ตอนที่ 32 ปริศนาตะกร้าหวาย
“เหนื่อยเหรอ” คนที่ทำให้ผมโกรธขยับเข้ามาประคองนอนกอดอยู่ด้านข้าง
“เหนื่อยสิ ถามได้”
“คราวหลังก็อย่าโมโหมากสิ”
“คุณก็อย่าทำให้ผมโกรธสิ” ผมไล้ปลายนิ้วมือไปตามรอยเล็บเป็นทางยาวบนท่อนแขนแล้วหน้าอกขาว รอยช้ำเป็นรูปวงพระจันทร์เพราะคมฟันที่ผมขบมันกัดลงโทษคนที่ทำให้ผมโกรธ ผสมรอยแดงตรงซอกคอเห็นชัดเจน
“ทีนายยังชอบทำให้ฉันโกรธเลย เราสองคนน่ะรสนิยมเดียวกัน เป็นพวกชอบใช้กำลัง เอาแต่ใจ...ขี้หึงแล้วก็ขี้หวง”
“ผมขอเตือนนะ อย่ามาล้อเล่นกับอารมณ์หึงหวงของมนุษย์เมีย” ผมขยับเข้าไปนอนซบหนุนแผงอกกว้าง นอนฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอนั้นจนหลับไป
“วันนี้คุณเข้าไปที่บริษัทเหรอ” ผมนั่งไขว่ห้างตามองตามนายราจินที่เดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้องนอน หยิบอันนั้น คว้าอันนี้ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกเงาสำหรับแต่งตัวเพื่อผูกเนกไทยาว
“อืม”
“แล้วจะกลับดึกอีกหรือเปล่า”
“ตอนค่ำฉันจะแวะไปที่เลาจน์ ค
