“เหนื่อยไหมลูก” ยายของผมเอ่ยถามพร้อมกับยื่นมาลูบที่ศีรษะของผม
ตอนนี้ผมออกมานั่งอยู่ที่หน้าบ้าน หลังจากที่ดูแลหนูดีเรียบร้อย ผมขับรถพาเธอกลับมาบ้านเมื่อไปหาหมอกลับมา การเดินของเธอพัฒนาขึ้นมาก อีกไม่นานเธอก็คงจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง
ผมอาบน้ำแต่งตัวให้เธอเสร็จ เธอก็บอกกับผมว่าเธออยากอยู่คนเดียว ซึ่งเรื่องนี้เธอขอผมบ่อยมาก ผมไม่อยากจะทำตามที่เธอขอด้วยซ้ำ
แต่เพราะผมไม่อยากจะขัดใจเธอ ผมก็เลยต้องจำใจยอม ยอมทั้ง ๆ ที่ไม่ได้อยากจะยอม
เรื่องความทรงจำ นั่นคือสิ่งที่ผมกังวล เพราะหมอบอกว่ามันไร้วี่แวว
ผมไม่ได้เหนื่อยที่ต้องดูแลเธอ แต่ผมอยากให้เธอกลับมาจำผมได้อีกครั้ง ผมอยากให้เธอยิ้มให้ผมแบบที่เคยยิ้ม อยากให้เธอเรียกผมแบบที่เธอเคยเรียก
แต่ความอยากได้ของผมมันเหมือนจะมากเกินไป...
“เรื่องดูแลเธอผมไม่เหนื่อยหรอกครับยาย ผมแค่ท้อใจที่เธอจำผมไม่ได้สักที ผมอยากให้เธอหายดี ผมอยากให้เธอกลับมามีความสุขอีกค
