Yağmur üzerini giyindikten sonra Toprak’ın yanına mutfağa gitti. Adam onun için sütlü kahve yapmış, onu bekliyordu. Daha on gündür tanıdığı adamın önünde çırılçıplak olmaktan garip bir şekilde utanmıyordu. Öyle olması gerekmiş ve olmuştu. Elinden gelse tüm sabah yaşananları değiştirirdi elbette ama Toprak ile geçirdiği hiçbir dakikayı geri almazdı.
Mutfakla birleşik olan salondaki kanepeye geçmiş sessizlik içerisinde kahvelerini içerlerken Toprak, Yağmur’a ne düşündüğünü sordu. Yağmur başını kanepeye yaslamadan önce yüzünü Toprak’a çevirdi. “Bizi.” Diye yanıt verdi. “Seninle birlikte olmak çok doğru hissettiriyor. Şuan şurada birlikte oturmak bile. Hala hakkında çok şey bilmiyorum ama seni sanki yıllardır tanıyormuş gibi hissediyorum. Kulağa delice geliyor am
