ขอโทษทีชาตินี้พี่ใหญ่เป็นของข้า

ตอนที่ 1.1

ตอนที่ 1

เสียงความเคลื่อนไหวจากภายนอก ทำให้คนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงพลันตื่นลืมตา

สิ่งแรกที่หานเข่อซินมองเห็นคือเพดานมุ้งสีครามอ่อน ที่ไม่ว่าให้มองกี่ครั้งก็ยังคุ้นตาคราวกับว่านางได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง ก่อนหน้านี้หานเข่อซินคิดว่าตัวเองจะต้องตายแน่นอน แม้ตอนนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่นางก็คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะฟื้นขึ้นมาในสถานที่ที่คุ้นเคยมากถึงเพียงนี้

ม่านมุ้งสีครามอ่อนที่อยู่ตรงหน้า เป็นมุ้งที่หานเข่อซินเคยใช้มาโดยตลอดตั้งแต่นางยังเป็นเด็กจนกระทั่งถึงวัยออกเรือน

การย้อมผ้าด้วยสีครามในยุคสมัยนี้พบเห็นได้น้อยมาก สกุลหานของนางกลับโชคดี ได้พบพืชชนิดหนึ่งที่เปลือกของมันสามารถนำมาคั้นน้ำให้กลายเป็นสีครามได้

ความลับนี้สกุลหานไม่เคยแพร่งพรายออกไป ขนาดช่วงเวลาสำคัญที่หานเข่อซินกำลังแต่งไปยังตำหนักขององค์ชายเก้า นางก็ยังหักใจไม่ยอมนำมุ้งสีครามอ่อนหลังใหม่ที่พี่ใหญ่มอบให้นางเพื่อเป็นสินเดิมของเจ้าสาวติดตัวไปด้วย แม้ลึกๆ แล้วนางอยากจะนำมันไปด้วยใจแทบขาดก็ตาม

เพดานมุ้งหลังนี้ สีครามของมันยังใหม่เอี่ยมคล้ายกับว่าเพิ่งถูกย้อมขึ้นมาได้ไม่นานนัก นี่คงเป็นมุ้งที่หานลู่เหวินพี่ใหญ่ของนางย้อมมันขึ้นมาด้วยตัวเอง ในตอนที่หานเข่อซินอายุครบเจ็ดปี

หานเข่อซินคลี่ยิ้มราวกับคนโง่งมออกมา หญิงสาวยื่นแขนทั้งสองข้างของนางออกไปดู เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังคิดอยู่นั้นเป็นความจริง นางไม่ได้ฝันไป

เมื่อได้เห็นท่อนแขนขาวอวบเป็นปล้องๆ ของตน มันทั้งเนียนนุ่มและกระจ่างตาราวกับผิวของทารกน้อย หานเข่อซินก็หัวเราะเสียงดัง ม้วนตำราเล่มนั้นที่ซูกงกงส่งมอบให้นางก่อนที่นางจะถูกส่งตัวไปยังตำหนักเย็น ไม่ทำให้นางต้องผิดหวัง นางได้ย้อนอดีตกลับมาจริงๆ เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนอีกครั้ง ไม่เดินทางผิด ช่วยคนผิดอีกต่อไป

“เวลานี้ข้าสมควรมีอายุเจ็ดปีกระมัง” หานเข่อซินชันตัวขึ้นนั่ง แหวกม่านมุ้งออกไปดู นัยน์ตากลมโตกระจ่างใสราวกับตากวาง เปล่งประกายระยิบระยับราวกับน้ำค้างต้องแสงตะวัน

“ข้าได้กลับมาแล้วจริงๆ กลับมาพร้อมกับความทรงจำที่ไม่ได้ลบเลือนไป” หานเข่อซินรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางเป็นสิ่งที่ขัดต่อมติสวรรค์ ย่อมต้องมีค่าตอบแทนในอีกไม่นาน แม้ตอนนี้นางยังไม่รู้ว่านางต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยสิ่งใดก็ตาม

ผ่านไปอีกครึ่งเค่อ ในที่สุดหานเข่อซินก็เรียกสาวใช้ข้างกายให้เข้ามาในห้องนอน

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะคุณหนูห้า บ่าวยกน้ำล้างหน้ามาให้แล้ว คุณหนูห้าจะให้บ่าวล้างหน้าแต่งตัวให้เลยหรือไม่” ไป๋หลานเป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาจัดว่างดงาม ปีนี้ไป๋หลานอายุสิบสี่ปี กำลังอยู่ในวัยสาวสะพรั่ง เป็นที่หมายปองของพ่อบ้านจินและหัวหน้าคนงานหลายคน รวมไปถึงบ่าวรับใช้ในจวน

หานเข่อซินปรายตามองสาวใช้ข้างกายพลางส่งยิ้มจนตาหยีออกมา “พี่ไป๋หลานจะช่วยข้าแต่งตัวงามๆ ใช่หรือไม่” ในอดีตหานเข่อซินกับไป๋หลานมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เด็กหญิงปล่อยให้ไป๋หลานวุ่นวายอยู่กับร่างกายของตนพักใหญ่ เลือกชุดฤดูหนาวสีชมพูอ่อนของปีนี้ขึ้นมาวางทาบกับร่างเล็กๆ ทันที

“ชุดฤดูหนาวชุดนี้ คุณหนูใหญ่ให้บ่าวไปรับมาจากส่วนกลางเมื่อหลายวันก่อน ในที่สุดวันนี้คุณหนูห้าก็ได้สวมมันเสียทีนะเจ้าคะ บ่าวจะสวมให้คุณหนูเอง” ไป๋หลานรีบประจบเอาใจ

คุณหนูใหญ่ของจวนแม่ทัพสกุลหานมีนามว่าหานหงซิน

หานเข่อซินปรายตามองชุดฤดูหนาวที่ไป๋หลานถือเอาไว้ในมือแล้วคลี่ยิ้มออกมา จวนแม่ทัพสกุลหานในตอนนี้ ผู้ถือบัญชีและดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในจวนก็คือกู่ซื่อฮูหยินของนายท่านผู้สืบทอดคนใหม่ โดยมีหานหงซินบุตรีคนโตของพวกเขาคอยเรียนรู้งานต่อจากมารดา

“แต่ข้าชื่นชอบชุดสีแดงมากกว่า พี่ไป๋หลานรีบไปหยิบชุดฤดูหนาวของปีที่แล้วที่ข้ายังไม่เคยสวมใส่ออกมาให้ข้าเถิด ข้าจะได้รีบไปคารวะเช้าท่านย่ารองที่เรือนของท่านพร้อมกับพี่ชายและพี่สาวคนอื่นๆ เสียที” ชุดฤดูหนาวสีชมพูอ่อนชุดนี้ หากมองอย่างผิวเผินก็จะพบว่ามันช่างงดงามยิ่งนัก เพราะถูกตัดเย็บขึ้นมาจากผ้าไหมชั้นหนึ่งที่มีอยู่แค่เพียงไม่กี่พับเท่านั้น

หานเข่อซินในอดีตชื่นชอบชุดนี้มาก แต่หานเข่อซินคนนี้กลับมองมันอย่างเย็นชา พลางหลุบเปลือกตาลงเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างลงไป

“แต่บ่าวคิดว่าชุดนี้งดงามยิ่งนัก หากคุณหนูห้าของบ่าวได้สวมใส่ไปคารวะเช้าฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูห้าของบ่าวจะต้องงดงามที่สุดแน่นอน” ไป๋หลานพยายามหว่านล้อมคุณหนูของอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินไปหยิบกล่องเครื่องประดับกล่องหนึ่งขึ้นมา “ยิ่งถ้าหากคุณหนูห้าสวมชุดนี้คู่กับเครื่องประดับทับทิมที่ฮูหยินสามมอบให้ บ่าวรับรองเลยว่าคุณหนูใหญ่ก็งามสู้คุณหนูห้าของบ่าวไม่ได้”

ปีนี้หานหงซินมีอายุสิบสามปี กู่ซื่อผู้เป็นมารดากำลังคัดเลือกว่าที่บุตรเขยที่เหมาะสมและดีพร้อมให้นางอย่างขะมักเขม้น เด็กหญิงอายุแค่เพียงเจ็ดปีอย่างหานเข่อซินจะไปงดงามเท่ากับสาวน้อยวัยแรกแย้มได้อย่างไรกัน

หานเข่อซินในอดีตชอบฟังคำยกยอปอปั้นเกินจริงของไป๋หลานทุกคำ ช่างไร้เดียงสายิ่งนัก แต่หลังจากนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ข้ายังเล็กนัก สมควรน่ารักมากกว่างดงาม ท่านแม่เคยสอนเช่นนี้ ข้าต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังคำสอนของนางทุกคำ พี่ไป๋หลานรีบหยิบชุดฤดูหนาวสีแดงของปีก่อนออกมาให้ข้าสวมใส่เถิด พวกเราจะได้ออกไปรอพี่ใหญ่ที่หน้าเรือนด้วยกันเสียที” หานเข่อซินเดินไปนั่งยังโต๊ะหน้ากระจก ยื่นมือออกไปหยิบกล่องไม้จันทน์กล่องหนึ่งขึ้นมาเปิดดู ภายในกล่องบรรจุเครื่องประดับผมที่ทำจากไข่มุกและต่างหูมุกกลมเกลี้ยงอีกหนึ่งคู่เอาไว้ด้านใน

“คุณหนูห้าเจ้าคะ บ่าวคิดว่า...” ไป๋หลานพยายามที่จะหว่านล้อมหานเข่อซินอีกครั้ง

หานเข่อซินไม่ได้สนใจสาวใช้ข้างกาย เด็กหญิงหยิบต่างหูมุกคู่นั้นออกมาชื่นชมแล้วสวมมันให้กับตัวเองทันที

“รีบแต่งตัวให้ข้าเร็วเข้า ประเดี๋ยวพี่ใหญ่จะคอยนาน” หานเข่อซินรู้ดีว่านางสามารถจัดการกับไป๋หลานได้โดยวิธีการใด

ในอดีตหานเข่อซินไม่เคยเอะใจในความรู้สึกของสาวใช้ข้างกายคนนี้ที่มีต่อหานลู่เหวินพี่ใหญ่ของนาง แต่เมื่อนางได้ย้อนอดีตกลับมาอีกครั้ง หานเข่อซินย่อมไม่ลืมว่าสิ่งใดคือสิ่งที่นางเคยได้ละเลยไป

ท่าทางอันบริสุทธิ์ ไร้เดียงสาและจริงใจที่หานเข่อซินคนใหม่แสดงออกมา ทำให้ไป๋หลานไม่อาจหว่านล้อมได้อีก แม้ใจจริงอยากให้คุณหนูห้าของตนได้สวมใส่ชุดฤดูหนาวของปีนี้ก็ตาม เมื่อได้ยินหานเข่อซินเอ่ยว่าคุณชายใหญ่กำลังรออยู่ ไป๋หลานก็ไม่อาจถ่วงเวลาได้อีก รีบเดินกลับไปหยิบชุดฤดูหนาวของปีที่แล้วออกมา

หานลู่เหวินเป็นคนตรงต่อเวลา หากไป๋หลานแต่งตัวให้คุณหนูห้าชักช้า คนที่จะถูกลงโทษย่อมเป็นนางเอง

คุณชายใหญ่กับคุณหนูห้าเป็นบุตรร่วมบิดามารดาของนายท่านสาม ที่ตอนนี้กำลังออกเดินทางไปยังต่างเมืองพร้อมกับฮูหยินของตนตามราชโองการ อีกหลายเดือนถึงจะกลับมา

เวลานี้หานลู่เหวินอายุสิบห้าปี อยู่ในวัยที่กำลังมองหาสาวใช้ห้องข้างพอดี

สาวใช้ที่พอมีหน้ามีตาในจวนหรือที่มีหน้าตาดีหน่อย ย่อมปรารถนาที่อยากจะอยู่รับใช้คุณชายใหญ่อย่างใกล้ชิด แม้ว่าเวลานี้หานลู่เหวินจะไม่ใช่คุณชายผู้สืบทอดของจวนแม่ทัพสกุลหานอีกต่อไป

หานลู่เหวินมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าคุณชายในวัยเดียวกัน ใบหน้าของเขาคมเข้ม ทั้งยังมีผิวที่ขาวจัด สันจมูกโด่ง นัยน์ตาคม มองเห็นเค้าโครงความหล่อเหล่าและความสง่างามในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าได้อย่างชัดเจน

หานเข่อซินมองตัวเองผ่านกระจกทองเหลืองด้วยความพอใจ หลังจากนั้นเด็กหญิงก็นั่งลงให้ไป๋หลานทำทรงผมที่ต้องการ เป็นการถักเปียเกล้ามวยต่ำทั้งสองข้าง เหมาะกับเครื่องประดับมุกชุดนี้ที่หานเข่อซินยังคงถือเอาไว้ในมือไม่ยอมวาง

พริบตาเดียวคุณหนูห้าก็ดูน่ารักน่ามองสมวัย

ไป๋หลานตกตะลึงที่ได้เห็นหานเข่อซินในรูปลักษณ์นี้อย่างเห็นได้ชัด เพราะคุณหนูห้าดูน่าทะนุถนอมเอาไว้ในฝ่ามือยิ่งนัก และไม่มีใครที่จะหักใจลงมือทำร้ายเด็กหญิงที่น่ารักคนนี้ได้ลง

หานเข่อซินหมุนกายสำรวจดูความเรียบร้อย ในขณะที่หานลู่เหวินเดินมาถึงหน้าประตูห้องของนางพอดี