Reclaimed by the Alpha King

Chapter 6

Chapter 6

Nessa’s POV

Napadpad ako sa isang madilim at masikip na alley sa gilid ng dambuhalang hotel. Napaupo ako sa malamig na semento, pinaliligiran ng ingay ng busina ng mga sasakyan sa New York at ng matatayog na pader ng mga skyscraper. Doon ay tuluyan na akong naiyak. Hindi ko na alam kung paano kami uuwi. Wala akong dalang kahit isang sentimo dahil hindi ko nakuha ang bayad, at wala akong pamasahe pabalik sa probinsya namin. Umaasa ako na maayos ang lahat at makakauwi ako na may pera. Dapat ay nagpasiguro ako.

Sa tabi ko, nakaupo si Zarek. Paungol-ungol siya at hindi mapakali, na parang nararamdaman niya ang labis na sakit sa puso ko. Sobrang gulo ng isip ko, iniisip ko kung paano ko haharapin si Nanay na walang dalang pera. Mabibigo ang nanay ko.

Dahil sa matinding pag-iyak at pag-overthink, hindi ko namalayan ang paligid. Nang medyo kumalma ako at lumingon sa gilid ko ay wala si Zarek.

"Zarek?!" Nanlaki ang mga mata ko. Bigla akong nataranta na napasigaw.

Tumayo ako agad at kung saan-saan ako tumakbo sa loob ng madilim na alley.

"Zarek! Nasaan ka?! Huwag mo akong iwan, please!" Um-echo ang boses ko sa kadiliman ng gabi.

Tumakbo ako muli. Lahat ng eskinita ay pinuntahan ko, umaasa na naroon siya. Umiiyak ako at tila nawawalan lalo ng pag-asa.

Hingal na hingal ako at halos mag-panic, iniisip na baka may kumuha sa kanya o baka nahuli siya ng mga animal control sa lungsod perp bago pa man ako tuluyang mawalan ng pag-asa, bigla siyang sumulpot mula sa likod ng isang malaking building.

Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa akin, pero may kakaiba sa kanya. May bitbit siyang isang itim at mamahaling leather wallet sa kanyang bibig.

"Diyos ko po, Zarek!" Halos napalakas kong bulong habang lumuluhod sa harap niya. Kinuha ko ang wallet mula sa bibig niya. Kakaiba ang texture nito, halatang gawa sa mamahaling balat ng hayop at may gintong initials na M.A.

"Ano 'tong ginawa mo? Magnanakaw ka na ba ngayon? Kanino mo 'to kinuha, anak?!"

Hahawakan ko na sana ang mukha niya para pangaralan siya pero natigilan ako. Ang gintong balahibo ni Zarek ay biglang nagbago. Ang kanyang katawan ay dahan-dahang humaba at nagbago ng hugis. Sa harap ng dalawa kong mga mata, ang aking extra-large puppy ay unt-unting nag-shift at naging isang malaking lalaki, isang tao. Mayroon siyang magulo at kulot na buhok at lumiliwanag na violet na mga mata.

Bago pa man mag-sink in sa utak ko ang imposibleng bagay na nasasaksihan ko, tumingin siya sa akin nang may purong inosenteng mukha.

"Mama..." mahina niyang boses na parang musika sa dilim.

“Sino ka?” Agad akong napaatras at halos mabuwal ako, “Anong Mama? Mas matanda ka pa sa akin! Mukha ka ng trenta!”

Ngumisi siya at napakagandang lalaki niya. Umitim ang paligid ko. Sa tindi ng shock, takot, at pagkalito, tuluyan nang umikot ang paningin ko at nahimatay ako sa malamig na semento ng alley.

Matthew's

"Search it again! It cannot just disappear!" my righthand man, Klein, barked at the security team inside my private office.

The entire room was in absolute chaos. My men were practically dizzy from turning the office upside down, searching every single corner, under the couches, and inside the drawers. Everyone was sweating in fear because my personal wallet was missing. It didn't just contain millions, it held every single one of my elite black cards, my international IDs, and high-security access chips that controlled my businesses across the globe.

I sat quietly behind my desk, my fingers laced together under my chin. I didn't say a word, but my jaw was clenched so tightly. My inner wolf was snarling, furious at the incompetence of the people around me.

Klein rushed back into the room, his face completely pale. He was holding a tablet, his hands slightly shaking.

"Sir..." Klein swallowed hard, looking at me with wide eyes, "The security footage from the private penthouse corridor, we finally recovered it."

I raised my eyes, my gaze cold and sharp as steel. "Did one of the staff steal it?"

"No, Sir. You… you wouldn't believe this," Klein stammered, stepping forward and placing the tablet on my desk, "Look at the time stamp. Exactly 20 minutes after you ordered the waitress to be released."

I looked down at the screen. The high-definition footage showed the empty hallway right outside my office door. Then, a small, golden flash appeared on the camera.

It was the golden wolf pup.

The pup trotted toward my office door. It didn't struggle, it didn't hesitate. It stood on its hind legs, jumped and looked directly into the high-security biometric scanner, and the heavy metal doors clicked open. The pup slipped inside, and a few seconds later, it ran out with my black leather wallet firmly gripped in its tiny teeth.

I stood up slowly, the chair behind me screeching against the floor.

My heart hammered against my ribs, not out of anger, but from absolute shock. The security lock on my private office was the most advanced system in the world. It didn't use a key, a password, or a card.

The biometric required to open that door was my own iris. My genetic code. And that puppy just opened it with a single glance.