ตอนที่ 5 พระจันทร์สีดำ
1251 คำ
วัลลพเดินเล่นหาซื้อของกินบริเวณทางเดินริมทะเล แอบหวังจะได้เจอเธออีกครั้ง และก็เป็นไปตามที่หวั่งเมื่อสายตาเหลือบเห็น นภาสรกับกลุ่มทีมงานเดินเล่นและหาของกินยามค่ำคืน ชายหนุ่มเห็นเข้าพอดี รีบเดินตรงเข้าไปหา
“สวัสดีครับคุณภา จำผมได้มั๊ยครับ” วัลลพรีบเข้าไปทักทาย
“เอ่อ คุณลพ จำได้ค่ะ” นภาสรยิ้มเมื่อได้เจอเขาอีกครั้ง ดีเลยถึงเวลาสักที
“ไปไหนครับ ผมขอไปด้วยได้มั๊ย” วัลลพอยากทำความรู้จักเธอมากกว่านี้จึงเอ่ยปากพูดออกไป
“ภากำลังจะออกไปทานข้าวกับพี่ๆเค้าค่ะ”
“อ้าวภา มีอะไรหรือเปล่า” หนึ่งในทีมงานหันมาถาม
“เอ่อ พอดีว่าภาเจอรุ่นพี่ค่ะ พี่ๆไปทานกันก่อนเลย”
“อ่อ โอเค งั้นพวกพี่ไปก่อนนะ” พูดจบกลุ่มทีมงานเดินห่างออกไปทิ้งให้เธอกับเขายืนกันเพียงลำพัง
“ผมขอทานข้าวกับคุณภาได้มั๊ยครับ” วัลลพเอ่ยแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง
“เรียกภาก็พอค่ะ คุณลพ”
“งั้นภาก็ไม่ต้องเรียกผมว่า คุณลพ สิครับ”
“ก็ได้ค่ะ ลพ”
“ดีเลย งั้น ภา เชิญเลยครับ” วัลลพผายมือให้หญิงสาวเดินนำ นภาสรยิ้มแล้วเดินนำหน้าไป ร่างสูงรีบเดินตามหลัง
สองหนุ่มสาวมานั่งทานข้าวผัดทะเลร้านอาหารริมถนน วัลลพพูดคุยทำความรู้จักกับนภาสร เขารู้สึกหลงเสน่ห์หญิงสาวเข้าแล้ว ทันทีเห็นเธอเข้าฉากเต้น ก็ทำให้เห็นความน่ารักฉายแววออกมา จึงเป็นจุดเริ่มอยากทำความรู้จัก
ส่วนนภาสรเมื่อได้เจอเขา เธอก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปเช่นกัน ผู้ชายคนนี้คือคนที่ฆ่าน้องสาว แม้เห็นรูปในโทรศัพท์มือถือก็ตาม เธอจำเขาได้อย่างแม่นยำชื่อก็ตรงอีกด้วย ในเมื่อผู้ชายคนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน
“ภาทำงานในกองถ่ายมานานแล้วเหรอครับ” วัลลพเป็นฝ่ายถามก่อน
“ประมาณ 2 ปี แล้วค่ะ ว่าแต่ลพละคะ มาเที่ยวที่นี้บ่อยเหรอ”
“เปล่าหรอกครับ ลพเพิ่งกลับจากอังกฤษเอง อยากมาผ่อนคลาย”
“เพิ่งกลับเหรอคะ”
“ครับ ลพไปเรียนโท ที่อังกฤษเพิ่งกลับมาได้สองวันเอง มาถึงก็มาเที่ยวแล้วมาเจอภานี้แหละ” วัลลพบอกยาวเหยียด พูดจบก็ตักข้าวเข้าปาก
“อย่างนั้นเหรอคะ” นภาสรฟังอย่างไม่น่าเชื่อ หรือว่าก่อเรื่องแล้วกลัวความผิดก็เลยหนีไปต่างประเทศ อีกใจก็ฉุกคิดจะเป็นไปได้มั๊ยถ้าเขาโดนสวมรอย
‘ไม่หรอก ไม่มีทาง’ เธอมองใบหน้าชายหนุ่มพร้อมกับพูดในใจ ผู้ชายหน้าตาดีแบบนี้คงคารมดี หลอกลวงผู้หญิงมามากแล้วละมั้ง
“ทำไมเหรอครับ” วัลลพเห็นหญิงสาวจ้องหน้าจึงสงสัยเลยถามออกไป
“เปล่าค่ะ ทานข้าวต่อดีกว่า ทานเสร็จภาจะไปซื้อขนมทานสักหน่อยค่ะ”
“ได้เลยครับ”
หลังจากทั้งสองทานข้าวเสร็จ นภาสรเดินซื้อขนมแล้วมานั่งเล่นริมหาดฟังเสียงคลื่นทะเลท่ามกลางความมืดมิด วันนี้ท้องฟ้าสีดำ แม้กระทั่งดวงจันทร์ยังสีมืดแทบไม่เห็นแสงเลย
“วันนี้ท้องฟ้ามืดนะครับ” วัลลพเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาอยากพูดคุยและทำความรู้จักหญิงสาวมากกว่านี้
“ปกติก็มืดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง คิดถึงน้องสาวสุดหัวใจ อีกทั้งต้องมานั่งพูดคุยกับคนที่ทำให้น้องสาวต้องมาด่วนจากไป
“แต่วันนี้มืดเป็นพิเศษยังไงละครับ แทบไม่เห็นอะไรเลย ถ้าไม่มีเสาไฟริมถนนตรงนี้ เราคงไม่เห็นหน้ากันหรอกครับ” ใบหน้าใสหันมามองหญิงสาว นภาสรเองก็หันมามองด้วยเช่นกัน ตอนนี้ทั้งสองกำลังสบตากัน
วัลลพมองเข้าไปในดวงตากลมของหญิงสาว ทันทีเห็นเธอเขาก็รู้สึกชอบอย่างไม่มีเหตุผล ใบหน้าหวานมองใบหน้าใสของเขาด้วยเช่นกัน ในใจกำลังต่อต้านอย่างหนัก ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น เธอคงหวั่นไหวไม่น้อย
“วันนี้ลพมีความสุขมากๆเลยครับ ดีใจที่ได้เจอภานะ” ชายหนุ่มเอ่ยตามความรู้สึก ตลอดสองปีเขาไม่เคยมองใครเลย มุ่งแต่เรียน พอเรียนจบเขาก็แอบบินกลับก่อนกำหนดโดยไม่บอกใคร อย่างน้อยจะได้ทำใจก่อนเข้าไปทำงานในบ่อนตามที่สัญญากับพ่อเอาไว้
“ภาก็ดีใจเช่นกันค่ะ” ใบหน้าหวานยิ้มกว้างหากภายในใจกำลังโกรธแค้นและสับสน เรื่องนี้เธอต้องจัดการให้มันเสร็จสิ้นเพื่อน้องสาว
“เราสองคนจะได้เจอกันอีกมั๊ยครับ” ชายหนุ่มรู้ดีว่าพรุ่งนี้เขากับเธอจะต้องแยกย้ายกัน เขาก็ต้องกลับไปทำงานตามคำสั่งของพ่อ และพรุ่งนี้คือวันกำหนดกลับจากอังกฤษตามที่บอกกับพ่อกับแม่เอาไว้
“เจอกันแน่นอนค่ะ ยังไงเราต้องได้เจอกัน”
“จริงนะ งั้นลพขอไลน์หน่อยได้มั๊ยครับ” ว่าแล้วทั้งสองรีบแลกไลน์กันทันที นภาสรมองรูปโปร์ไฟล์ ชื่อและรูปที่เธอเห็นในโทรศัพท์ของน้องสาวช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
‘เอาน่า มันผ่านไปต้องสองปี อะไรมันก็เปลี่ยนได้’ นภาสรพูดในใจ เธอจะสืบว่าเขาทำให้น้องสาวตายหรือเปล่า ถ้าไม่ เธอจะได้หนีหายไปจากเขา แต่ถ้าใช่ เธอจะทำทุกอย่างให้เขาชดใช้แม้ต้องใช้ร่างกายเข้าแลกก็ยอม
“ไว้กลับกรุงเทพ เรานัดเจอกันนะครับ”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มอีกครั้ง วัลลพมองใบหน้าหวานมีความสุข นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า รักแรกพบ
“เรากลับกันเถอะครับ ภาจะได้พักผ่อน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนยื่นมือมาให้หญิงสาวจับ นภาสรจับมือแล้วลุกขึ้นยืน
“อุ้ยๆ” ร่างบางเสียการทรงตัว วัลลพรีบช่วย นภาสรกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าหวานเงยหน้าสบตามอง ก่อนทำทีเอียงอาย ทั้งหมดเธอแค่ต้องการยั่วเท่านั้น และเธอก็มั่นใจว่าผู้ชายคนนี้กำลังชอบแล้วก็หลงเสน่ห์ตัวเองเข้าอย่างจัง
‘ดี จะได้ไม่ต้องทำอะไรมาก’
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ปะ เปล่าค่ะ เราไปกันเถอะ”
“ครับ” วัลลพจูงมือนภาสรเดินเคียงคู่ไปด้วยกัน ทั้งสองมองหน้าเดินยิ้ม ท่ามกลางพระจันทร์สีดำซึ่งถูกเมฆคลุมบนท้องฟ้า ไม่อาจส่องสว่างมายังหัวใจดวงน้อยของเธอได้ที่มีแต่ความแค้นปกคลุมอยู่ข้างใน
รุ่งเช้า
ทีมงานกองถ่ายเดินทางออกแต่เช้า และระหว่างทางได้มีการถ่ายทำฉากเล็กๆน้อยๆ สำหรับนำไปประกอบละคร กับ โฆษณาตัวใหม่
ส่วนวัลลพขับรถเช่ากลับไปยังกรุงเทพ พร้อมไปรับของที่ฝากเอาไว้ในสนามบิน ทำทีเดินทางกลับจากอังกฤษตามกำหนดการ เวลานี้แม่คงมารอรับที่สนามบินแล้ว ส่วนพ่อเขาไม่เคยคิดเลยท่านจะมาหรือไม่มาก็แล้วแต่ท่าน
- ผู้เขียน
