“หิวไหม”
“ไม่”
“อยากได้อะไรอีกหรือเปล่า”
“ไม่”
“พูดเป็นคำเดียวเหรอ”
“อยากอยู่คนเดียวค่ะ ขออยู่คนเดียวสักพักนะคะ แค่นี้คุณให้ฉันได้ไหม”
“โกรธอะไรเค้าเหรอ ทำไมล่ะ ในเมื่อเค้าดูแลเธอดีทุกอย่าง มีส่วนไหนที่เค้าผิดพลาดเหรอ” เขาเดินมานั่งตรงหน้าฉันที่นั่งรถเข็นอยู่ เขาทำหน้าแสนเศร้าเฝ้ารอคำตอบจากปากของฉัน
“ไม่มีเลย คุณดีมาตลอด ดีจนฉันนึกสมเพชตัวเองที่เป็นภาระของคุณ ฉันขอนั่งคนเดียวนะคะ” ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อยหลังจากที่พูดจบ และฉันหวังว่าเขาจะเข้าใจกัน
“อย่าคิดแบบนั้นสิเธอ เธอคือคนสำคัญของเค้า เธอไม่ใช่ภาระนะ ที่เค้าทำอยู่ เค้าทำมันด้วยความสุข รู้ไหมว่าแค่เธอมีลมหายใจ ตื่นมาเจอหน้ากันเค้าก็มีกำลังใจที่จะก้าวผ่านเรื่องราวในแต่ละวันแล้ว เค้าให้เธอได้แค่ครึ่งชั่วโมงนะ แล้วเค้าจะรีบกลับมาป้อนยาก่อนอาหารกลางวัน” เขายิ้มแล้วเดินออกไปหลังจากที่พูดจบ มือที่สัมผัสลงที่ใบหน้าฉัน มันรู้สึกอบอุ่นพิลึ
