ขอโทษทีชาตินี้พี่ใหญ่เป็นของข้า

ขอโทษทีชาตินี้พี่ใหญ่เป็นของข้า บทนำ ฉากสุดท้ายที่หานเข่อซินจำได้ขึ้นใจก่อนตาย เป็นฉากที่นางกำลังถูกส่งตัวไปยังตำหนักเย็นด้วยน้ำมือของบุรุษที่นางเชื่อว่านางรักจนหมดใจ ท่ามกลางสายตาของสตรีวังหลังหลายคนที่กำลังจับจ้องมองมา ฮองเฮาหานเข่อซินเดินก้มหน้าไม่สบตาใครไปตามทางเดิน โดยมีองครักษ์จำนวนหนึ่งของฮ่องเต้เดินตามมาทางด้านหลัง เพื่อควบคุมนางไปยังตำหนักเย็น ป้องกันนางหลบหนีหรือก่อเรื่องวุ่นวายตามมา ในมือข้างขวาของฮองเฮาถือตำราเก่าๆ ม้วนหนึ่งเอาไว้ซ่อนอยู่ภายในแขนเสื้อ เพื่อใช้มันเป็นเพื่อนคลายเหงาในอีกหลายปีข้างหน้าหรือตลอดชีวิตของนางเองหลังจากนี้เป็นต้นไป ตำราม้วนนี้มีคนผู้หนึ่งมอบให้กับนาง เขาเป็นขันทีชราที่นางแอบช่วยชีวิตเอาไว้ แล้วส่งตัวออกจากวังอย่างลับๆ ให้เขาไปอยู่ชายแดนซีเป่ยไม่ต้องกลับมา ขณะที่หานเข่อซินกำลังเดินผ่านหน้าสาวงามไปทีละคน ฮองเฮาได้แต่ปลงตก ไม่ได้รู้สึกอับอายขายหน้าหรือแค้นเคืองแต่อย่างใด นางคิดว่าสักวันหนึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนางในวันนี้ย่อมสามารถเกิดขึ้นกับใครอีกหลายคนได้เช่นเดียวกัน ทันใดนั้นเจาอี๋ที่เพิ่งเข้าวังมาได้ไม่นาน เมื่อเห็นฮองเฮากำลังเดินผ่านนางไป นางจึงรีบพุ่งตัวออกมาจากหลังภูเขาจำลองด้วยความเร็ว แล้วใช้มีดสั้นที่แอบเอาไว้ปักเข้าไปที่ตำแหน่งหัวใจของหานเข่อซินทันที ปลายมีดนั้นจมลึกลงไปจนเกือบมิดด้ามท่ามกลางเสียงหวีดร้องอย่างขวัญเสียของทุกคนที่กำลังตื่นตกใจ หลังจากนั้นเจาอี๋ก็รีบชักมีดสั้นออกมาแล้วใช้มีดเล่มเดิมที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉานของหานเข่อซิน ปักเข้าไปที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองบ้าง เพื่อจบชีวิตของนางไปพร้อมๆ กับฮองเฮา หานเข่อซินคิดว่านางจะต้องตายแน่นอน เวลานั้นร่างกายของนางกำลังล้มทั้งยืน ศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง ทำให้โลหิตจำนวนมากไหลทะลักออกมาแผ่กระจายเป็นวงกว้าง หานเข่อซินไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวของสตรีวังหลังเหล่านั้น เอาแต่กำม้วนตำราในมือเอาไว้แน่น แล้วคิดถึงเจ้าอี๋คนนั้นที่สังหารนาง เจ้าของมีดสั้นคนนี้เป็นคนที่หานเข่อซินคุ้นเคยและรู้จักดี เจาอี๋คนนี้กำลังช่วยหานเข่อซินให้พ้นทุกข์ ในขณะที่ตัวเองก็ปรารถนาหลุดพ้นจากบ่วงกรรมด้วยวิธีการเดียวกัน หานเข่อซินไม่นึกแค้นเคือง ในใจมีแต่รู้สึกขอบคุณเพราะรู้ดีว่าเกาเสวี่ยอีทำเช่นนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณของนาง ที่ครั้งหนึ่งหานเข่อซินได้ช่วยกราบทูลฮ่องเต้ เพื่อให้พระองค์ยอมออกราชโองการ แต่งตั้งพี่ใหญ่ของเกาเสวี่ยอีให้ไปดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพยังชายแดนซีเป่ยอีกครั้ง รอดพ้นจากความระแวงแคลงใจจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุรุษเจ้าของแผ่นดิน หานเข่อซินคลี่ยิ้มออกมาท่ามกลางความเจ็บปวด เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดของนางหลังจากที่นางได้สมรสพระราชทานให้แต่งกับองค์ชายเก้าในปีนั้น หญิงสาวนึกถึงพี่ใหญ่ของตนที่ครึ่งปีก่อนเขาได้หลีกหนีความวุ่นวายออกไปจากเมืองหลวง โดยอ้างว่าจะขอกลับไปยังชายแดนเพื่อพิทักษ์แผ่นดินไปต่อไปจนกระทั่งสิ้นลม ไม่อย่างนั้นก็จะไม่หวนกลับมา ช่วงเวลาที่คมมีดถูกกระชากออกมา หานเข่อซินไม่ได้คิดถึงเจ้าของราชโองการที่สั่งลงโทษนางอีกเลย เรื่องนี้ทำให้หานเข่อซินรู้สึกประหลาดใจ ทันทีที่ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด หานเข่อซินได้ยินเสียงขันทีคนหนึ่งขานนามฮ่องเต้ กระนั้นนางก็ยังไม่สนใจเขา เอาแต่นึกถึงเรื่องราวในอดีตต่อไป หญิงสาวระลึกถึงสมัยนั้น ในตอนที่นางยังเป็นแค่เพียงแม่นางน้อยคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันอยากเป็นพระชายาขององค์ชายเก้า เมื่อสมหวังดังใจ อีกห้าปีต่อมานางก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นพระชายาเอกของรัชทายาทคนใหม่ คอยจัดการเรื่องราวมากมายภายในตำหนักให้เขาโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยด้วยความภักดี สามปีให้หลัง หานเข่อซินได้รับความดีความชอบ ดำรงตำแหน่งเป็นสตรีที่มีอำนาจมากที่สุดในวังหลัง เมื่อรัชทายาทหรือองค์ชายเก้าคนนั้นได้นั่งบัลลังก์มังกรสมความตั้งใจ โอรสสวรรค์ครองราชย์ได้ไม่ถึงสามปี พระองค์กลับมีราชโองการสั่งลงโทษฮองเฮาที่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน เรื่องนี้เห็นได้ชัดเจนเลยว่าจ้าวซานเจี๋ยเป็นฮ่องเต้ที่ตรงตามมาตรฐานเพียงใด แต่ไหนแต่ไรมาคนของราชวงศ์ย่อมเป็นผู้ที่ไม่อาจฝากหัวใจของตนเอาไว้ที่คนอื่นได้ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม ทั้งหมดที่เขาแสดงออกมาล้วนทำตามความเหมาะสมทั้งสิ้น โดยคำนึงถึงความปลอดภัยในบัลลังก์และการถ่วงดุลทางอำนาจเป็นอย่างแรก และให้ความสำคัญกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่เป็นลำดับถัดมา ไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกลายเป็นที่ระแวงแคลงใจ หานเข่อซินไม่ควรเพ้อฝันว่าสักวันนางจะสามารถหลอมละลายหัวใจของบุรุษสกุลจ้าวผู้นี้ นางน่าจะยอมฟังคำเตือนของพี่ใหญ่ในวันนั้น...วันที่เขาแบกนางขึ้นหลังเมื่อหลายปีก่อน เพื่อส่งตัวเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวแต่งไปยังตำหนักขององค์ชายเก้าว่าสักวันหนึ่งจ้าวซานเจี๋ยคนนี้จะทำให้นางต้องเสียใจ ก่อนที่ทุกอย่างในชาตินี้จะจบสิ้นลง หานเข่อซินมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยใบหน้านั้นกำลังก้มต่ำลงมา หญิงสาวหลับตา ไม่อยากเห็นหน้าของคนที่ทำให้นางผิดหวัง จึงไม่รู้ว่าฮ่องเต้กำลังมองนางด้วยความรู้สึกอย่างไร ในความคิดของหานเข่อซินตอนนี้มีแค่เพียงพี่ใหญ่ของนาง บุรุษที่คอยอยู่เคียงข้างนางเสมอ ไม่ว่านางจะปฏิบัติตัวกับเขาด้วยความห่างเหินสักเพียงใดก็ตาม นี่จึงเป็นแค่เพียงความเสียดายเดียวและเป็นความไม่ยินยอมของหานเข่อซิน หานเข่อซินอยากจะแก้ตัวสักครั้ง และถ้าหากนางได้รับโอกาสนั้นจริงๆ หญิงสาวจะเชื่อฟังคำพูดของพี่ใหญ่ทุกคำ ไม่ทำให้เขาต้องเจ็บช้ำน้ำใจ หากชาติหน้ามีจริง...นางจะดูแลพี่ใหญ่เป็นอย่างดี แม้ใครจะมองว่าเขาเป็นคนเหี้ยมโหดก็ตาม หากชาติหน้ามีจริง...นางจะขอติดตามพี่ใหญ่ไปยังชายแดนด้วยกัน หันหลังให้กับวังหลวงแห่งนี้ สถานที่ที่ไม่เหมาะสมกับคนโง่เขลาและซื่อตรงเช่นนาง และหากชาติหน้ามีจริง... นางจะไม่ปฏิเสธคำพูดนั้นของพี่ใหญ่อีกเลย คำพูดที่เขาได้บอกกับนางในวันที่เขาแบกนางขึ้นหลัง เพื่อส่งสตรีที่ตัวเองรักให้กับบุรุษอื่นไป!