บทที่ 1.2
906 คำ
“พี่ดาว พักหลังพี่ว่าหมอณพดูแปลกไปไหม”
“แปลกยังไง” คนชื่อดาวถามพยาบาลรุ่นน้อง สายตามองตามร่างสูงสมสัดส่วนของหมอหนุ่มที่เพิ่งเดินผ่านเคาน์เตอร์วอร์ดไปพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาแพทย์หญิง-ชายอีกสี่ห้าคน
“ไม่รู้สิ...แป๋มว่าหมอณพดูแปลกไปอ่ะ แบบว่าอารมณ์ดีบ่อย แต่บางทีก็น้อยใจแม้กระทั่งกับโทรศัพท์ แป๋มแอบได้ยินพวกน้องหมอคุยกันนะว่าช่วงนี้หมอณพมีคำถามแปลกๆ มาคอยถามพวกเขาด้วยค่ะ”
มืออวบขาวยกขึ้นขยับแว่นสายตา “คำถามอะไร”
พยาบาลรุ่นน้องขยับกายเข้าไปใกล้ กระซิบริมหูอีกฝ่ายให้ได้ยินกันสองคน “ก็คำถามแบบคนกำลังมีความรักยังไงล่ะคะพี่ดาว อย่างเช่นผู้หญิงชอบให้แฟนพาไปไหนในวันหยุด ชอบผู้ชายแบบไหน...อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ”
“อืม...อายุของหมอณพก็สมควรที่จะมีแฟนหรือแต่งงานได้แล้วแหละนะ แต่ยังไม่เห็นคบกับใครนี่สิ จะว่าแอบคบหาอยู่กับหมอกุล ก็ไม่น่าจะใช่”
“แต่แป๋มว่าก็อาจจะเป็นไปได้นะคะ เพราะทั้งคู่ดูสนิทกันมาก”
“สำหรับหมอกุลน่ะพี่ไม่แน่ใจหรอกนะ แต่กับหมอณพไม่ว่าจะสายตา ท่าทาง หรือการกระทำ ทุกอย่างมันกำหนดสถานะของผู้หญิงไว้แค่เพื่อนสนิทเท่านั้น” ดาวกล่าวค้านความคิดรุ่นน้อง ก่อนจะยิ้มมีเลศนัยออกมา “อยากรู้ความจริงไหมล่ะ”
“อยากรู้สิคะ...” พยาบาลสาวบอกด้วยน้ำเสียงและท่าทีตื่นเต้นไม่น้อย
“ถ้าน้องอยากรู้พี่จัดให้...รอหมอณพราวน์เสร็จก่อนก็แล้วกัน” กล่าวน้ำเสียงแพรวพราว มั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าอย่างไรเสียคำถามของเธอก็ต้องได้คำตอบ
เวลาเพียงไม่นาน การราวน์วอร์ดของนายแพทย์อรรณพ เศวตรัตน์ พร้อมด้วยนักศึกษาแพทย์ก็จบลง ร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล ออกคำสั่งในเรื่องงานกับแพทย์ฝึกหัดและหัวหน้าพยาบาลเล็กน้อย
“อ่าวณพ ราวน์เสร็จแล้วเหรอ”
เสียงอ่อนล้าหยุดกล่าวทักทายนายแพทย์หนุ่มตรงหน้าประตู หญิงสาวในชุดห้องผ่าตัด ผมสั้นประบ่าใบหน้าแสดงความเหนื่อยล้าขั้นสุดค่อยๆ เดินเข้ามารวมกลุ่มกับทุกคน มือเรียวหยิบแก้วกาแฟที่อรรณพส่งให้ แววตาของเธอเปล่งประกายดีใจราวกับว่าสิ่งนั้นคือยารักษาอาการเหนื่อยล้าอ่อนเพลียชั้นยอดของเธอ
“โทษทีนะหมอกุล พอดีมีแต่ไอซ์อเมริกาโน่”
“ไม่เป็นไร แค่เป็นกาแฟฉันก็ดีใจล่ะ” บอกพร้อมยกแก้วกาแฟแบรนด์ดังขึ้นจิบ “ใกล้เที่ยงแล้ว ฉันราวน์เสร็จไปกินข้าวด้วยกันไหม”
“ได้สิ...งั้นฉันรอตรงนี้ก็แล้วกัน”
“อืม...โอเค พวกนายมีใครจะไปตรวจกับฉันอีกรอบไหม”
แพทย์หญิงพิกุลถามเหล่านักศึกษาแพทย์ที่ยืนคุยกันในเรื่องอาการของคนไข้อยู่ด้านข้างเธอ หลังจากนั้นก็เดินออกไปทำหน้าที่คุณหมอรักษาคนไข้พร้อมกับนักศึกษาแพทย์อีกสองคน
“หมอณพ พี่สั่งกาแฟให้ใหม่ไหมคะ”
“ไม่เป็นไรครับพี่ดาว...ทั้งสองคนมีอะไรหรือเปล่า ทำไมมองผมแบบนั้น”
คุณหมอหนุ่มถามขึ้นด้วยความสงสัย เนื่องจากว่าเขาปฏิเสธน้ำใจของดาวไปแล้ว แต่เธอกับพยาบาลสาวอีกคนยังคงยืนจ้องหน้าเขาตามเดิม เหมือนกับว่าต้องการอะไรสักอย่างจากเขาอย่างนั้นแหละ
“พี่ดาวมีเรื่องจะถามหมอณพค่ะ” แป๋มชิงพูดเมื่อชายหนุ่มเปิดโอกาส
คิ้วหนายกขึ้นเล็กน้อย “เรื่องอะไรหรือครับ หรือว่าคนไข้เตียงไหนมีปัญหาทางการรักษา...”
“ปละ...เปล่าค่ะหมอ” ดาวรีบปฏิเสธทันที กล่าวน้ำเสียงเกรงใจเล็กน้อย ทว่าความอยากรู้ก็มีมากกว่าอยู่ดี “เอ่อ...พี่ถามเรื่องส่วนตัวหมอได้ไหมคะ”
“เรื่องส่วนตัว” แพทย์หนุ่มทวนคำถามซ้ำ ก่อนจะยิ้มบางๆ ตรงริมฝีปาก ไม่ให้คนถามรู้สึกอึดอัดใจ “ถ้าผมตอบได้นะครับ”
“หมอณพกับหมอกุลคบกันอยู่หรือเปล่าคะ”
ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหนีหายไปแม้แต่เสี้ยววินาที ดาวรีบถามสิ่งที่เธอกับเพื่อนร่วมงานทุกคนอยากรู้ออกมา มือหนาหยุดการเขียนบันทึกอาการคนไข้ แล้วค่อยๆ วางปากกาลงข้างแฟ้มประวัติผู้ป่วย ตอบคำถามหัวหน้าพยาบาลด้วยความขำขัน
“ผมกับหมอกุลเนี่ยนะ...พี่ดาวกับทุกคนคิดได้ยังไงครับเนี่ย”
“ก็พวกเราเห็นหมอกับหมอกุลสนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ อีกทั้งหมอยังคอยดูแลหมอกุลเป็นอย่างดีด้วยนะสิคะ” แป๋มเป็นคนตอบแทน
ใบหน้าหล่อส่ายไปมาเบาๆ สองสามที “กับกุลแค่เพื่อนสนิทครับ มากกว่านั้นไม่ได้แน่นอน”
“ทำไมล่ะคะ ในเมื่อต่างคนก็ต่างไม่มีใคร อีกอย่างดูเหมือนหมอกุลจะเข้าใจและรู้ใจหมอที่สุดด้วย ถ้าทั้งสองคนคบกันพี่ว่าต้องเป็นคู่รักที่เหมาะสมที่สุดในโรงพยาบาลแน่เลยค่ะ”
“ฮ่าๆๆ...ไม่ผิดครับที่ผมกับหมอกุลเราต่างรู้ใจกัน” หมอหนุ่มตอบแล้วยิ้มให้ทุกคนที่รอฟังคำพูดถัดไปของเขาอย่างจดจ่อ “แต่ผิดที่ว่าผมโสดนะครับ”
- ผู้เขียน
