CHAPTER 52
ALINA TESORO
I SMILED as I watched my kids running around the beach. They’ve been doing this for more than an hour, but they don't seem tired. I'm sure they'll be tired later. It's a good thing Eden and I had just finished cooking.
Habang lumalaki sila ay mas nagiging independent sila na minsan ay kinakatakutan ko na, dahil baka isang araw ay hindi na nila ako kailanganin. Ganun pala minsan kapag lumalaki ang mga anak mo nakakaramdam ka ng takot na maging mag-isa kapag natuto na silang mamuhay ng wala ka.
“Mom, let’s eat!”
Nakangiti akong bumaling sa panganay ko ng ilapag niya ang isang plato sa harap ko. “Thank you, Love!” Ngumiti lang siya sa akin bago naupo sa tabi ng kapatid niyang pinagsasalin naman ako ng juice.
Three years have passed since we left Manila
