ของกัน และกัน
1440 คำ
03 ของกันและกัน
เห้อ~~~~กว่าผมจะพายัยนี้มาถึงห้องได้ ก็เล่นทำเอาเหงื่อยตกเลยที่เดี๋ยว ไม่ว่ายัยขี้เมานี้จะแรงเยอะอะไรหรอกนะ แต่ที่บอกว่าเหนื่อยนะ คือการที่ผมต้องคอยล็อกมือเธอเอาไว้…นี่ถ้าไม่ติดว่าเมาผมคงคิดไปแล้วละ ว่าเธอกำลังให้ท่าผมอยู่ ก็ใครใช่ให้เธอเล่นจะ เอามือตัวเองมาดึงเกาะอกลงอยู่นั้น
แล้วไง! นี่ผู้ชายนะครับ ความรู้สึกไวด้วย นี่เห็นว่าเมาหรอกนะ ถ้าไม่ละก็แมร่งจะจัดห้สมใจอยากเลย
“อ่ะ! ถึงแล้ว ต้องให้ฉันเปิดประตูให้อีกมั้ย”
“อือๆๆ เปิดๆๆ เปิดไม่ไหว”
“เห้ออออออออ”
จะทำอะไรได้ละ พาเธอมาถึงขนาดนี้แล้วก็ช่วยๆ ให้มันสุดๆ ไปแล้วกัน ถือซะว่าทำบุญชดเชยความเลวที่เคยสร้างมา
“นี่! เข้ามา….เห้ย!!!!!! O_O!!!!!!!”
เชี้ยะ! ผมหันไปเปิดประตูแว๊บเดียว พอเหลียวกลับมายัยบ้าขี้เมาลงไปนอนกองที่พื้นแล้ว จะไหวไม่ว่ะ ป่านี้ไอ้พวกนั้นคงตั้งข้อสงสัยกับผมแล้วละ ว่าหายไปไหนนานสองนาน
“จะนอน!!!! นอนนี่”
“หื้ม!!!! ซีด!!!!แล้วนะ ลุกขึ้น!!!!! ไปนอนในห้องนู้น!!!!!!”
ผมยืนตะคอกใส่เธอเพื่อว่าสติสตังค์ของเธอจะกลับเข้าร่างบ้าง แต่งแมร่งไม่มีแม้แต่น้อย ยังมีหน้าทำเหมือนไม่ได้ยินผมอีก
“นี้ คุณคนสวย คุณจะนอนตรงนี้ไม่ได้นะครับ นี้มันทางเดิน เดี๋ยวใครมองไม่เห็นก็มาเหยียบเอาหรอก”
เธอคิดว่าห้องพักในคลับทางเดินมันสว่างมาหรือไง ก็จริงอยู่ที่ภายในห้องอาจจะดูหรูหราราคาแพง แต่สำหรับทางเดินเขาคงไม่สว่าง มากหรอก คงไม่มีใครอยากให้เห็นหน้าใครหรอกมั้ง
แล้วยัยนี้เสือก! มานอนอะไรตรงนี้ว่ะ!
“นอนไม่ได้หรอ แต่ฉันไม่ไหวแล้วนะเทน”
เทน????? เหอะ! เชื่อนางเลยจริงๆ นี้ขนาดเมาจนไม่เหลือสติยังช่วยกรุณาจำชื่อผมไว้ได้อีกนะ แล้วไหนดูเรียก สนิทกันเร็วไปมั้ย
“ยังดีที่อุส่าจำชื่อฉันได้ ลุกขึ้นสักทีฉันไม่ได้มีเวลามาเล่นกับเธอนานนะคนสวย”
“……………….” เงียบ! จะนอนตรงนี้จริงๆ ใช่มั้ย???? เนี๊ยะนะที่บอกว่าไม่เมา ดีนะที่ไม่ได้เชื่อตั้งแต่แรก สภาพแบบนี้เมาหนักเลยแหละ
“เอาว่ะ! ดีกว่าปล่อยให้นอนตรงนี้!”
พรึบ!!!!!!!!!!!!!!
“อืม!!!!!”
ยัยนี้ทำเสียงในคอทันทีเหมือนพอใจ ที่จู่ๆ ผมก็ตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ทำไงได้ผมมีทางเลือกซะที่ไหน ถ้าจะปล่อยเธอไป ก็กลัวจะไม่ปลอดภัย เกิดใครมาเหยียบโดนเข้าขี้แตกตายพอดี
มันก็เลยกลายเป็นหน้าที่ของผม ที่ต้องอุ้มยัยนี้เข้ามาในห้อง
“รอยสักสวยจัง….”
ผมกำลังจะวางยัยนี้ลงเตียงอยู่แล้วเชียว
“อย่ามาลูบคอฉันแบบนี้ เอามือออกไป”
ผมวางเธอลงพร้อมกับพยายามแกะมือเธอออกจากคอผม ก็ใครใช่ให้เธอเอานิ้วมาไล่ตามรอยสักของผมละ ไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้แล้วผลมันจะเป็นยังไง
“ปล่อยดิว่ะ! ฉันไม่ได้อยากทำอะไรเธอนะยัยขี้เมา” ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ นอกจากเธอไม่เอามือออกไปแล้ว เธอยังเอานิ้วมาวนไปมาตรง ลอยสักที่คอ ก่อนที่จะไล่ลงมาเข้าไปในเสื้อของผม
“ตรงนี้ก็มีด้วยหรอ????”
“เธอเมาจริงๆ ใช่มั้ย หรือว่าแค่แกล้งกันแน่”
ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิกับอาการของคนตรงหน้า ถึงจะถามออกไปแบบนั้นแต่ตอนนี้ผมก็เริ่มสั่นๆ แล้วเหมือนกัน คนตรงหน้าอาจจะเมาจริง แต่ผมก็ไม่เคยเจอนะเมาแล้วขี้อ่อยแบบเนี๊ยะ
“อื้อ~~~ยะ~~อย่า”
หมับ!
ยัยนี้เล่นเอามือตัวเองเข้ามาในเสื้อผมก่อนจะลูบไปมา แมร่ง!!!!!! ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้นมั้ย ที่จะแยกแยะได้ว่าอะไรคือคนเมา กับอะไรคือการอ่อย แล้วที่สำคัญเธอกำลังปลุกสิ่งที่มันกำลังหลับใหล ให้ตื่น
“เจ็บ! นายบีบมือฉันทำไม”
“ก็มือเธอมันซน!”
“อื้ออออ อะ ออ่ย”
ความอดทนที่ทนมานาน ตอนนี้มันถูกทำลายลงไปหมดแล้ว ผมพยายามแล้วนะที่จะไม่สนใจกับการกระทำของเธอ แต่เธอก็ทำตัว เอง!!!!! ผมไม่ได้บังคับ!!!!!!
ผมจับมือของเธอเอาก่อนที่จะก้มลงไปจูบปากนั้น
“อยากถอดมากสินะ เดี๋ยวฉันถอดให้”
พรึบ!!!!!!!!!!!!!!
“อื้อออออ”
ผมก้มลงปิดปากเธออีกครั้ง ก่อนจะดึงเกาะอกนั้นออกไปให้พ้นหูพ้นตา เห็นแล้วมันเกะกะลูกตา
“ม่ายยยย ม่ายเอาแล้ว อื้อ ปล่อย” น้ำเสียงของคนเมาที่แทบจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ผมก็พอจะเดาได้ว่ามันหมายถึงอะไร
“ไม่ทันแล้วคนสวย ฉันคงหยุดไม่ได้”
“อื้อ~~~ปล่อย ฉันอึดอัด”
“สวย….”
ร่างกายเปลื้อยเปล่าที่ปรากฏต่อสายตาผมตอนนี้ มันยิ่งทำให้ผมหยุดตัวเองไม่ไหว โถ่โว๊ย!!!!!! ไม่น่าไปยกเลิกพนันกับไอ่พวกนั้นเลย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้
“หนาว~~~~~ฉันหนาว” ปากนั้นบ่นพึมพร่ำพร้อมกับส่ายหน้าไปมาบนที่นอน
“เดี๋ยวเธอก็ร้อน เชื่อฉันนะคนดี”
ถ้ามันจะผิดคงผิดที่เธอมายั่วผมเอง ผมบอกเธอแล้วไงว่าอย่าทำแบบนั้น ถ้าเมาแล้วขี้ยั่วมันก็ต้องเจอแบบนี้ มันไม่ใช่ความผิดผม ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอ
“จำไว้นะคนสวยเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากฉันทั้งนั้น แล้วที่สำคัญฉันไม่กินขอซ้ำ!”
“อื้ออออ อ่อย อ่อย”
“พนันได้เลยว่าฉันไม่ใช่คนแรกของเธอ!”
ผมไม่ถือว่าจะต้องซ้ำรอยกับใคร ในเมื่อมาให้ผมถึงที่ ก็ถือว่าเป็นของผม ผมบอกคนใต้ร่างแค่นั้นก่อนที่จะเปลี่ยนทุกคำพูดเป็นการ กระทำ อันแสนเร้าร้อน ที่ผมมอบให้เธอ
[มู่ลี่]
10:00น. (ของอีกวัน)
อื้อ!!!!!!! แสงไฟที่แยงตาทำให้ฉันต้องค่อยลืมตาขึ้นมา เพื่อปรับโฟกัสแสง เพดาอันขาวโผล่ประดับโคมไฟหรูหรา นั้นคือสิ่งแรกที่ฉันเห็น ฉันพยายามปรับโฟกัสตาตัวเอง ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง
“ที่ไหน….”
O_O!!!!!!!
“หมับ!!!!!!!!”
ฉันยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที ก่อนที่ฉันจะปล่อยเสียงกรี๊ดออกไป ภาพที่อยู่ในตาของฉันตอนนี้ คือผู้ชาย!!!!!!!
พรึบ!!!!!!!!!!!!!!!!!
O_O!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ฉันต้องตกใจครั้งที่สองที่ก้มมองตัวเอง แล้วเห็นว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียวติดตัวเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น…เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
ยิ่งคิดน้ำตาของฉันก็ไหลเอ้อ! ออกมาฉันทำได้เพียงแค่มองด้านหลังของผู้ชายคนนั้น คนที่ทำลายสิ่งมีค่าในชีวิตของฉัน
“หื้อ~~อื้ม~~~”
สองมือที่พยายามปิดปากตัวเองไม่ให้มีเสียงร้องไห้ออกมา แต่มันก็คงยากนเมื่อตอนนี้ผู้ชายคนนั้นหันมาจ้องหน้าฉัน
“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายกับฉัน….”
“หึ!”
ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามเขาจบ เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมกับหน้าตาที่เฉยชานั้นก็มองมาที่ฉัน เหมือนกับว่าเขากำลังดูการแสดงของฉันอยู่
“ไม่อยากเชื่อเลยว่านี้จะเป็นคำถามของคนที่นอนกับฉันเมื่อคืน”
“นาย…..”
“ปกติต้องกรี๊ด ต้องร้องไห้โว๊ยวายไม่ใช่หรอ????”
“เลว!!!!!!!!”
ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ตัวว่าเมื่อคืนฉันเมามากแค่ไหน และฉันก็เสียใจไม่น้อยที่ต้องตื่นมาเจอตัวเองนสภาพนี้ กับผู้ชายที่ฉันไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อของเขา แต่ที่ฉันไม่โว๊ยวายเพราะฉันอยากให้ทุกอย่างจบแค่ตอนนี้ แต่ดูเหมือนใครบ้างคนไม่ต้องการแบบนั้น
“เลว???? หึ! ก็ใช่! แล้วก็ช่วยเพิ่มมาอีกข้อนะ ว่าไอ้เลวคนนี้มันเป็นคนแรกของเธอมู่ลี่”
O_O!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
___________________________
- ผู้เขียน
