“จัดการให้ผมที”
“เอาแบบนี้เหรอครับคุณเวกัส”
“อืม รีบจัดการเลยนะภายในอาทิตย์นี้เลยยิ่งดี” ผมพยักหน้ารับหลังจากยื่นกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนชื่อนามสกุลของลูกหนี้รายใหญ่ลงไป แค่ยื่นให้แค่นี้เลขามือซ้ายของพ่อที่อีกไม่นานก็จะกลายมาเป็นเลขาของผมเต็มตัวก็เข้าใจว่าผมต้องการให้ทำอะไร
“ได้ครับ แต่...ไม่ลองคุยอีกสักครั้งเหรอครับคุณเวกัส”
“ไม่ล่ะ ผมคุยมาสองรอบแล้ว อีกอย่างก็ให้โอกาสเลือกในเมื่อเลือกแบบนี้ก็จัดการได้เลย” ผมตอบแล้วก็เลิกใส่ใจ คนของผมก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อนอกจากก้มหัวแล้วก็เดินออกไปจัดการตามคำสั่ง
อย่าหาว่าผมใจร้ายเลยครับผมให้โอกาสเทียร์แล้วแต่เธอไม่รับเองผมก็จะจัดการตามที่ผมพูด ส่วนเด็กในท้องถ้าผมเป็นพ่อผมไม่ปล่อยให้ลำบากหรอกแต่รอตรวจ DNA ก่อนก็แล้วกัน เทียร์เลือกแบบนี้เองครับมันช่วยไม่ได้ ถ้ารับข้อเสนอก็คงปลดหนี้ก้อนโตที่เรียกว่ามหาศาลแล้วก็ได้เงินค่าเลี้ยงดูไปใช้แบบดูแลกันได้ทั้งครอ
