สายตาที่มองเหมือนผมเป็นคนอื่นกำลังมองผมอยู่ ผมรู้อยู่แล้วว่าหนูดีอาจจะจำผมไม่ได้
แต่พอเกิดขึ้นจริงๆผมกลับทำใจไม่ได้
สายตาที่เคยมองผมด้วยใจเสน่หาวันนี้เธอมองผมเป็นคนแปลกหน้า
ผมดีใจที่เธอฟื้น แต่ผมไม่สามารถยิ้มได้เมื่อรู้ว่าเธอลืมเรื่องของเราจริงๆ หนำซ้ำเธอยังไล่ผมออกไปจากชีวิตของเธอ
ผมทนไม่ได้ ชีวิตของผมต้องมีเธอ
ถึงเธอจะเดินไม่ได้หรือเธอเป็นอะไรมากกว่านี้ ผมก็รับได้ ผมขอแค่เธอลืมตาตื่นมายิ้มให้ผม ขอแค่เธอมีลมหายใจผมก็มีความสุขแล้ว
"ฉันไม่อยากเห็นแก่ตัว ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ คุณไปเถอะค่ะ" เธอยังคงเปิดปากไล่ผมอีกเช่นเคย ทั้งที่ผมเพิ่งจะบอกเธอไปว่าผมรับได้ทุกอย่างที่เป็นเธอ
"ทำไมเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าพูดล่ะ เธอหูหนวกเหรอเค้าบอกอยู่ว่าจะไม่ไปไหน เค้าจะอยู่กับเธอได้ยินไหม ได้ยินไหมว่าเค้ารักเธอ" ผมมองผู้หญิงตรงหน้าที่เอาแต่ขับไล่ให้ผมออกไปจากชีวิตของเธอ
"แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรกับคุณสักนิด
