Reclaimed by the Alpha King

Chapter 5

Chapter 5

NESSA’s POV

"Zarek! Huwag!" sigaw ko habang tuluyang bumagsak ang mga luha ko.

Sa sobrang takot ko para sa anak ko, nagkaroon ako ng lakas na itulak ang mga bodyguard na humahawak sa akin. Mabilis akong lumuhod sa marangyang carpet at binuhat ang tila lalaban na tuta, sabay yakap sa kanya nang mahigpit. Nanginginig ang buong katawan ko habang pinalilibutan ko siya ng aking mga braso para protektahan siya mula sa kahit anong kapahamakan mula sa mga taong itoo.

"Please, Sir! Huwag niyong sasaktan ang anak ko! Nagmamakaawa po ako sa inyo!" iyak ko habang nakatingala kay Matthew.

Ang mga tao sa pasilyo, ang manager, ang mga staff, at ang iba pang mga waiter na nakasaksi sa pangyayari ay parang gustong mahimatay sa sobrang gulat. Nanlaki ang mga mata nila at halos mapanganga. Sa paningin ng mga ordinaryong tao, tuluyan na akong nabaliw dahil tinawag kong anak ang isang hayop.

Wala akong pakialam sa iniisip nila. Sa puso ko, si Zarek ang anak ko. Kahit pa ipinanganak siyang kakaiba, isang tuta na may kulay gintong balahibo sa halip na isang normal na baby, siya ang buhay ko. Isa siyang extra-large puppy na lumalaking mas mabilis kaysa sa mga karaniwang alagang hayop si Zarek doon sa amin. Hahang yakap ko siya, biglang pumasok ang matinding takot at pagtataka sa utak ko. Paano siya nakarating dito?!Ang hotel na ito ay nasa gintna ng Manhattan, New York. Milya-milya ang layo nito mula sa maliit naming kubo sa paanan ng bundok! Imposibleng makabiyahe ang isang tuta nang mag-isa papunta sa siyudad, pumasok sa isang sikat na hotel na hindi napapansin ng kahit na sino, at sumakay pa sa private elevator. Natatakot ako na baka may kumuha sa kanya o baka may kung anong masamang nangyayari sa bahay namin.

Si nanay. Diyos ko. Kailangan na naming umuwi. Hindi maarok ng isip ko ang mga sagot sa tanong ko dahil parang isang milagro. Hindi nga ba? Hindi pa ba milagro na ang isang taong tulad ko ay manganak ng isang tuta?

"Hayaan niyo na po kaming umalis, Sir. Pabayaan niyo na kaming makalabas dito nang maayos," pakiusap ko muli habang humihikbi, isinasantabi na ang lahat ng hiya kahit na nakasuot pa rin ako ng bunny suit.

"Hindi ko na po kukunin ang bayad. Kahit isang sentimo, ayaw ko na po. Uuwi na po kami. Pakiusap po..." tumulo ang mga luha ko.

Matthew stood frozen, his eyes fixed on the golden wolf pup in my arms. A flicker of something unreadable crossed his face, but he quickly masked it with his usual cold expression.

He raised his hand and snapped his fingers again.

Without a word, the heavy grip of the bodyguards completely disappeared. Tumalikod ang mga ito at dahan-dahang lumakad palayo, sumusunod sa tahimik na utos ng kanilang amo.

Isang matangkad na lalaki, ang kanang kamay ni Matthew ang lumapit sa akin habang seryoso ang mukha.

"You heard the boss. Get up, change your clothes, and leave immediately, and make sure you take your extra-large puppy with you."

"O-Opo... Maraming salamat po," sagot ko habang mabilis na tumayo, bitbit ang umuungol pa ring si Zarek, at patakbong nagpunta sa direksyon ng elevator para pumunta sa quarter at magpalit ng damit.

Nakakatakot dito. Hindi ito ang mundo na gusto kong puntahan. Kahit na walang pera basta tahimik lang at walang ganitong mga tao na parang sa tingin lang ay makakapatay na ng tao.

Matthew’s POV

I watched her run away, her fragile figure disappearing around the corner of the hallway. The scent she left behind, a mixture of sweet rain and something dangerously addictive lingered in the air, making my inner beast growl in frustration.

My wolf was restless, scratching frantically at the walls of my mind. There was a powerful pull, an intense familiarity that made my chest tighten, yet my mind remained a complete blank.

My eyes darkened as I recalled the golden wolf pup she was holding so protectively. She called it her child. She genuinely believed that giant pup was her human baby, completely oblivious to the fact that it was actually a werewolf.

The color of the pup's fur was identical to mine. And the aura that radiated from that tiny creature, it carried the pure, undeniable pressure of a Royal Alpha bloodline. My bloodline. A power so immense that the pup managed to track a scent across miles, running all the way from the borders straight into the heart of Manhattan. But how? Wala kaming batang wolf. Paano siya napunta rito at saan siya galing? Sino ang kanyang ama?

Napatingin ako sa mga basag na bote ng champagne sa sahig habang mabigat ang paghinga ko at mabilis na umaangat at bumababa ang aking dibdib.

She was a stranger to me, and she had no idea what her "puppy" truly was. But she just walked out of my hotel carrying a child that possessed like my own blood.

"Sir?" my righthand man asked, stepping closer to my side, "Should we have them followed?"

I stared at the empty hallway, a dark smirk forming on my lips despite the confusion.

"No need," I replied, "She can run back to her little town. But she can't hide from me. Find out everything about her. I want a full report on my desk by tomorrow morning."