Reclaimed by the Alpha King

Chapter 4

Chapter 4

Nessa’s POV

Nakatayo nang tuwid si Matthew habang mariing nakatitig sa akin. Hindi niya alam kung bakit biglang puputok ang butsi niya sa galit nang makita akong suot ang ganito kaseksing damit.

"I-I'm sorry, Sir... Ito po ang ibinigay sa aking uniform," nanginginig kong paliwanag habang pilit na itinataas ang tray para kahit paano ay matakpan ang dibdib ko.

He didn't answer me. Instead, he coldly turned his gaze to one of his bodyguards.

"Call the event manager up here. Right now."

Mabilis na kumilos ang lalaki sa kanyang tabi. Paglipas lang ng ilang minuto na para akong estatwa rito, patakbong dumating ang manager, isang lalaking may katabaan na pawis na pawis at halatang takot na takot sa presensya ng bilyonaryo.

Napatanga ako. Hindi naman ito ang manager na kausap namin. Bakit iba na ito? Napalunok na lang ako ng laway.

"M-Mr. Arizmendi! May problema po ba sa serbisyo, boss?" nauutal na tanong ng manager habang nakayuko.

Matthew glared at him, his voice cutting through the air like ice, "Who gave you the permission to let waitresses wear this kind of garbage in my establishment?"

Napatingin ang manager sa akin, at biglang nagbago ang mukha nito. Sa halip na umamin, agad itong umiling at naghugas ng kamay. "H-Hindi ko po alam, Mr. Arizmendi! Bukod-tangi po ang babaeng 'yan na nakadamit ng ganyan! Lahat po ng kinuha naming waitresses mula sa probinsya ay nakasuot ng desente at pormal na uniporme.

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sobrang gulat. Hindi ako mapaniwala rito.

“Mukhang pinalitan niya ang damit niya para kumuha ng atensyon mula sa mga VIP guests!"

Para akong itinulos da kinatatayuan ko dahil sa narinig ko, "Hala! Hindi po 'yan totoo! Ang manager po ang nag-abot sa akin ng bag na may—"

"Quiet!" sigaw ng manager, pinatatahimik ako, “walang ibang manager, ako lang!”

Humarap ako kay Matthew, halos maiyak na ako sa takot at sa matinding kawalang-katarungan. "Sir, maniwala po kayo sa akin. Wala po akong kasalanan. Hindi ko po gagawin 'to—"

Before I could even finish what I was saying, Matthew snapped his fingers.

Sa isang iglap lang, bago pa man ako makahakbang paatras, bigla akong hinawakan sa magkabilang braso ng dalawa sa dambuhala niyang mga bodyguard. Nabitawan ko ang tray at tuluyang nabasag ang mga bote ng champagne sa sahig.

"Bitawan niyo ako! Nasasaktan po ako!" iyak ko habang pilit na nagpupumiglas. Ang lakas nila ay hindi pang-tao; para akong hinawaakan ng dalawang pader na bato.

"Sir, please! Nagsasabi po ako ng totoo! Nagtatrabaho lang ako para sa pamilya ko!"

His face remained completely blank as he watched me struggle against his men. My tears didn't move him at all. All he wanted was to get me out of the public eye before he completely lost control over the unexplainable fury burning in his chest.

"Take her to the basement," Matthew ordered coldly, already turning his back toward the VIP lounge.

"I will handle her interrogation myself later."

Gusto kong sumigaw ng saklolo, pero alam kong walang tutulong sa akin sa lugar na ito. Ito ay kanyang teritoryo. Para akong pumasok sa kweba ng mga leon at ako ay isang hamak na daga lang.

“Maawa po kayo sa akin!” Umiiyak na sabi ko pero tila sila mga bingi. Habang hinihila na nila ako papunta sa isang lift ay bilang tumunog ang elevator. Hindi ko alam sa mga ito kung alin.

Bumukas ang pinto ng elevator. Napatigil ang lahat, pati na ang mga bodyguard na humahawak sa akin. Maging si Matthew ay dahan-dahang lumingon dahil ang elevator na iyon ay may pinakamataas na security clearance sa buong hotel at walang pwedeng gumamit, ang may-ari lang.

Mula sa loob ng elevator, isang maliit na nilalang ang dahan-dahang humakbang palabas.

Nanlaki ang mga mata ko at tuluyang nakalimutan kong huminga. Si Zarek ang naglalakad sa marangyang carpet ng pasilyo ay isang kulay ginto na malaking tuta. Galit na galit siya, nakataas ang mga balahibo sa likod, at patuloy na gumagawa ng ungol ng isang galit na aso, habang nakatitig nang diretso sa mga bodyguard na humahawak sa akin. Alam kong isang maling galaw ay aatake siya.