๒๘
เช้าวันใหม่ ร่างสูงใหญ่ที่นั่งเฝ้าอิ่มอรุณบนเก้าอี้ตัวใหญ่ข้างเตียงกว้างผงกศีรษะขึ้น เมื่อยินเสียงขยับตัวและเสียงครางแผ่วๆ จากริมฝีปากจิ้มลิ้มของหญิงสาว ชายหนุ่มรีบขยับเข้าไปนั่งข้างเตียงแล้วอังมือกับหน้าผากมน ใบหน้าคมคายคลายใจลง เมื่ออุณหภูมิจากร่างกายของหญิงสาวลดลง เมื่อคืนเขาต้องเช็ดตัวให้หญิงสาวทั้งคืน หล่อนเป็นไข้และเพ้อตลอด
“อิ่ม...” ชายหนุ่มเรียกเบาๆ และยิ้มออกมาได้เมื่อหญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น อิ่มอรุณกลอกตาพร่ามัวมองไปโดยรอบ ก่อนจะย่นคิ้วเข้าหากัน ปวดเมื่อยไปทั้งเนื้อทั้งตัว เจ็บแสบและปวดแปลบที่จุดบอบบางจนต้องครางแผ่ว
“โอย...”
“อิ่ม เป็นยังไงบ้าง” ศิลาก้มลงถามอย่างเป็นห่วงและสำนึกผิด หญิงสาวได้ยินเสียงชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นมองเขา พลันนั้นภาพเมื่อคืนก็สว่างวาบเข้ามาเต็มห้วงสำนึก หญิงสาวขยับกายหนีและเม้มปากแน่นทั้งเจ็บกายและเจ็บใจในคราวเดียวกัน
“ออกไปให้พ้น ฉันเกลียดคุณ” น้ำตาก
