“เดี๋ยวฉันจะไปรอที่รถ ถ้าเสร็จก็ตามไปก็แล้วกัน”
เพราะต่างคนต่างเพิ่งจูบกันไป ตอนนี้ทั้งสองเลยทำตัวไม่ถูก หิรัญเลยเลือกที่จะไปรอที่รถ ส่วนอาคเนย์เองก็ยังไม่รู้จะมองหน้าหิรัญยังไง เขาเลยไม่ได้ปฏิเสธหรือรั้งหิรัญให้อยู่ต่อ
“ครับ”
พอหิรัญออกจากห้องไปแล้ว อาคเนย์ก็กลับมาทำงานที่ค้างไว้ต่อ แต่เพิ่งทำได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องหยุดมือลง เพราะทั้งสัมผัสอุ่นชื้นที่ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากและภาพเมื่อครู่ตอนที่กำลังจูบกับหิรัญได้ย้อนกลับมาฉายในหัวอีกครั้ง ทำให้หัวใจเต้นแรงไม่หยุด สติที่มีก็กระเจิดกระเจิงไม่มีสมาธิทำงานปั้นตรงหน้า สุดท้ายก็ทำต่อไม่ไหวเขาเลยเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์ใส่ในกระเป๋าแล้วเดินไปที่รถอย่างเชื่องช้า
พออาคเนย์เปิดประตูเข้ามานั่งในรถ หิรัญก็เงยหน้าจากไอแพดที่อยู่ในมือแล้วหันไปถาม
“ไม่ทำงานต่อแล้วหรือไง”
“ผมทำงานต่อไม่ได้แล้วครับ”
แค่อาคเนย์พูดเท่านี้ หิรัญก็เข้าใจเลยไม่ได้ถามหรือ
