In debt เป็นหนี้ ก็ชดใช้ด้วยร่างกายสิครับ 1/2
1394 คำ
ตอนที่ 1
ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ร้านรวงรอบข้างเองก็ปิดไปหมด เหลือแค่ร้านเนื้อย่างตรงหัวมุมถนนที่ยังเหลือไฟหลังร้านเปิดกะพริบ ๆ อยู่ พร้อมกับร่างของคนอีกสี่คน
“เอ่อ คืองี้นะ…อืม คุยกันก่อนได้ไหม? แบบว่า ใจเย็น ๆ ก่อน”
พาณุ หรือ เข้ม เจ้าของร้านเนื้อย่างที่กำลังอยู่ในจังหวะขาลง เขาตกที่นั่งลำบาก ได้แต่มองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีไล่ ถอยจนหลังชนฝาผนังร้านอยู่รอมร่อ
หนุ่มหน้าตี๋ ผิวขาวสะอาดสะอ้านลู่คิ้วลงอย่างหมดหนทาง เส้นผมสีดำสนิทยาวระต้นคอที่เจ้าตัวชอบมัดเป็นจุกเอาไว้ตอนนี้มันหลุดลุ่ยจนหัวยุ่งเหยิงไปหมด เขาหนีมานานแล้ว ทั้งเหนื่อยแล้วก็หวาดกลัว จนอยากจะหาทางออกง่าย ๆ โง่ ๆ ไปให้รู้แล้วรู้รอดซะเลย
เข้มเข้าใจดีหรอกว่าร้านเนื้อย่างของเขามันขาดทุนไม่หยุดหย่อน แต่เพราะมันเป็นร้านที่ตกทอดมาจากคุณย่าที่เขารักมาก ใจจะทิ้งไปเลยก็ทำไม่ได้
ช่วงหลังมานี่ลูกค้าเข้าร้านน้อยเหลือเกิน จะมีก็แต่ลูกค้าประจำที่คอยแวะเวียนมาตลอดอยู่แค่คนเดียว ยิ่งพอมีเดลิเวอรี่เข้ามา ร้านเขาที่ไม่มีพนักงานมากพอจะช่วยทำเลยยิ่งตกต่ำไปมากขึ้นทุกที
…หรือมันถึงตอนที่เขาจะต้องยอมแพ้แล้วเหรอวะ?
“คุยอะไรอีก แกมีข้ออ้างทุกครั้งเลยเหรอวะ หือ?”
เสียงทุ้มใหญ่ตามขนาดตัวของคนเป็นหัวหน้ายิ่งทำให้เข้มรู้สึกเหมือนตัวลีบเหลืออยู่สองนิ้ว
ปกติแล้วจะมีแต่พวกลูกน้องที่มาทวง เขาก็ยังพอหาทางหนีทีไล่ อ้างโน่นนี่ไปเรื่อยจนรอดมาได้ทุกครั้ง
ทั้งบอกว่า ‘เดี๋ยวจะรีบไปโอนให้เลยตอนนี้’ ก็มี ไม่ก็ ‘ลืมกระเป๋าเงินอยู่ในร้าน รอนี่ก่อน’ แล้วก็หนีออกไปทางหลังร้านแทน…
ก็รู้แหละว่ามันเป็นนิสัยที่ไม่ดี แต่เขาก็ไม่มีจะคืนจริง ๆ และตอนนี้ก็เหมือนกรรมตามสนองแล้ว เพราะดูยังไงก็ไม่มีช่องทางให้หนีอีกต่อไป
“เอางี้ไหม ง่าย ๆ แกมานอนกับฉัน แล้วจะถือว่าหนี้เจ๊ากันไป ว่าไง?”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมีเลศนัยพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้อีกก้าวจนเข้มแทบจะถอยหลังกลายเป็นหนึ่งเดียวกับกำแพงหลังร้าน หลังได้ฟังข้อแลกเปลี่ยนที่ฟังดูทั้งน่าขนลุก และน่าสนใจในขณะเดียวกันมาให้
เข้มรู้ว่าหมอนี่มันเป็นเกย์ แล้วมันก็ถูกใจเขาตั้งแต่แรกเลยถึงได้ให้ยืมเงินนี่ล่ะ
ส่วนข้อเสนอที่มันว่ามา คนอื่นอาจจะปฏิเสธเสียงกร้าว แต่เข้มเองเป็นไบที่ได้ทั้งชายและหญิง ที่แค่ยังไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันมาก่อน แล้วไอ้การจะต้องเอาตัวเข้าแลกกับหนี้เหมือนในหนังถ้ามันทำได้จริง เข้มก็แอบคิดว่ามันฟังดูไม่เลวเท่าไร
เขาไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า
ปัง
แต่แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนสวรรค์มาโปรด…
ชายตัวสูงผมสีดำสั้นถูกเซ็ทขึ้นเป็นทรงในชุดทำงานปิดประตูเดินลงมาจากรถได้อย่างพอดิบพอดี ดวงตาคมราวกับสัตว์นักล่าของคิณสบตากับเข้มที่ยืนตัวชิดผนังอยู่
คิณ คือหนึ่งในลูกค้าประจำร้านเนื้อย่างของเข้ม ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนอกจากเวลาคิณสั่งอาหาร แต่เข้มก็รู้จากการแต่งตัว ของใช้ และรถ เลยมั่นใจว่าคิณจะต้องรวยมากแน่ การเจอคิณในเวลานี้เหมือนฟ้าประทานพร!
ร่างสูงโปร่งของเข้มพุ่งตัวเข้าไปหาชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตขาวกลัดกระดุมอย่างเรียบร้อยทุกเม็ด แล้วโถมตัวเข้ากอดแน่น
“นี่แฟนผม! เดี๋ยวเขาจะจ่ายหนี้ให้ผมทั้งหมดเลย!!”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบกริบหลังจากเข้มประกาศกร้าวออกไป มีแค่เสียงลมพัดหวิวที่ยิ่งตอกย้ำความบางเบาของคำพูดเข้มมากขึ้นไปกว่าเดิม
คิณชะงักไปตั้งแต่ถูกกระโจนเข้ามากอดแล้ว แต่เขาก็ตั้งสติขึ้นมาได้ไวจนกระซิบถามเข้มเสียงเบา
“นี่มันอะไรครับ?”
“ช…ช่วยผมหน่อย เล่นละครตามน้ำผมทีนะ แล้วผมจะคืนคุณทุกบาทแน่นอน”
เข้มกอดอีกฝ่ายแน่นกระซิบบอกขอร้องแบบหมดหนทาง ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเอาด้วยหรือไม่ก็เถอะ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ
“เท่าไร?”
“สองล้าน”
“ก็ได้”
คิณตอบกลับสั้น ๆ ขยับมือกอดกระชับร่างของเข้มเอาไว้อย่างไม่รีรอ ก่อนจะดึงร่างโปร่งให้ตามเข้าไปในรถด้วยกันท่ามกลางสายตามึนงงของพวกเจ้าหนี้
“เฮ้ย คิดจะหนีเหรอวะ!”
พอเห็นลาดเลาไม่ดีเลยจะตามไปเอาเรื่องทั้งสองถึงรถ แต่ก้าวเท้ามายังไม่ทันจะเอื้อมมือไปจับที่จับประตู คิณก็ลดกระจกลงมาแล้วสะบัดเช็คเงินสดมูลค่าสองล้านคืนไปให้แบบไม่ต้องพูดอะไรเยอะ แล้วเหยียบคันเร่งพาเข้มออกไปจากที่ตรงนั้นทันที
.
.
บรรยากาศในรถชวนให้อึดอัดจนคนพูดมากอย่างเข้มไปไม่เป็น เขาร้อนจนต้องเอื้อมมือไปปรับแอร์ เพราะคนขับเอาแต่เหยียบคันเร่งไม่พูดไม่จาอะไรเลย
“เอ่อ นั่นน่ะ…เช็กจริงใช่ไหมคุณ?”
“จริง”
สองล้านเชียวนะ!!
เข้มห่อปากแน่น นั่นหมายความว่าตอนนี้ตัวเขากลายเป็นหนี้ของลูกค้าประจำร้านไปแทนงั้นเหรอ? ไม่รู้เหมือนกันว่านี่มันดีกว่าหรือแย่กว่า แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องขอบคุณ
“ขอบคุณนะครับ เอ่อ งั้นทีนี้ก็จอดได้แล้ว ส่งผมลงใกล้ ๆ ก็ได้ แล้วเดี๋ยวจะแลกเบอร์ติดต่อ เพราะคุณเป็นเจ้าหนี้ผมแทนแล้วเนอะ ผมไม่หนีแน่ สัญญา!!”
เข้มยังติดลนลานอยู่นิดหน่อย ถึงเองจะโพล่งไปขอความช่วยเหลือเองก็เหอะ แต่พออีกฝ่ายช่วยแบบง่าย ๆ อย่างการโยนเงินสองล้านให้นี่มันก็ออกจะชวนให้เอ๋ออยู่
เอี๊ยดดดด!!
“เฮ้ยยยยยยย!”
แต่แทนที่คิณจะตอบอะไรกลับ เขาดันหักพวงมาลัยแล้วเหยียบเบรกเพื่อจอดเข้าข้างทางแทนจนเข้มหน้าเหวอ หันขวับไปหาคิณ คิดว่าอีกคนจะฆ่าปิดปากเขาแทนงั้นเหรอ?
“อึ้กก!”
ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง…เพราะปิดปากเหมือนกัน
แต่ไม่ใช่ฆ่าปิดปาก เป็นการจูบปิดปากต่างหากเล่า!
เข้มตาโตเพราะจู่ ๆ คิณก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วขยับจากเบาะคนขับเข้ามาจู่โจมเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ยิ่งตกใจจะร้องก็ถูกเรียวลิ้นชื้นดุนสอดเข้ามาจนแทบสำลัก
มือหนากร้านตะปบท้ายทอยของเข้มเอาไว้ ขณะเอียงองศาบดริมฝีปากจูบอย่างแนบแน่น ปลายจมูกชนเข้าหากัน ถึงร่างโปร่งจะรู้สึกตกใจแต่รสจูบที่ไม่ได้รุนแรง กลับกันมันทำให้วูบวาบไปหมดทั้งตัวนี่ละที่ทำให้เข้มไม่ได้รู้สึกรังเกียจ
แค่มึนงง…สับสนนิดหน่อย
ลิ้นร้อนตวัดลากไล้ไปทั่วโพรงปากร้อน แตะเลียเข้าหาลิ้นนุ่มของเข้ม ก่อนปิดท้ายด้วยแรงดูดเบา ๆ ถึงได้ผละออก ปล่อยให้เข้มหายใจหอบหัวสมองโล่งว่าง
คิณยกยิ้มขึ้นแล้วเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำลายใสที่มุมปากเจ้าของร่างโปร่ง
“ทำไมคุณ…ถึง…”
“คุณบอกว่าเราคบกัน?”
เข้มกะพริบตาปริบพูดอะไรไม่ออก เพราะความจริงก็คือเขาแค่ใช้มันเป็นข้ออ้างในการหนีจากพวกเจ้าหนี้แค่นั้นเอง ใช่ว่าจะคบกันจริงเสียเมื่อไร
ใจนึกอยากจะบอกความตั้งใจของตัวเอง แต่ปากมันไม่ขยับ ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อคมที่สบตากันอยู่ใกล้ ๆ แล้วอารมณ์มันก็นำเหตุผลไปหมด
“ถ้าไม่ห้าม ผมไม่หยุดนะ”
--------------------------------------------------------
- ผู้เขียน
