สองวันมานี้หิรัญคอยช่วยดูแลอาคเนย์อยู่ไม่ห่าง จนอาการของอาคเนย์ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ แม้จะยังเจ็บตรงบริเวณที่ยังแผลฉีกขาดอยู่ แต่ก็ไม่มากเท่ากับวันก่อนๆ หน้า ทำให้สามารถเดินไปไหนมาไหนเองได้แล้ว
จากที่ได้แต่นั่งๆ นอนๆ อุดอู้อยู่ในห้องนอน อาคเนย์ก็เปลี่ยนบรรยากาศมานั่งวาดภาพในสวน โดยที่มีหิรัญนั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ ในตอนที่กำลังขยับดินสอที่ใช้ขีดเขียนลงแผ่นกระดาษ ดวงตากลมก็คอยลอบมองคนที่อยู่ตรงหน้าไปด้วย ขณะเดียวกันก็มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“แกวาดอะไรอยู่ ถึงได้ยิ้มไปยิ้มมาคนเดียว” หิรัญที่สังเกตเห็นขมวดคิ้วถาม
“ผมกำลังวาดอาอยู่ครับ” อาคเนย์ตอบด้วยท่าทางที่ดูขัดเขินเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากระดานวาดรูปให้หิรัญดูภาพที่ตนร่างไว้พร้อมกับถามไปด้วย “ดูดีไหมครับ”
อาคเนย์ไม่ได้คาดหวังคำชมจากคนปากร้าย เขาคิดว่าจะได้ยินคำพูดร้ายกาจเหมือนทุกที แต่วันนี้มันกลับไม่ใช่..
“อืม” หิรัญตอบรับสั้นๆ
