2.ช่วยเหลือ
853 คำ
"ขนมไทยจ้า แวะชิมแวะซื้อกันก่อนได้จ้า"
หลังจากจัดหน้าร้านเสร็จ เดือนฉายก็เริ่มเรียกลูกค้า ลูกค้าเริ่มทยอยกันเข้ามาดูมาซื้อ เพราะร้านขนมของเดือนค่อนข้างเป็นที่รู้จักว่าร้านขนมไทยเจ้าเก่าเจ้าดัง
"ชิมก่อนได้จ้า" รอยยิ้มกับเสียงที่สดใสทำให้คนเดินไปเดินมาแวะชิมแวะซื้อกัน
ตั้งแต่เริ่มตั้งร้านจนตอนนี้ขนมไทยก็ได้ขายเรื่อยๆ จนเธอไม่ได้หยุด
"ขายดีเหมือนเดิมเลยนะ"
"จ้ะป้า วันนี้วันหยุดขายดีกันทุกร้าน"
หลังจากลูกค้าเริ่มหมด แม่ค้าก็ต่างหันมาคุยกัน
ตอนนี้ขนมที่ร้านก็เหลืออย่างละไม่กี่ชิ้นแล้ว เดือนฉายหยุดนั่งพักดื่มน้ำบ้าง ขนมที่ร้านทำรอบเดียวขายหมดไวก็กลับไว ขายหมดช้าก็นั่งขายจนกว่าจะหมด เพราะแม่กับเธอช่วยกันทำแค่สองคนเลยไม่ได้ทำเผื่อเติมระหว่างขาย
ระหว่างที่เดือนฉายนั่งพัก สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งตัวเล็กค่อนข้างผอมและตัวขาวออกซีดแต่ก็ยังดูสวย เดือนฉายประเมินจากที่เห็นเหมือนคุณผู้หญิงคนนั้นจะล้ม เธอใช้มือจับเสาไว้ประคองตัวเอง เดือนฉายเห็นท่าทางไม่ดีแล้ว เธอรีบวิ่งเข้าไปช่วยทันทีเพราะอยู่ใกล้ร้านเธอพอดี
"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ไหวหรือเปล่า เข้ามานั่งก่อนค่ะ"
พอเดือนฉายเข้าไปจับผู้หญิงคนนี้ก็แทบทรงตัวไม่อยู่ แต่ก็พยักหน้าให้เธอ เดือนฉายรีบประคองเข้าไปนั่งในร้าน เดือนฉายคิดว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะหน้ามืด เพราะอากาศค่อนข้างร้อน
"นั่งพักก่อนนะคะร้านหนูเองค่ะ ป้าๆ เดือนขอน้ำหน่อย" เดือนฉายบอกเสร็จ ก็ตะโกนขอน้ำจากป้าร้านข้างๆ ทันที
"นี่น้ำค่ะ ยาดมค่ะ" เดือนฉายรีบส่งให้เธอ พร้อมเอาพัดมาพัดให้เพื่อให้มีอากาศ
"ขอบใจจ้ะ" เธอรับมาจากเด็กผู้หญิงที่ช่วยไว้
"ว้ายคุณช่อเกิดอะไรขึ้นคะ ป้าบอกให้นั่งรอตรงศาลา ทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้" อยู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้นทำให้เดือนฉายหันมอง
"ช่อแค่อยากเดินดูของแต่อยู่ๆ หน้าก็มืดดีที่ถูกช่วยไว้ก่อนค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว" หญิงสาวร่างบางตอบกลับใบหน้ายิ้มเจื่อนรู้สึกผิด
"ขอบใจมากนะหนู" คุณป้าหันมาบอกกับเดือนฉาย
"ยินดีค่ะ คุณเป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นไหมคะ" เดือนฉายถามด้วยรอยยิ้มและเป็นห่วง
"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณที่ช่วยไว้นะคะ"
ช่อแก้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เพราะรอยยิ้มที่สดใสของคนตรงหน้า ใครเห็นก็รู้สึกอยากยิ้มตาม ช่อแก้วเพิ่งได้สังเกตผู้หญิงที่ช่วยเธอไว้ เธอน่ารักสดใสมาก รูปร่างหน้าตาผิวพรรณแบบนี้น้อยมากที่จะเห็นมานั่งขายของแบบนี้ ดูจากหน้าตาก็คงเป็นวัยที่กำลังสดใส มันต่างกับเธอที่ความสดใสนั้นกำลังน้อยลงเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะวัยแต่เพราะโรคที่เธอกำลังเจอ
"เดี๋ยวป้าให้ลุงเอารถเข็นมาให้นะ"
"ไม่เป็นไรค่ะช่อเดินไปได้"
"เชื่อป้าเถอะถ้าคุณเขารู้ต้องโกรธแน่ๆ"
"จ้ะงั้นป้าจัดการเถอะค่ะ"
ช่อแก้วรู้ว่าถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นอะไรเขาต้องไม่สบายใจแน่และเธอก็ไม่อยากให้เขารู้
ส่วนเดือนฉายไม่ค่อยเข้าใจที่ทั้งสองคุยกัน แต่เธอก็รู้แล้วว่าคุณคนนี้มีคนมาด้วยเธอก็ค่อยสบายใจขึ้น
"ขอบคุณที่ช่วยไว้อีกครั้งนะคะ ขนมที่ร้านน่าทานมากค่ะ ฉันขอเหมาทั้งหมดเลยค่ะ" ช่อแก้วหันมาคุยกับผู้หญิงที่ช่วยไว้ เธอคิดว่าจะซื้อขนมทั้งหมดเพื่อตอบแทน
"เรื่องเล็กน้อยค่ะ ดีใจที่คุณไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ คุณจะรับทั้งหมดเลยเหรอคะ" เดือนฉายตกใจที่คุณผู้หญิงคนนี้จะเหมาขนมร้านเธอ ถึงจะเหลืออย่างละนิดแต่ถ้ารวมกันก็เยอะ
"จ้ะ เอามาทั้งหมดเลย"
"ขอบคุณมากนะคะ" เดือนฉายยกมือไหว้ด้วยความดีใจ เพราะเธอก็จะได้รีบกลับบ้านไปดูแม่ด้วย
เธอรีบจัดขนมใส่ถุง แต่ไม่ได้คิดราคาเต็มเพราะซื้อค่อนค้างเยอะ ตอนแรกคุณผู้หญิงคนนี้ก็ให้เธอคิดราคาเต็มแต่เดือนฉายถือว่าเป็นการตอบแทนเช่นกันที่ทำให้เธอขายหมดไว
"ฉันไปก่อนนะคะ มีโอกาสฉันจะแวะมาอุดหนุนใหม่"
"ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ มีโอกาสแวะมานะคะ" เดือนฉายยกมือไหว้อีกครั้ง
พอเดือนฉายจัดขนมและคิดเงินเสร็จ สักพักคุณป้าและคุณลุงอีกคนก็เอารถเข็นมารับคุณผู้หญิงคนนี้
ไม่นานทั้งสามก็จากไป ส่วนเดือนฉายก็รีบเก็บร้านเพื่อกลับบ้านทันที
- ผู้เขียน
