ตัวประกอบอย่างข้า ขอตายอีกครั้งได้หรือไม่

เหล่าตัวประกอบที่ถูกนักเขียนขีดเขียนให้ตาย

เมื่อนิยายเรื่อง ‘ทะลุมิติมาค้าขายจนร่ำรวย’ ดำเนินมาถึงตอนที่นางร้ายของเรื่องไปเที่ยวงานปล่อยโคมกับคุณหนูทั้งหลาย ข้าก็ได้ย้อนอดีตกลับมา เวลานี้ข้ากลับมาเป็นคุณหนูห้าสกุลหง มีจุดเด่นที่แม้แต่นางเอกยังต้องยอมถอยให้ก็คือความอวบอิ่มที่ไม่เหมือนใคร ทรวงอกของข้ากลมกลึงไม่ธรรมดา รูปร่างสวยงามอวดสายตาทุกคนได้เป็นอย่างดี แม้ในยามที่สวมเสื้อผ้าหนา ๆ ก็ยังเห็นเป็นรูปร่างชัดเจน เอวของข้าก็คอดกิ่วจนอยากกระชากมากอดดูสักครั้ง สะโพกของข้าผายออกพองาม ดูก็รู้ว่าเหมาะที่จะคลอดบุตรชายให้กับทุกตระกูลที่ได้ตัวข้าไป

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ข้าย้อนอดีตกลับมา ครั้งแรกที่ข้าย้อนอดีต ข้ายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกนางร้ายผลักตกน้ำตายไปอีกครั้งอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ จบชีวิตตัวประกอบที่แสนจืดจาง ครั้งที่สองข้าตั้งตัวทันจึงชิงกระโดดน้ำตาย เมื่อไปถึงยมโลกใต้เท้ามัจจุราชผู้พิพากษาบอกว่าข้าทำผิดกฎของนักเขียนจึงรีบเตะโด่งข้ากลับมาทันที

ครั้งนี้ข้าเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี เพื่อให้การตายของข้าราบรื่นและไม่ผิดกฎผู้ใด

ข้ารอจนกระทั่งถึงเวลาอันสมควร ไม่นานนางร้ายก็ผลักข้าตกน้ำเหมือนที่ผ่านมา ครั้งนี้ข้าเห็นว่าเหตุการณ์บางอย่างไม่เหมือนในอดีต เพราะที่ริมฝั่งทางด้านซ้ายมีบุรุษอีกคนหนึ่งกำลังยืนมองการกระทำของพวกเรา ข้าคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน แต่ข้ายังไม่ทันนึกออกว่าเขาเป็นใคร ข้าก็ตายอีกครั้ง

ครั้งนี้ข้าตายจริง ๆ แต่ดวงวิญญาณของข้ากลับลอยมาไกลเกินกว่าที่ทุกคนจะจินตนาการได้ ดวงวิญญาณของข้าลอยมาอยู่ข้างกายนักเขียน ร่วมกับดวงวิญญาณอีกหลายดวงที่ถูกนักเขียนขีดเขียนให้ตายไปจากเรื่องนี้

ในตอนแรกข้าดีใจที่จะได้ไปเกิดใหม่ในเรื่องอื่นบ้าง ภายหลังข้าจึงรู้ว่าหากนักเขียนยังแต่งนิยายเรื่องนี้ไม่จบ ดวงวิญญาณของตัวประกอบก็ไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้ ต้องอาศัยการอยู่ข้างกายนักเขียนไปวัน ๆ

ดังนั้นความหวังของพวกเราจึงต้องฝากเอาไว้ที่นาง ข้าได้พบดวงวิญญาณตัวประกอบหลายคน ทุกคนล้วนส่งสายตากดดันไปยังนักเขียน เพื่อให้นางจบนิยายเรื่องนี้เสียที ไม่ดองนิยายอีกต่อไป

นักเขียนเหมือนได้รับรังสีอำมหิตที่มองไม่เห็น นางเอกก็ตั้งใจปั่นนิยายอย่างขะมักเขม้นเช่นกัน เมื่อนิยายดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย นักเขียนก็เกิดง่วงนอนขึ้นมา นางปิดกั้นโสตประสาทอันเฉียบคมของตัวเอง ไม่ทนรับรังสีอาฆาตของเหล่าตัวประกอบอีกต่อไป

เมื่อนางล้มตัวลงนอน ไม่นานหลังจากนั้นนางก็ฝันร้ายจนตื่นขึ้นมา

“เกอเกอฉันรู้แล้ว คุณมันยิ่งกว่าพยามัจจุราช ฉันจะเขียนเรื่องนี้ให้จบภายในคืนนี้แน่นอน”

สิ่งที่นักเขียนเอ่ยออกมาข้าและดวงวิญญาณดวงอื่น ๆ ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่อย่างน้อยเกอเกอที่นางเอ่ยถึง ก็ทำให้นักเขียนกลับมามีไฟอีกครั้ง หลังจากคืนนั้นเป็นต้นมา ข้าเริ่มสังเกตเห็นว่านักเขียนมีความขยันมากกว่าปกติ เอาจริงเอาจังเสียจนดวงวิญญาณทั้งหลายเริ่มให้ความสนใจ

ทุกคนจึงอยากรู้ว่านิยายเรื่องนี้ใกล้จบหรือยัง แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้คอมพิวเตอร์ของนักเขียนนัก เพราะอุปกรณ์ชิ้นนี้อาจทำลายเศษเสี้ยวของดวงวิญญาณของพวกเขาได้ ทุกคนอยากไปเกิดใหม่ในนิยายเรื่องอื่นด้วยกันทั้งสิ้น ดังนั้นตลอดมาจึงรักษาเศษเสียงดวงวิญญาณของพวกเขาเอาไว้เป็นอย่างดี ตัวข้าเองก็เช่นเดียวกัน

ข้าเอาใจช่วยนักเขียนอยู่ห่าง ๆ ก่อนที่ดวงวิญญาณนักฆ่าคนหนึ่งภายในเรื่องจะเดินมาหาข้า แล้วบอกให้ข้าไปดูสิว่านักเขียนคนนี้แต่งนิยายจนถึงตอนจบหรือยัง

“เจ้าไปดูเองสิ คิดข่มขู่ข้า เจ้าคิดว่าข้ากับเจ้ายังมีชีวิตอยู่อีกหรืออย่างไร”

“นี่เจ้า!” เขาทำอะไรข้าไม่ได้จึงได้แต่สบถมากมายออกมา

ข้ามีลางสังหรณ์ว่านักเขียนกำลังแต่งนิยายจบแล้ว ดังนั้นข้าจึงประกบมือเข้าหากัน เริ่มต้นอธิษฐานทันที

“ข้าแต่ใต้เท้ายมบาล ข้าหงเม่ยเอ๋อร์หากสามารถไปเกิดใหม่ได้อีกครั้ง ข้าไม่อยากเกิดเป็นตัวละครในหน้ากระดาษอีกแล้ว ขอเกิดใหม่ในยุคปัจจุบันเหมือนกับนักเขียนจะได้หรือไม่” นี่เป็นสิ่งที่ข้าปรารถนาตลอดมา ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ อยากพบเจอความเจริญและสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ ๆ มากมาย

ในระหว่างที่ข้ากำลังอธิษฐานอย่างตั้งใจ ข้าก็ได้ยินเสียงนักเขียนร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดออกมา ข้ารีบลืมตาแล้วหันไปดูจึงเห็นว่านักเขียนบิดขี้เกียจจนหงายหลัง ตกเก้าอี้ทำงาน หัวฟาดพื้นอย่างแรง

“ไอ้หย๋า! นางจะตายหรือไม่” เฉียนกงกงโบกแส้หางจิ้งจอกในมือไปมา เขาเป็นตัวประกอบที่ถูกกงกงด้วยกันสังหาร เพื่อแย่งชิงตำแหน่งกงกงข้างกายฮ่องเต้ ตายไปอย่างเงียบ ๆ กระทั่งบทบรรยายจากนักเขียนก็ยังไม่มี

“เจ้าไม่ต้องไป นางยังไม่ตาย” องครักษ์คนหนึ่งที่ยืนกอดอกถือดาบอยู่เงียบ ๆ เอ่ยขึ้นมา เขาเป็นองครักษ์ของใครข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ดูแล้วน่าจะเป็นองครักษ์ของตัวละครสำคัญ

องครักษ์คนนี้คงตายแทนผู้เป็นนาย นี่เป็นการคาดเดาของข้า

“นางคงเหน็ดเหนื่อยจนเกินไป พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าดูแล้วอีกไม่นานนางก็คงฟื้นขึ้นมา” สตรีผู้นี้เป็นดวงวิญญาณที่เพิ่งมาใหม่ นางเคยบอกว่านางเป็นตัวร้ายหมายเลขสอง ว่าที่ภรรยาของพระเอก หมอหญิงโนเนมที่แอบวางยาพิษนางเอก ในภายหลังถูกพระเอกจับได้ จึงถูกเขาฆ่าตาย

ระหว่างที่พวกเรากำลังพูดคุยกัน ลำแสงสีเงินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็สว่างวาบขึ้นมา

“พวกท่านมาดูนี้เร็วเข้า” หลิวหว่าหวาสาวใช้ข้างกายนางเอก ที่ต้องตายอย่างอนาถและไม่เป็นธรรม ชี้นิ้วของนางไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที

เมื่อลำแสงนั้นพุ่งมาที่ข้า ข้าก็ถูกมันดูดเข้าไป ข้ามีลางสังหรณ์ว่าข้าจะต้องกลับไปในนิยายเรื่องเดิม ข้าไม่อยากตายซ้ำตายซากอีกแล้ว จึงฝืนดวงวิญญาณเอาไว้ ไม่ให้ลำแสงนั้นดูดข้าเข้าไป

“ไม่นะ! ข้าไม่อยากกลับเข้าไปในนั้น” ระหว่างที่ข้าดิ้นรนเพื่อหาทางรอด มือข้าหนึ่งของข้าก็คว้าข้อมือของสาวใช้นางเอกเอาไว้ได้พอดี

“เอ๊ะ! แม่นางหง ท่านทำอะไรน่ะ ท่านรีบปล่อยข้าเร็วเข้า” หลิวหว่าหวาก็ไม่อยากกลับไปเป็นสาวใช้ของนางเอกอีกแล้วเช่นกัน นางตายอย่างทรมานมากจนเกิดไป ความรู้สึกเช่นนี้ พบเจอแค่เพียงครั้งเดียวก็พอ

“ว๊าย!” ในที่สุดหลิวหว่าหวาก็ถูกลำแสงสีเงินดูดตามข้าเข้ามา นางตกใจทำอะไรไม่ถูกจึงคว้าข้อมือดวงวิญญาณดวงหนึ่ง ที่ลอยตัวอยู่เหนือปัญหาก่อนหน้านี้มาได้พอดี

องค์หญิงเจ็ดเห็นท่าไม่ดี นางรีบคว้ามือขององครักษ์เหวินให้ตามนางมา

เหวินกวงถอนหายใจ ไม่ได้สะบัดมือหนี ดังนั้นเขาจึงใช้มืออีกข้างคว้าแส้หางสุนัขจิ้งจอกของเฉียนกงกงเอาไว้ ให้เขาได้ตามเข้ามาอีกคน

เมื่อดวงวิญญาณบางส่วนถูกหน้าจอคอมพิวเตอร์ดูดเข้าไป ภายในห้องจึงดูโปร่งโล่งขึ้นมาทันตา นักเขียนที่หมดสติไปก่อนหน้านี้ละเมอคำพูดบางอย่างออกมา เป็นคำพูดที่ทุกคนไม่มีโอกาสได้ยิน

“มู่หยางเสียงเกอ เกอเกอพอใจแล้วหรือยัง” ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นักเขียนแก้ไขเนื้อหาในนิยายไปหลายส่วน จนแทบจะกลายเป็นนิยายเรื่องใหม่อยู่แล้ว กระทั่งชื่อเรื่องนางก็ต้องเปลี่ยนใหม่เช่นกัน