ชวนขึ้นห้อง
1849 คำ
02 ชวนขึ้นห้อง
O_O!!!!!!!!!!!!!!!!!
“เห้ย!!!!!!!! คุณ!!!!!!!!!!!!!!”
“จุๆๆๆ อย่าเสียงดัง หนวกหู!!!!!!”
O_O!!!!!!!!!!!!!!!!! วอท!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เดี๋ยวนะ! นี้บ้าไปแล้วหรอ ผมมองคนตรงหน้าไม่ต้องบอกก็จำได้ขึ้นใจ ว่ายัยนี้มันคือยัยขี้ เมา ที่ทำให้ผมแพ้พนันกับไอ้พวกนั้น เมื่อกี้นี่เอง แล้วทำไมตอนนี้ยัยนี้มาอยู่ที่นี้ละ
“เธอมาทำอะไรที่นี้ คนสวย????”
“นี้! นายใช่มั้ย????”
“ใช่อะไร????” ยัยนี้มันคงเมาจนสมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ เลย
“ก็นายไงที่มานั่งถามชื่อฉันเมื่อกี้….นายใช่มั้ย”
“ครับ! ผมนี้แหละนี้ขนาดคุณเมาคุณยังอุส่าจำผมได้นะ แต่ถ้าให้ดีผมว่าเราไปคุยกันที่อื่นดีมั้ย”
ถ้าจะให้คุยกันตรงนี้คงไม่ดีแน่ๆๆ ไม่ใช่กับผมนะ แต่กับเธอต่างหาก
“ไม่ไหน!!!!!!! ไม่ไปจะเข้าห้องน้ำ”
O_O!!!!!!!!!!!!!!
“เห้ยๆๆๆ อย่า!!!!!!!!!!”
โอ๊ย!!!!!! วันนี้มันวันซวยอะไรของผมว่ะ แมร่ง! เจอแต่อะไรไม่รู้ทั้งวัน หนักสุดก็คงจะเป็นยัยนี่นี้แหละ เธอผลักผมออกก่อนจะเดิน เข้าไปในห้องน้ำ ยังดีที่ผมคว้าแขนเธอเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้น มีหวังไอ้พวกนั้นคงได้แตกตื่น
ที่อยู่ๆ ก็มียัยเพี้ยนขี้เมา เดินเข้าไปหา
“ปล่อย!!!! มาจับฉันไว้ทำไมห๊ะ! จะเข้าห้องน้ำ”
“ก็รู้แล้ว!!!!!!! แต่เธอเข้าที่นี้ไม่ได้!!!!!!!”
เธอตะคอกใส่หน้าผมพร้อมกับพยายามดันผมให้ออกห่าง นี่ถ้าผมปล่อยเธอไปมีหวังเธอซวยแน่ๆ
“ก็แล้วทำไมจะเข้าไม่ได้ พ่อนายสร้างห้องน้ำรึไง”
O_O!!!!!!!!!!!!!!!!
เล่นพ่อเลยหรอ????? ว๊าวววว ยัยนี้ปากจัดชะมัด นี้ผมอุส่าช่วยเธอนะกลับมาว่าถึงพ่อผม ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครพากพิน ถึงพ่อแม่ ผมแม้แต่น้อย แล้วยัยนี้ใคร!!!!!
“นี้เธอ!!!!!!! โธ่โว๊ย!!!!!! มานี้!!!!!!!!”
ผมเริ่มหมดความอดทนกับคนตรงหน้าแล้ว จะบอกอะไรให้นะคนอย่างเทน ไม่เคยต้องมานั่งพูดจ๊ะจ๋ากับผู้หญิงคนไหน มันน่าลำคาญ แต่กลับยัยนี้ หื้มมมมมม ไม่มีอะไรจะพูด
“ไปหนายยยยยย นี่! ฉันจะเข้าห้องน้ำ”
“ก็รู้แล้วไง กำลังจะพาไป”
“ไปหนายยยย เมื่อกี้ไงห้องน้ำ” สติไม่มีแล้วยังสะเออะมาเถียงอีก
“เอ้อ! ห้องน้ำ แต่มันห้องน้ำชายป่ะว่ะ! เธอจะเข้าไปให้ไอ้พวกนั่นมันรุมโทรมหรือไง”
สาบาน! เลยว่าถ้าเจอยัยนี้ตอนหายเมาเมื่อไหร่ ผมจะคิดบัชชีทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู ว่าแต่ยัยนี้มากับเพื่อนไม่ใช่หรอแล้วทำไมไม่ให้ เพื่อนมาส่งละ อวดดีมาคนเดียวเพื่อ!
“อ่ะ! ห้องน้ำผู้หญิง เธอเข้าได้ เข้าไปสิ”
ผมพาเธอมาหน้าห้องน้ำหญิง ซึ้งตอนนี้ใครที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ต่างมองมาที่ผมกับยัยนี้ ตอนนี้ผมคงดูเป็นสุภาพบุรุษในฝันมากสินะ ที่พายัยขี้เมานี้มาห้องน้ำ
“นี้เธอ! จะเกาะแขนฉันอีกนานมั้ย ก็นี้ไงห้องน้ำ”
อะไรของยัยนี้อีก นี้เมาจริงๆ หรือแกล้งเมาเพื่อยั่วผมกันแน่ห๊ะ! พอมาถึงห้องน้ำแล้วก็ยังไม่ยอมเข้าไป แล้วยังมีหน้ามาเกาะแขงผมเอาไว้อีก ก็ไหนเมื่อกี้อยากเข้านักเข้าหนาไม่ใช่หรอ ก็นี้ไงพามาแล้ว ทำไมไม่เข้าว่ะ!
“เอ้อ! ขอโทษนะคนสวย เธออย่าคิดว่าฉันใจดีเหมือนหน้าตานะ ที่พามาส่งก็เห็นว่าเมา อย่าคิดจะมาอ่อยฉัน”
“……………………………” เงียบ! เห้ย! อะไรว่ะนี้ผมกำลังรู้สึกเหมือนพูดคนเดียวมาตลอด ส่วนยัยนี้พอมาถึงห้องน้ำ ก็กลายเป็นใบ้ไปทันที นี้กะจะมามุขไหน
“ถ้าไม่เข้าก็ปล่อยแขน….ลำคาญ!”
“นี้! นี้มันห้องน้ำไหน….” อ้าว! เวรละกู ใบ้หายไปสมองเสื่อมก็มาแทนที่เลยนะแม่คุณ
“ไม่ใช่ห้องน้ำบ้านพ่อเธอก็แล้วกัน!!!!!!! ไม่เข้าก็ไม่ต้องเข้า”
ผมดึงแขนยัยนี้ออกจากการเกาะแข็งผมทันที ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ใจดีกับผู้หญิง อีกอย่างผมก็ไม่เคยเจอผู้หญิงแบบเธอด้วยเหมือนกัน และที่สำคัญไปกว่านั้นยัยนี้หมดประโยชน์กับผมไปแล้ว ผมไม่ได้พนันกับไอ้พวกนั้นแล้วไง แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่ผมจะ เตาะยัยนี้
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
[เวส]
เห้อ~~~~~-ขอบคุณเวสเพื่อนรัก ที่มันโทรมาได้เวลาพอดี
“ว่า….”
[นี้มึงไปเข้าห้องน้ำจังหวัดไหนว่ะ นานฉิบ] ก็จะไม่ให้นานได้ เสือกอยากเป็นคนดีไม่ดูเวล้ำเวลาเองกู
“เอ้อๆๆ กำลังจะกลับไปแล้ว บ่นจังนะมึง”
[แหม! กูก็นึกว่ามีงไปสปากกับใครเข้า ก็เลยกะจะโทรมาถามจะให้รอมั้ย]
“สปากพ่อง! แค่นี้เดี๋ยวกูไป”
แล้วผมก็ตัดสายไอ้เพื่อนเวรนี้ไปทันที สปากห่าเหวอะไรมัน เจอแต่ยัยปลิงนี้แหละที่เกาะไม่ยอมปล่อย
“เห้ย! นี้เธอนานแล้วนะ ที่เกาะฉันไว้แบบนี้ ปล่อยสักทีดิ” ผมดึงมือเธอออกไปรอบนึงแล้ว นี้ยังมาเกาะเอาไว้อีกหรอ
“เห้ย! นี้เธอนานแล้วนะ ที่เกาะฉันไว้แบบนี้ ปล่อยสักทีดิ” ผมดึงมือเธอออกไปรอบนึงแล้ว นี้ยังมาเกาะเอาไว้อีกหรอ
“ไปส่งหน่อยดิ….”
“นี่ๆๆๆ หยุด! เลยนะ หยุด! อย่าทำแบบนี้” ไม่พูดเปล่ายัยนั้นพูดเสร็จก็เอาหน้ามาถูกับแขนผม นี้เมาจริงๆ หรือแค่แกล้ง เพราะอยากอ่อยผมว่ะ
“ไปส่งหน่อย….”
“อะไรของเธอเนี๊ยะ ไม่ไปโว๊ย”
ตุ๊บ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผมผลักเธอออกไปเพราะความลำคาญ แต่ใครมันจะไปคิดว่าแรงไม่มากนั้น จะทำให้เธอล้มลงไปกองกับพื้นได้ เห้อ~~~
“ใจร้าย~~หื้อ~~~~คนใจร้าย”
อ้าวเห้ย! จู่ๆ ยัยนี้ก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กพร้อมกับชี้หน้าผม จนคนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้น มองผมเหมือนพวกที่ชอบรังแกผู้หญิง เล่นกูแล้วมั้ยละ???? ....เวรกรรมอะไรของผมว่ะ ที่ต้องมาเจอยัยนี้
“เอ้อๆๆๆ ไปก็ไป ให้ไปส่งที่ไหนละ”
“หื้อ~~~~ใจร้าย”
“นี่! ก็จะไปส่งแล้วนี่ไง ก็บอกมาดิว่าที่ไหน แล้วก็เลิกร้องไห้ได้แล้ว”
“คอนโด….”
“ห๊ะ! คอนโด คอนโดเธอเนี๊ยะนะ”
“อืม!”
ตอบมั่นอกมั่นใจเหลือเกินนะแม่คุณ จะให้ผมไปส่งที่คอนโด ถามหน่อยเถอะ ผมเคยไปมั้ย! ก็ไม่! แล้วดูสภาพจิตของยัยนี้สิ มันพร้อม ซะที่ไหน สภาพแบบนี้ คงจะทางกลับไม่ได้หรอก ขืนให้ผมพากลับ มีหวังหลง! ชัว!
“ฉันไม่รู้จักคอนโดเธอหรอกนะคนสวย เอางี้รออยู่นี้ เดี๋ยวฉันไปบอกเพื่อนเธอให้”
“ไม่เอา!!!!!! จะไป!!!!!! ตอนนี้!”
ซีดเลยผม!!!!!! ยัยนี้มันน่าจะปล่อยให้เมาอยู่ตรงนี้นะ ผมก็เนาะองค์อะไรลงก็ไม่รู้ ถึงอยากมาช่วยเธอ สงสัยความรู้สึกผิดเมื่อกี้ที่เอาเธอมาพนันละมั้ง
“จะไปตอนนี้ เดี๋ยวนี้!!!!!!!”
“นี้!!!!!!!!!! หยุดพร้ำสักที รำคาญโว๊ย จะกลับไม่กลับก็เรื่องของเธอ หุ้ย! เวร!”
ผมเริ่มโมโหกลับคนตรงหน้า เลยเผลอตะคอกใส่หน้าเธอไปอย่างจัง นู้นก็ไม่เอา! นี้ก้ไม่เอา! หน้าผมเหมือนญาติฝ่ายไหนของเธอมั้ย ที่จะต้องมานั่งตามใจเธอแบบนี้
“นู้นก็ไม่เอา! นี้ก็ไม่เอา! งั้นก็กลับคนเดียวเธอแล้วกัน!”
“หื้อ~~~~~ใจร้าย~~~~หื้อ~~~นิสัยไม่ดี” อีกแล้วกู ร้องอีกแล้ว ทำไมมันร้องไห้ง่ายแบบนี้ว่ะ
“ร้องเลย! อยากร้องก็ร้องไปเลย ไม่สนแล้วโว๊ย!!!!!!”
พอกันทีความอดทนผมก็ไม่ได้มีสูงมากมายขนาดจะมานั่งปลอบยัยนี้ได้ตลอดเวลา ผมมองเธอแค่แว๊บเดียว ก่อนจะปล่อยให้เธอนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้น
‘มึง เมื่อกี้กูเห็นผู้หญิงนั่งร้องไห้หน้าห้องน้ำด้วยว่ะ’
‘แล้วไงว่ะ…’
‘สงสัยจะเมา หรือไม่ก๊อกหัก แต่แมร่งโครดเด็ดอ่ะ สุดยอดว่ะมึง’
ผมเดินผ่านมาได้สักพักก็ได้ยิน ผู้ชายสองคนคุยกัน ทีแรกผมก็กะว่าจะไม่สนใจอะไรหรอกนะ แต่มันตะงิงในใจยังไงก็ไม่รู้ ถ้าผมต้องเป็นต้นเหตุให้ยัยนั้น ถูกใครก็ไม่รู้ลากไป
“โธ่โว๊ย~~~~~~~” ผมสถบออกมา จนทำให้ไอ้สองคนที่คุยกันนั้นตกใจ แต่ใครจะสนละไม่พอใจก็ตามมาดิว่ะ ผมรีบวิ่งกลับไปทางเดิม ทันที
“หื้อ~~~~~~~”
ว่าแล้วเชียวต้องเป็นยัยขี้เมานี้ เธอยังก้มหน้าร้องไห้อยู่อีกหรอ สงสัยอาการจะหนักจริง
“นี่เธอ! เธอ!!!!!! นี่!!!!!!” ผมก้มลงดึงหน้าเธอขึ้นมามองผม ก่อนที่ยัยนั้นจะต่อว่าผมสารพัด
“ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนไม่มีน้ำใจ ไอ้คนไร้ความเมตตา….” และอีกต่างๆ นาๆ สารพัดที่เธอพ้นออกมาจากปาก
นี่กูคิดผิด หรือคิดถูกว่ะที่หลับมาช่วย
“จะไปส่ง ลุกขึ้น” เธอมองหน้าผมเหมือนไม่เชื่อใจ
“ที่นี้มีห้องพักอยู่ ฉันจะพาไป ถ้าให้ไปส่งเธอที่คอนโดฉันคงไปไม่ไหว ฉันก็เมาเหมือนกัน”
ผมหาข้ออ้างสารพัดที่จะไม่ให้เธอกลับคอนโด ก็อย่างที่บอกนั้นแหละยัยนี้เมามากขนาดนี้ คงบอกทางไม่ถูก แล้วอีกอย่างเพื่อนเธอก็ อยู่ไหนไม่รู้ ผมจะพาเธอไปหาเพื่อนก็ไม่ยอม มีทางเดียว ให้เธอนอนที่นี้ซะ ห้องที่นี้มันก็เหมือนโรงแรมห้าดาวดีๆ นี้เอง คงไม่เป็นไร หรอกถ้าจะให้เธอนอนที่นี้
“นี้เธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนาห๊ะ ที่จะให้ผู้ชายไปส่งถึงคอนโด ไว้ใจฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง”
“ก็เรารู้จักกันแล้ว”
“ตอนไหน!!!!!!!!!!!!!” ผมไปรู้จักกับยัยนี้ตอนไหน
“ก็เมื่อกี้ไง ที่นายไปนั่งงให้ท่าฉัน ถามนู้นนถามนี้ นั้นแหละรู้จักกันแล้ว”
จิ! นี้กูกลายเป็นผู้ชายสายอ่อยไปโดยสมบูรณ์แล้วสินะ ความเลวที่สะสมมานานแสนนานหมดลงไปในพริบตา เพราะยัยนี้คนเดียว
“เอ้อๆๆ รู้จักก็รู้จัก แต่เดี๋ยวถ้าถึงห้องแล้ว เธอต้องบอกชื่อเธอนะ ตกลงมั้ย”
“อืม!”
ที่อยากรู้ชื่อไม่ได้อะไรหรอก จะได้จำขึ้นใจว่าครั้งนึงผมเคยหลงผิดไปจีบยัยนี้เข้า อยากเห็นเหลือเกิน ว่าตอนที่ไม่เมาจะปากเก่งแบบ นี้หรือเปล่า แล้วจะร้องไห้เจ้าน้ำตาแบบนี้มั้ย ยัยเพี้ยนเอ้ย!
_________
- ผู้เขียน
