CHAPTER 10
“สายฟ้าจะให้พ่อและคุณกานดาทำยังไงก็ได้ พ่อยอมทั้งนั้น”
“อยู่เฉยๆ ให้มีนจัดการเองสิครับ”
“มีนจะสู้อะไรสายฟ้าได้”
“แล้วทำไมไม่อยู่กับที่ ไม่อยู่ในที่ที่ของตัวเอง ทำไมรนหาที่”
“มีนขอโทษนะคะสายฟ้า ขอโทษจริงๆ ที่ทำอะไรเด็กๆ แบบนั้น”
“ไม่ใช่เด็กมีน ความเป็นเด็กไม่ใช่สิ่งที่ต้องอ้างถึงสักนิดในเมื่อรู้ดีอยู่แก่ใจว่าการกระทำของตัวเองไม่มีเด็กที่ไหนเขาทำกัน ทุกอย่างมันอยู่ที่จิตสำนึกซึ่งคนแบบมีนไม่มีและไม่เคยมีสักครั้ง”
“ไอ้ฟ้า”
แต่แล้วไอ้เกมส์ก็ขัดขึ้นมาเพื่อที่จะห้ามผมแต่มันก็สายเกินไปแล้วแหละ ผมใส่มาจนถึงจุดนี้สิ่งที่จะทำต่อไปก็คือการใส่ให้ยับไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น
“ฉะนั้นครั้งนี้มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด”
“ตาฟ้า...” ผมหันหน้าไปยังต้นเสียงนี้ซึ่งมันเป็นของกานดา หล่อนฝืนรอยยิ้มส่งมาให้ผมโดยที่มีลูกสาวนั้นก็คือมีนแตะแขนอยู่ “แม่ขอร้องนะตาฟ้า ครั้งนี้อีกเดียว”
“...”
