ตัวแทนชั่วคราว

แคก แคก แคก เสียงไอจากหญิงวัยกลางคนเรียกให้ผู้เป็นลูกหันมองด้วยความเป็นห่วง "แม่ไปพักเถอะ ที่เหลือหนูทำเอง" เธอหันไปบอกกับผู้เป็นแม่ด้วยความเป็นห่วง เดือนฉายที่กำลังนั่งจัดขนมเพื่อเอาออกไปขาย เธอเห็นว่าช่วงนี้แม่เธอไออยู่บ่อยครั้ง แต่แม่ก็บอกว่าแค่เป็นหวัด แต่เธอก็อดห่วงไม่ได้ "แม่ไม่เป็นอะไร แคก แคก" นวลหันไปบอกลูกสาว พร้อมไอออกมาอีกครั้ง เธอเลยรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวไว้เปิดหน้ากากอนามัยแล้วไอใส่ผ้า พอเอาผ้าลงก็เห็นว่าผ้าเช็ดหน้ามีรอยเปื้อนเธอก็รีบพับแล้วเก็บไว้ไม่ให้ลูกสาวได้เห็น "แม่ไปหาหมอเถอะ" เธอบอกด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง "งั้นแม่ไปพักก่อนดีกว่า แม่คงเป็นหวัดเดี๋ยวกินยาพักผ่อนแม่ก็หาย" นวลรีบบอกกับลูกสาวเพราะกลัวว่าเดือนจะพาไปโรงพยาบาล นวลกลัวว่าไปแล้วจะไม่จบแค่นั้น "งั้นก็ได้ค่ะ วันนี้เดือนจะออกไปขายขนมเอง แม่รีบพักเถอะค่ะ แต่ถ้ามีอะไรก็รีบโทรหาเดือนนะคะ" "จ้ะ ขายดิบขายดีนะลูก ไม่ต้องห่วงแม่แม่ไปพักเดี๋ยวก็หาย" "ค่ะ เสร็จพอดีงั้นเดือนออกไปเลยนะคะ แม่รีบไปกินยาแล้วพักผ่อนเลย" นวลพยักหน้าให้ลูกสาว พร้อมกับมองลูกสาวที่กำลังเดินออกจากบ้านเช่าหลังเก่าไป ตอนนี้นวลหวังแค่ว่าขอให้เดือนเรียบจบก็เป็นพอ เพราะเดือนใกล้เรียบจบแล้ว นวลไม่อยากให้มีอะไรมาฉุดเดือนไว้ หลังจากที่พ่อของเดือนเสียนวลก็เลี้ยงเดือนด้วยตัวเองมาตั้งแต่เดือนเด็กๆ เดือนฉายเป็นลูกที่ดีมากนวลภูมิใจในตัวเดือน เดือนตั้งใจเรียนและช่วยนวลทำขนมหารายได้มาตั้งแต่เด็กๆ หลังเลิกเรียนเธอก็มาช่วยทำงาน วันหยุดเธอก็ทำงาน เดือนไม่เคยออกไปเที่ยวเหมือนเด็กคนอื่น เดือนไม่เคยเรียกร้องอะไร เพราะเดือนคงรู้ว่าบ้านก็ต้องเช่า ข้าวก็ต้องซื้อ แล้วยังต้องหาเงินส่งเธอเรียนอีก แต่นวลก็ไม่เคยบังคับอะไรเธอเลย ทุกวันนี้หาเช้ากินค่ำรายได้ส่วนใหญ่มาจากทำขนมไทยขาย ส่งเสียเดือนจนเรียนใกล้จะจบได้ก็เพราะขนมไทยนี่แหละ เริ่มจากการขายตามแผงลอย พอมีคนรู้จักเยอะๆ เริ่มมีคนสั่งเข้ามาชุดใหญ่ และนวลก็ตั้งแผงขายขนมที่ตลาดด้วย ทำให้มีรายได้แต่ก็ไม่ได้ทำให้มีเงินเก็บ นวลเลยกลัวว่าจะเป็นอะไรไปเสียก่อนไม่งั้นทุกอย่างจะจบลง ตลาด ตลาดที่เต็มไปด้วยผู้คน ตลาดที่นี่เป็นเหมือนตลาดสดตลาดน้ำที่อยู่ติดกับวัดดังและแม่น้ำ ผู้คนที่มาไหว้พระทำบุญหลังเสร็จจากธุระก็หลั่งไหลกันเข้ามาที่นี่ เพราะมีของกินมากมาย "มาคนเดียวเหรอเดือน" "จ้ะป้า วันนี้ให้แม่พัก" "มาป้าช่วย ลูกค้าเริ่มเดินกันเยอะแล้ว" เดือนฉายจอดรถเข็นสามล้อที่ใช้เข็นขนมเพื่อมาขายตรงแผงเช่า พอรถจอดป้านงก็เอ่ยถามเธอทันที เพราะไม่เห็นแม่เธอมาด้วย พอรู้ว่าแม่ไม่มาป้านงก็เดินเข้ามาช่วยเดือนจัดขนม ร้านค้าแถวนี้ที่อยู่ใกล้ๆ กันส่วนมากจะเป็นแม่ค้าเก่าแก่ก็จะรู้จักกัน รวมถึงร้านแม่เธอด้วย เธอก็มาขายขนมตรงนี้ตั้งแต่เด็กๆ จนถึงตอนนี้ ทำให้แม่ค้าแถวนี้รู้จักกัน บ้านเช่าเธอก็ไม่ได้ห่างจากตรงนี้มาก แค่เดินพ้นซอยก็เข้ามาที่ตลาดแล้ว เวลามาขายขนมก็จะเอาขนมใส่รถเข็น แล้วก็เข็นมาขายที่นี่อีกที ส่วนลูกค้ารายใหญ่ที่สั่งขนมไว้ก็จะมารับที่หน้าร้านเช่นกัน วันนี้เป็นวันหยุดเดือนฉายก็จะอยู่ร้านได้ทั้งวัน แต่พอเรียนมหาลัยยิ่งใกล้จบบางทีก็ไม่ทันมาช่วยแม่ เดือนฉายไม่เคยอายที่จะต้องมานั่งขายขนม และไม่เคยน้อยใจที่ไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น แต่เธอมีความสุขที่ได้ช่วยแม่ เธออยากเรียนจบไวๆ จะได้ช่วยแม่หาเงินได้เต็มที่ เพราะแม่ลำบากมาเยอะ แม่เลี้ยงเธอมาเพียงลำพัง เพราะพ่อเธอเสียตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอเลยหวังว่าเรียนจบจะหาเงินแล้วจะให้แม่พัก ทุกวันนี้แม่เธอทำขนมคนเดียวส่วนเธอก็ช่วยทำเท่าที่ทำได้ แม่ไม่ได้จ้างใคร เพราะรู้ว่ารายได้มีไม่มากพอจะจ้างให้คนช่วย เธอเลยหวังแค่ว่าอนาคตแม่ไม่ต้องทำมากมายขนาดนี้ เพราะเธอสามารถหาเงินได้แล้ว