ไอ้ตัวดี
1050 คำ
"กลับมาแล้วหรอไอ้ตัวดี ลมอะไรหอบมาว่ะ "
พ่อของไตเติ้ล เดินเข้ามาทักลูกชายที่ไม่ได้กลับมาบ้านเป็นเวลา 2 อาทิตย์ เมื่อเห็นไตเติ้ลเดินเข้ามาในบ้านท่านเลยเดินเข้าามาทักด้วยความดีใจ
เอาจริงๆพ่อของเขาก็รักเขาอยู่นั่นแหละ เพียงแต่ท่าน ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่ไตเติ้ลพูด และตั้งเชื่อใจเมียสาวของแก ไตเติ้ลเองก็รู้ดีว่าพ่อของเขารักเขามากแค่ไหน เพราะตั้งแต่แม่ทิ้งเขาไปพ่อก็ทำทุกอย่างแทนแม่ ไม่ให้ขาดตกบกพร่องอะไรเลย เพียงแค่ท่านรักเมียใหม่ของแกจนไม่ลืมตาอ้าปากเลยทำให้ท่านมองกรงจักรเป็นดอกบัว
" ผมแค่จะกลับมาเอาของครับ พ่อสบายดีน่ะ "
" เออ สบายดี แล้วนี่ใจคอแกไม่คิดจะอยู่ทานข้าวกับพ่อของแกบ้างเหรอ "
ไตเติ้ลมองหน้าพ่อของตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าให้ท่าน
" ได้ครับ ผมจะอยู่ทานข้าวก่อน แต่ต้องกลับไปนอนห้องเพื่อน เพราะมีรายงานต้องรีบทำส่งอาจารย์แล้ว "
" แกจะนอนไหนฉันไม่ว่า แต่อย่างทำตัวเหลวไหลน่ะเว้ย เรื่องเงินถ้าไม่พอใช้บอกได้ตลอด "
พูดจบท่านก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ไตเติ้ลเดินขึ้นมาบนห้องของตัวเอง เมื่อเปิดประตูเข้าไป พบว่ากีต้าร์ที่เข้าจะมาเอานั้นมันได้หายไป
" แม่ชื่น แม่ชื่นครับขึ้นมาข้างบนหน่อย "
ไตเติ้ลตะโกนเรียกแม่ชื่นด้วยอารมณ์เริ่มเปลี่ยน เพราะกีต้าร์ตัวนั้นเป็นตัวที่แม่เขาซื้อให้ตอนเค้ายังเล็ก
" มีอะไรค่ะคุณหนู ทำไมทำหน้าอย่างนั้นค่ะ "
" แม่ชื่นเห็นกีต้าร์ของผมมั้ยครับ "
" เอ่อ... คือกีต้าร์ของคุณหนู เอ่อ..คือ "
แม่ชื่นอ้ำๆอึ้งๆ ไม่กล้าสบตาของไตเติ้ล ทำให้เขารีบเคล้นเอาคำตอบ
" ว่าไงครับ กีต้าร์ผมอยู่ไหน "
" คือกีต้าร์ของคุณหนู คุณวิเอาไปไว้ในห้องของเธออ่ะค่ะ แต่ป้าห้ามแล้วน่ะคะ เธอไม่ฟังเลย "
ได้ยินดังนั้นไตเติ้ลถึงกับกำมัดแน่น
" มันจะมากไปแล้วน่ะเว้ย ผมจะไม่ทนอีกแล้ว "
พูดจบไตเติ้ลก็เดินดุ่มๆไปยังห้องของวิภาวดี แม่เลี้ยงสาวของเขา
" กีต้าร์ฉันคืนมา "
ไตเติ้ลไม่เคาะประตูอะไรทั้งนั้น เขาเปิดประตูเขาไปแล้วเดินไปคว้ากีต้าร์ของเขาที่วางไม่ไกลจากประตู โดยยังไม่ทันได้เห็นว่าแม่เลี้ยงของเขาที่พึ่งจะอาบน้ำเสร็จยืนใส่ผ้าขนหนูปิดของสงวนไว้แค่นิดเดียว รอเขาอยู่ก่อนหน้าแล้ว
" มาแล้วหรอจ้ะ น้องไตเติ้ลของแม่ "
วิภาวดีเดินเขามาประชิดตัวไตเติ้ล ทำให้ไตเติ้ลต้องรีบเดินหลบไปอีกฝั่ง
" แหมพี่ก็แค่จะเอามาเล่นแค่นั้นแหละค่ะ ไม่เห็นจะต้องรังเกียจกันขนาดนี้เลย "
วิภาวดีพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาไตเติ้ล ทำให้ไตเติ้ลถอยหลังจนไปชนกับขอบเตียงนอนและเขาก็ล้มลงไปบนที่นอนทันที
" อย่าเข้ามาน่ะ ไม่งั้นผมจะ.."
" จะทำไมหรอค่ะ คุณพ่อของคุณไปตีกอล์ฟ กว่าจะกลับก็ค่ำ คงไม่มีใครเข้ามาขัดเราได้หรอกน่ะ ถึงคุณพ่อของคุณจะอยู่ ถ้าเขามาเห็น เขาก็คงไม่คิดว่าฉันจะอ่อยคุณมั้งค่ะ เพราะที่คือห้องของฉัน "
พูดจบวิภาวดีก็เดินขึ้นมาคล่อมไตเติ้ลในทันที
ก๊อกๆๆ ยังไม่ทันที่จะทำอะไรไผมากกว่านี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
" คุณหนูค่ะ ได้กีต้าร์หรือยังค่ะ "
เสียงคงแม่ชื่นนั่นเอง ที่เข้ามาขัดจังหวะ ทำให้ไตเติ้ลรีบผลักวิภาวดีที่กำลังเผลอออกจากตัวของเขา เราวิ่งออกมานอกห้อง
" หน่อยย !! นังชื่น แกนี่มันมารคอหอยฉันจริงๆ "
วิภาวดีหันไปต่อว่าแม่ชืานที่ยืนอยู่หน้าห้อง แล้วปิดประตูใส่หน้าแม่ชื่นที่ยืนส่ายหัวเพราะเอือมระอากับนิสัยของวิภาวดีเต็มทน
ไตเติ้ลเดินลงมาด้านล่างพร้อมกับกีต้าร์คู่ใจของเขาด้วยสีหน้าที่บอกบุญไม่รับ ทำให้พ่อของเขาที่เดินเข้ามาถึงกับงงด้วยท่าทีของลูกชายของเขา
" เอ้า เป็นอะไรของแก เดินหน้ามุ่ยมาเชียว "
พ่อของเขาเดินมากอดคอลูกชายด้วยความรักไคร่ ไตเติ้ลรู้ดีว่าถ้าเกิดเขาพูดอะไรออกไปมันจะเกิดอะไรขึ้น เค้าเลยยอมเก็บเาไว้ในใจ
" เปล่าครับ งั้นผมไปก่อนนะครับพ่อ หวัดดีครับ "
ไตเติ้ลยกมือไหว้พ่อของเขา ก่อนจะเดินออกมา
" เดี๋ยวๆ แล้วแกจะไม่อยู่ทานข้าวก่อนหรอว่ะ "
" อ่อ พอดีผมรีบกลับไปทำรายงานครับ อาจารย์รีบ ต้องส่งพรุ่งนี้เช้า "
พ่อของไตเติ้ลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะยื่นบางอย่างมาให้เขา
" อะไรครับ "
" ก็กุญแจรถไง ฉันกลัวแกจะไปไหนมาไหนลำบาก อ่ะเอาไปใช้ "
ไตเติ้ลมองหน้าพ่อของเขาอย่างงงๆ เพราะเขาเคยเอ่ยปากขอรถกับพ่อของเขาแล้วครั้งที่เคยเรียนมัธยม แต่คราวนั้นพ่อของเขากลับปฏิเสธ พ่อมาวันนี้กลับเอากุญแจรถมายื่นให้เฉยๆอย่างนี้ ก็เลยงงๆ
" ขอบคุณครับ แต่ทำไมเมื่อก่อนผมขอ แล้วพ่อไม่ให้ล่ะ"
" 555 ก็ตอนนั้นแกยังเด็กเกินไป เอาจริงๆ วันนี้ฉันก็ไม่ได้อยากให้แกหรอก แต่คุณวิเธอบอกว่าไม่อยากให้แกด้อยกว่าลูกคนอื่น "
ไตเติ้ลพยักหน้าอย่างเข้าใจ หากแต่เขาไม่ได้รับกุญแจรถที่พ่อเขายื่นให้ไป
" อ่อครับ แต่ผมไม่เอาดีกว่า ถ้าเกิดพ่อจะให้ ก็ขอให้พ่อเต็มใจให้เองโดยไม่ต้องฟังจากปากคนอื่นนะครับ ผมขอตัวก่อน "
ไตเติ้ลเดินออกมา เพราะเขานึกถึงคนที่เขาขับรถไปส่งที่บ้านวันนี้ จึงทำให้เขาไม่ได้อยากจะมีรถเป็นของตัวเอง
- ผู้เขียน
