CHAPTER 16 อย่ายุ่งกับคนของกู
คืนนั้นบรรยากาศในไร่เหมือนมีหมอกควันบาง ๆ ปกคลุมอยู่ทั่ว ลมพัดเอื่อย ๆ ใบอ้อยกระเพื่อมอย่างไร้ทิศทาง เหมือนหัวใจของสายไหมที่กำลังสับสนวุ่นวายอยู่ภายใน
“เฮ้อ” ตั้งแต่เธอตบมารตีที่งานวัดเมื่อตอนหัวค่ำ เธอกับกำนันเสือก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก พอมาถึงไร่ที่ไร่กำนันเสือก็มีแขกมา กำนันเสือจึงต้องอยู่ต้องรับแขกเหรื่อ
ทางฝั่งบ้านพักกำนันเสือ เขาถอนหายใจด้วยความอึดอัด เมื่อมารตีมาพร้อมกับกำนันอีกตำบล มาเยี่ยมเยือนพบปะพูดคุย
เขาให้นวลกับพวกป้านางป้าจิตช่วยดูแลพวกเครื่องดื่มแขกที่มา จากที่ว่าจะมาพูดคุยพบปะ สุดท้ายก็แค่ชวนกันมากินดื่ม หากไม่ใช่กำนันที่รู้จักกัน กำนันเสือคงไล่ตะเพิดไปแล้ว
“พี่เสือคะ”
“พี่จะถามอีกครั้ง ตีกลับมาทำไม” กำนันเสือจ้องหน้ามารตีด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่หญิงสาวกลับยืนเชิดหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะโดนสายไหมตบเมื่อหัวค่ำ เธอก็เอาเครื่องสำอางทากลบ
