิ้มให้กับผู้ชายคนที่มาทักทายเธอด้วยความสนิทชิดเชื้อเกินไป หญิงสาวหันไปเรียกเด็กเสิร์ฟและตวัดสายตาไปยังแก้วเครื่องดื่มของตัวเอง
“ดื่มไหม?” หญิงสาวพยักหน้าและรับแก้วเครื่องดื่มมาจากพนักงานเสิร์ฟไม่ได้รับมาจากผู้ชายที่มานั่งคุยกับเธอ
“ไอ้พัฒน์มันยุ่ง ถ้ามันไม่มาเรานั่งกับพี่ก็ได้นะรันใหม่เราก็ได้สองเท่าเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้หวามีธุระต้องรีบกลับคงอยู่เช้าไม่ได้”
“มีแฟนแล้วเหรอ?”
“แล้ว...อ้าวไอ้พัฒน์มา ๆ นั่ง ๆ ไปไหนมาวะทำไมช้าจัง” กมลภัทรลุกขึ้นยืนต้อนรับคนมาใหม่ เธอยกมือไหว้เขาแต่เขากลับไม่สนใจเธอและนั่งลงข้าง ๆ กัน
“เอาเหล้ามาหน่อย โทษทีนะมาช้าสั่งไรรองท้องหรือยัง?” ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวที่วันนี้เขาจองเอาไว้ให้มานั่งด้วยกัน ดวงตาคมเข้มสว่างวาบขึ้นเมื่อเห็นใบหน้านวลในระยะใกล้ชิด ริมฝีปากหยักยกยิ้มพึงพอใจ
“ตัวจริงดีกว่าในรูปอีก...ว่าไงสั่งอะไรกินหรือยัง” กมลภัทรส่ายหน้า
“สั่งมากินซะเพราะวันนี้ยิหวาต้องกินเหล้าแทนฉัน” ริมฝีปากชมพูคล้ำยกยิ้มใส่ ก่อนจะวาดมือไปดึงร่างอวบให้เข้ามาใกล้
“เป็นเพื่อนรี่เหรอ?”
‘เพื่อนลูกค้าฉันชอบแก...’
“ค่ะ” หญิงสาวเอียงศีรษะหลบริมฝีปากร้อนที่เขามาคลอเคลีย
“ชอบน้ำหอมกลิ่นนี้จัง”
“ยิหวาก็ชอบน้ำหอมคุณค่ะ”
หลังจากนั้นกมลภัทรก็ต้องดื่มเหล้าแทนชายหนุ่มที่เป็นลูกค้าของเธอ ไม่ว่าเธอจะบ้วนลงแก้วน้ำอัดลมและให้พนักงานเสิร์ฟเอาไปทิ้งบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เธอคงจะเมามากจริง ๆ
“หวาขอไปเข้าห้องน้ำก่อนค่ะ” หญิงสาวรู้สึกอยากอาเจียนเธอเดินออกมาเลยไม่สนใจมือหนาที่ดึงกระชากเธอไว้ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์กดเบอร์เชอร์รี่เพื่อขอความช่วยเหลือเพราะตัวเองรู้ว่าเวลาเมาแล้วอาจจะหลับกลางอากาศ!
“รี่!! อยู่หนายยยย เออ! เมาามากกก ชั้นสามเหรอออ ห้อง K3 เออ! โอเค!”
“คุณเต็นท์เดี๋ยวเพื่อนรี่ขึ้นมาหานะคะ”
***************
โอ้ยยยย น้องครีมมม หนูจะเมาแล้วหนีไปหาเพื่อนไม่ด้ายยยย
- ผู้เขียน
